บันทึกตำนานราชันย์สยบฟ้า (แปลจบแล้ว)

            ณ ลานประลอง หลินเจ๋อเทียนเหมือนว่าจะได้รับความชื่นชมอย่างมากเขาหันไปคำนับให้กับทุกคนจากนั้นก็เดินลงจากลานประลองไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี

           หลินเจ๋อเทียนเดิมก็เป็นคนที่นิสัยค่อนข้างดีอยู่แล้วอยู่ท่ามกลางคนนับหมื่นเขายังไม่มีความกระวนกระวายใดๆ เลยแม้แต่น้อยอีกทั้งยังสุขุมมากด้วย

           ที่นี่คือสถานที่รวมตัวกันของผู้มีความสามารถเขาตีกลองได้ดังสนั่นไปทั่ว ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นไปมากกว่านี้อีกแล้ว

           หลังจากที่เขาลงมาจากลานประลอง ก็มีผู้น้อยอีกหลายคนขึ้นไปบนนั้นแต่เพราะหลินเจ๋อเทียนทำให้พวกเขากดดันมาก คนส่วนมากเลยแสดงฝีมือออกมาได้ไม่ดีนัก

           จนกระทั่งเกือบเที่ยงถึงมีอีกสองคนที่สามารถทำให้กลองกลายเป็นสีดำได้

           คนหนึ่งมาจากตระกูลซ่งมีชื่อว่าซ่งซูเหลียนแล้วก็มีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง เป็นคนของตระกูลเยี่ย มีชื่อว่าเยี่ยเสวียน

           ตอนนี้ นอกจากหลิวซงหมิงที่ฝีมือค่อนข้างอ่อนแล้วก็มีแค่หลินเจ๋อเทียน ซ่งซูเหลียน และเยี่ยเสวียน สามคนที่มีฝีมือดีที่สุดในเวลานี้!

            แต่ว่าทุกคนต่างรู้ดี ผลการแข่งขันที่ดีมันอาจจะถูกชะล้างไปจนหมดเพราะผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปเป็นผู้น้อยคนสุดท้ายของตระกูลเยี่ย นางก็คือเยี่ยซี!

            “คนต่อไป ตระกูลเยี่ย เยี่ยซี”

           มู่หลางยิ้มให้กับเยี่ยซี แล้วทำท่าทาง “เชิญ” จากนั้นเยี่ยซีก็ค่อยๆ เดินขึ้นไปบนลานประลอง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องให้กำลังใจที่ดังกึกก้อง

           สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวที่งามสง่า และรอดูนางลงมือ

           หลายต่อหลายคนยกมือขึ้นมารออยู่กลางอากาศ ขอแค่เยี่ยซีตีกลองพวกเขาก็จะปรบมือทันที!

            เยี่ยซียิ้ม นางยกมือของนางขึ้นมา แล้วซัดฝ่ามือออกไปตรงกลางกลองโดยแทบจะไม่ได้ใช้แรงอะไรเลย

           ถึงแม้ท่าทางการเคลื่อนไหวของนางจะค่อนข้างช้าแต่มันแฝงไปด้วยพลังที่น่าทึ่งมาก วินาทีที่ฝ่ามือประทับลงไปกลางกลอง เสียง “ตึ่ง”ก็ดังขึ้น พร้อมคลื่นพลังที่แผ่กระจายออกมาจากตัวกลองและซัดแผ่ออกไปถึงตัวของผู้ชมด้วย

           ลวดลายบนขอบกลอง มันเปลี่ยนเป็นสีม่วงอย่างรวดเร็ว และแทบจะแค่อึดใจก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำ!

            “อะไรกัน!”

            ทุกคนตกตะลึงอย่างมากถึงแม้ก่อนหน้านี้พวกเขาจะคาดการณ์ไว้แล้วว่านางจะต้องลงมือได้อย่างแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายพวกเขาก็ประเมินความสามารถของเยี่ยซีต่ำไปอยู่ดี

           ทั้งๆ ที่เป็นฝ่ามือที่ไม่ได้มีการสะสมพลังอะไรเอาไว้มากมายแต่สามารถตีจนลวดลายสีดำปรากฏออกมาได้อย่างง่ายดาย มันก็หมายความว่าฝ่ามือของเยี่ยซีนั้นดีกว่าสามคนก่อนหน้านี้อย่างมาก!

            เดิมทีสามคนก่อนหน้านี้คิดจะพิสูจน์ตัวเองให้เยี่ยซีได้เห็นแต่พอเยี่ยซีลงมือพวกเขาถึงได้เข้าใจที่จริงพวกเขาก็แค่อวดฉลาดต่อหน้าคนที่เก่งกาจมากกว่าตน!

           “เหอะๆ”

           เยี่ยหลิงอวินที่นั่งอยู่กับเสนาบดีทั้งหกยิ้มแล้วลูบหนวดเขาพอใจกับการแสดงฝีมือของเยี่ยซีอย่างมาก

           เสนาบดีอีกห้าคนที่นั่งอยู่กับเขาเองก็ชื่นชมไม่ต่างกันถึงแม้ในใจจะไม่ได้เต็มใจ แต่ว่าฐานะของเยี่ยหลิงอวินนั้นไม่เหมือนเดิมแล้วเขาไม่เพียงเป็นเสนาบดีกรมอาญา อีกไม่นานเขาก็จะได้เป็นพระญาติด้วย ฐานะแบบนี้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็จะต้องประจบไว้ก่อน!

            ณ ลานประลอง ผู้ชมต่างโห่ร้องตะโกนขึ้นมาพอได้ยินเสียงตะโกนของเหล่าชายหนุ่ม เยี่ยซีก็ยิ้ม

           ถูกต้องแล้ว โลกใบนี้ก็เหมือนเจดีย์สีทองหลายคนต้องใช้ความพยายามทั้งชีวิตเพื่อปีนขึ้นไป แต่นางไม่ต้องออกแรงเลยก็สามารถทำให้เจดีย์นั้นล้มแล้วชีวิตของนางถูกกำหนดให้อยู่กับความมั่งคั่ง ร่ำรวย จนถึงบั้นปลายชีวิต

           นางหันหลังกลับมาแล้วค่อยๆ เดินลงมาจากลานประลองท่ามกลางสายตาของทุกคน

           สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นหมิงอวี่เห็นหมดทุกอย่าง สายตาของเขาเรียบเฉยมากแต่แววตามีอะไรลึกซึ้ง มันเหมือนมีอะไรบางอย่าง

           หมิงอวี่กลับไม่รู้เลยว่า ในเวลานี้มีคนกำลังมองมาที่เขาอยู่

           “เจ้าดูสิว่า ใช่เขาไหม?”

           บนที่นั่งฝั่งผู้ชมที่เป็นโซนพื้นที่ของเมืองใต้ดินหวังเฉิง จี้หงหลิงกำลังเพ่งสายตามองแล้วเอ่ยปากถามผู้ดูแลซ่ง

           ตั้งแต่หมิงอวี่ปรากฏตัว จี้หงหลิงก็สังเกตเห็นเขาแล้วเพียงแต่นางยังไม่ค่อยมั่นใจแต่พอจับตามองมาถึงตอนนี้ ต่อให้นางไม่เชื่อก็รู้ว่าหมิงอวี่ก็คือคนที่เอาชนะจ้าวหานเหรินในวันนั้นแน่ๆ !

            ผู้ดูแลซ่งเช็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้าผาก แล้วพูดว่า “นายหญิง ไม่ว่าจะหน้าตาหรือว่าชื่อ ถูกต้องทุกอย่างเลยขอรับ ...”

           ก่อนหน้านี้จี้หงหลิงสั่งให้เขาไปตามหาหมิงอวี่แต่ว่าเขาไม่พบร่องรอยของหมิงอวี่เลยในเมืองหลวง จากนั้นเขาก็ส่งคนไปตามหาที่เมืองอวินสุ่ยก็ไม่เจอร่องรอยของหมิงอวี่เหมือนกัน ใครจะคิดว่าหมิงอวี่นั้นจะเป็นองค์ชายของราชวงศ์ต้าหมิง!

            ผู้ดูแลซ่งกลับรู้สึกว่าตัวเองนั้นโชคดี โชคดีที่เขาไม่เจอตัวของหมิงอวี่ไม่อย่างนั้นหากล่วงเกินหมิงอวี่ไป ไม่รู้ว่าเขาต้องจ่ายค่าตอบแทนที่เจ็บปวดมากขนาดไหน!

            จี้หงหลิงเองก็เหมือนจะคิดไม่ถึงเหมือนกัน นางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า“เจ้าคิดว่า เขาจะทำให้กลองศึกเปลี่ยนเป็นสีอะไร?”

           ผู้ดูแลซ่งตอบอย่างนอบน้อมว่า “เมื่อสองเดือนก่อนเขาเอาชนะจ้าวหานเหรินที่มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่หกไปได้ ข้าว่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเขาก็น่าจะก้าวหน้าไปเหมือนกันคิดว่าน่าจะมีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่เจ็ดแล้วมีพลังเทียบเท่าราชสีห์หนึ่งพันตัว ก็น่าจะทำให้กลองกลายเป็นสีม่วงนะขอรับ!”

            “อือ”

           สิ่งที่ผู้ดูแลซ่งพูดตรงกับที่จี้หงหลิงคิดเลย นางพูดต่อว่า“เรื่องของเขา เจ้าไม่ต้องยุ่งแล้ว เข้าใจไหม?”

           “ขอรับ!” ผู้ดูแลซ่งพยักหน้าความหมายของนายหญิงก็คือนางจะลงมือเอง อย่างนี้ก็ดีเหมือนกันถ้ามีความสัมพันธ์กับองค์ชายของต้าหมิงได้ มันก็มีประโยชน์เหมือนกัน

           เวลาล่วงเลยไป ไม่นานก็มาถึงช่วงบ่าย

           ไม่มีเมฆหมอก แสงอาทิตย์ก็เจิดจ้าสะท้อนลงมาบนพื้นอากาศชื้นเล็กน้อย มีลมพัดผ่าน ทำให้คนรู้สึกอบอ้าว

           “ตึ่ง!”

            เมื่อเสียงกลองดังขึ้นองค์ชายสิบหกหมิงซานที่อยู่บนลานประลองก็ตีกลองสำเร็จ ลวดลายขอบด้านข้างก็เป็นสีดำ

           ผู้ชมทุกคนต่างก็ปรบมือ ถึงแม้หมิงซานจะทำได้ดีไม่เท่าเยี่ยซีแต่ก็สามารถเข้ารอบแปดสิบคนแน่นอน

           หลังจากที่หมิงซานลงมาจากลานประลอง มู่หลางก็ตะโกนขึ้นมาว่า“คนต่อไป องค์ชายสิบเจ็ดแห่งราชวงศ์ต้าหมิง หมิงอวี่”

           พอหมิงซานได้ยินดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหมิงอวี่ องค์ชายองค์หญิงคนอื่นเองก็หันไปมองที่หมิงอวี่เหมือนกัน

           หลังจากที่คิดดูแล้ว หมิงซานก็ตบไปที่หัวไหล่ของหมิงอวี่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “สู้ๆ หน่อยละกันนะ”

           ถึงแม้หมิงซานจะรู้ว่าน้องชายที่อายุห่างจากเขาไม่กี่เดือนจะฝึกยุทธ์ไม่ค่อยเอาไหนฝีมือสู้พวกเขาไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรหมิงอวี่ก็เป็นองค์ชาย ถือเป็นหน้าเป็นตาของราชวงศ์เหมือนกันหากหมิงอวี่ฝีมือแย่จนเกินไป คนที่ขายหน้าก็จะไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว แต่ยังขายหน้าถึงราชวงศ์ด้วย

           ดังนั้นหมิงซานถึงได้พูดกับหมิงอวี่แบบนี้ ถ้าบอกว่าเป็นการให้กำลังใจมิสู้บอกว่าเป็นการเตือนสติหมิงอวี่มากกว่า

           น้ำเสียงของเขามันแฝงไปด้วยความหมายที่ว่า อีกเดี๋ยวออกแรงที่กินนมแม่มาหน่อยนะ อย่าให้ทางราชวงศ์ต้องขายหน้า!

           ทุกคนฟังความหมายของหมิงซานออกกันหมด คนที่ตีตัวออกห่างหมิงอวี่เหล่าองค์หญิงทั้งหลาย ล้วนแต่ใช้สายตาที่เหมือนกันมองมาที่หมิงอวี่

           ถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่สายตาที่มองมาที่หมิงอวี่มันเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลน!

            “ข้าจำเอาไว้แล้ว ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่” หมิงอวี่เดินชนไหล่ของหมิงซานไป

           “เจ้า ... ”

           หมิงซานชักสีหน้าลงทันที เขากำลังคิดจะเอาเรื่องหมิงอวี่แต่หมิงอวี่กลับเดินตรงขึ้นไปบนลานประลองแล้ว

           เพราะโดนหมิงซานกำชับ หมิงอวี่เลยเดินมาถึงค่อนข้างช้ามู่หลางขมวดคิ้วแต่ก็ยังพูดอย่างอดทนว่า “องค์ชายสิบเจ็ด รีบหน่อยเถอะขอรับยังมีผู้เข้าแข่งขันด้านหลังรออยู่อีกมาก”

           “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ...”

           ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ ผู้ชมกว่าพันคนก็หัวเราะขึ้นมาในทันทีเห็นได้ชัดว่าพวกเขาดูถูกและไม่พอใจที่หมิงอวี่ช้า

           ราชวงศ์ต้าหมิงมีองค์ชายที่ไม่เอาไหนอยู่คนหนึ่ง เรื่องนี้ทุกคนต่างเคยได้ยินมาเพียงแต่วันนี้พวกเขาเพิ่งได้รู้ว่าองค์ชายคนนั้นมีชื่อว่าหมิงอวี่เท่านั้นเอง

           อย่าว่าแต่จะทำให้ลวดลายบนกลองนั้นเปลี่ยนสีเลยแม้แต่ทำให้มันมีเสียงดังขึ้น เกรงว่าหมิงอวี่ก็คงทำไม่ได้!

            ทุกคนเห็นรูปร่างของหมิงอวี่แล้วต่างหัวเราะการที่เขามามันก็เหมือนขุดหลุมฝังตัวเอง

           ที่ลานประทับด้านข้าง ในฐานะแม่ หยางเสวี่ยหรงไม่มีทางอยากได้ยินใครหัวเราะเยาะเย้ยลูกชายตัวเองแน่นอนแต่ในใจของนางกลับรู้สึกดีใจ เพราะลูกชายของนางมีความกล้าที่จะก้าวออกไปแล้วเขากำลังเริ่มเป็นลูกผู้ชายอย่างเต็มตัวแล้ว!

            เมื่อสัมผัสได้ว่ามีสายตานับหมื่นคู่กำลังจ้องมองมาที่เขา ความร้อนในแววตาของเขาก็ลุกโชนขึ้นมาทันทีไฟในหัวใจของเขากำลังถูกจุดขึ้นมา

           สายตานับหมื่นคู่ไม่ว่าจะเป็นในชาติที่แล้วหรือว่าชาตินี้หมิงอวี่ก็ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน มีเพียงแค่ยืนอยู่ตรงกลางลานประลองแห่งนี้เขาถึงสัมผัสได้ถึงความกล้าหาญชาญชัยที่อยู่ในจิตใจ!

           ดวงตะวันที่แผดเผาดั่งไฟ เทียบไม่ได้กับอุณหภูมิในจิตใจที่กำลังเผาหัวใจของเขาเลย

           หมิงอวี่ออกแรงไปที่เท้าขวาของเขาและแตะไปที่พื้น จากนั้นก็ก้าวผ่านไปถึงสิบเมตรในทันที

           กลองศึกกำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเขาเข้าใกล้หมิงอวี่ก้าวเท้าซ้ายออกไปหนึ่งข้าง เลือดลมในร่างกายของเขาเดือดพล่านกล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเขาเกร็งแน่น จากนั้นเขาก็บิดเอวและซัดหมัดขวาอันรุนแรงราวกับราชสีห์กำลังคำรามเสียงออกไปบนกลอง!

            “ตึ่ง!!!”

            กลองสั่นแรงมากคลื่นเสียงที่ปั่นป่วนผสมผสานกับระลอกคลื่นพลังงานอันรุนแรงซัดแผ่กระจายออกไปทั่งทุกทิศราวกับพายุเสื้อผ้าของผู้ชมปลิวไปกับคลื่นพลังนั้นการระเบิดพลังนี้มันน่ากลัวราวกับมีฟ้าร้องฟ้าผ่าลงมากลางลานประลอง!

           ลวดลายสีขาวที่อยู่ที่ขอบกลองศึกสั่นจนแทบคลั่ง มันเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดงและเป็นสีม่วงเข้มด้วยความรวดเร็วจากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทเกือบจะในทันที!

            ผู้ชมสามหมื่นคนที่อยู่ในลานประลองราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงมา ทุกคนตกละตึงกันไปหมด!