กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เก้า ผู้ควบคุมแมลง

อา คาบกีฬา

คาบที่บังคับให้เด็กนักเรียนที่ไม่ชอบกีฬาต้องมาโดนพวกที่ชอบกีฬาอัดด้วยการขว้างบอลใส่

สิ่งเดียวที่น่าจะพอใกล้เคียงกับมังงะคือมีผู้หญิงใส่ขาสั้นบลูมเมอร์

โอเค ผมยอมรับตรงนี้ว่าส่วนนี้ใกล้เคียงกับมังงะ

และเด็กผู้ชายก็จ้องและผู้หญิงก็ทำท่ารังเกียจ

แต่เลโอนาร์ดอยู่ในตำแหน่งพิเศษที่ถูกปาบอลใส่เลยไม่ได้เป็นที่รังเกียจของผู้หญิงแบบพวกที่จ้องพวกเธอคนอื่นๆ

ผมพยายามมองในแง่ดีว่าคือการฝึกประสาทสัมผัส ว่าหากผมไม่สามารถมองตามลูกบอลที่ขว้างโดยมนุษย์ ก็ไม่มีหวังที่จะมองตามการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของแวมไพร์และปีศาจอื่นๆทัน

การเร่งความเร็วสมองด้วยพลังไฟฟ้าด้วยตนเองโดยไม่มีแหวนนั้น

ทำให้ผมรู้เลยว่าแหวนนั้นช่วยผมมากแค่ไหน

ความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติในการเร่งความเร็วสมอง เห็นภาพรอบข้างแคบลง จดจ่อกับการเขียนตอนที่ผมทดลองใช้แหวนเมื่องานในการเพิ่มพลังสมอง

แต่พอที่จะเริ่มทดลองใช้การบังคับด้วยตนเอง

มันเร่งมาแค่แวบเดียวและก็หยุดลง ไม่ถึงเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำ

และร่างกายก็ขยับการหลบบอลไม่ทัน

การเคลื่อนไหวยังเก้กัง

แต่วินาทีนั้นผมมองเห็นบอลที่ปามาแล้ว

ปั๊ก

บอลอีกหลายลูกที่ปามาจากพวกกลุ่มนักกีฬาปาตามมาซ้ำอีกหลายสิบลูก

หลบลูกหนึ่งได้ ไม่ได้แปลว่าหลบบอลลูกอื่นๆได้

ความสามารถส่วนตัวแพ้การสู้เป็นทีมและพลังมิตรภาพนี่คือสัจธรรม

นอกจากความรู้สึกอายที่พอไม่มีแหวนการควบคุมอย่างละเอียดทำได้ยากขึ้น อีกอย่างที่ผมคิดคือ

โนบิตะ มีความสามารถในการจับระยะได้เทพจริงๆ ไม่ใช่แค่ยิงปืน แต่คือความสามารถในการมองลูกเบสบอลที่พุ่งเข้าใส่ว่าคืออะไร

ความสามารถที่พระเอกการ์ตูนชกมวยต้องฝึกหลายตอน คือความสามารถที่คนมีพรสวรรค์พิเศษด้านการจับระยะทางและการเคลื่อนไหวสามมิติอย่างโนบิตะมีมาตั้งแต่ต้น

นี่คือความแตกต่างของพันธุกรรมที่มีมาแต่กำเนิดของคน

..

แม้ผมจะบ่นอะไรก็เถอะ..

แต่แปลกนะ ผมสนุกกับมัน?

อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกโหยหาหรือเปล่า?

จากการงานก่อนที่ผมจะเสียชีวิต มองไม่เห็นอนาคตข้างหน้า ข้าวของมากมายที่ซื้อมาได้ มันมีอะไรบางอย่างหายไป

หรือบางทีคนที่ปาบอลใส่หัวผมอยู่นี่

เขาจะมีความสุขกับชีวิตได้มากกว่าคนที่คิดมากอย่างผม?

คนอื่นอาจจะมีการดูถูกพวกหนุ่มนักกีฬา นิสัยแย่ก็ว่ากันเรื่องหนึ่ง แต่ผมยอมรับเรื่องการออกกำลังกายของพวกเขานั้นดีต่อสุขภาพมากกว่าพวกเนิร์ด

ซึ่งผมก็จะทำตามนั้น

ปัญหาง่ายๆก็ต้องแก้ด้วยวิธีง่ายๆอย่างนั้นล่ะ

ผมโยนกลับไป

“โอ๊ย เลนี่ โยนอย่างนี้ได้ไปแชมป์แน่ๆ ฮา ฮา ฮา” บิฟและพวกกลุ่มนักกีฬาก็หัวเราะกันกับมุกตลกที่ใช้ผมเป็นต้นกำเนิดมุก

ผมไม่ได้ว่าอะไร ร่างกายเลโอนาร์ดก็อย่างที่ว่าจริง ร่างกายที่ไม่ออกกำลังกายเลยจะสู้กับร่างกายของนักกีฬาที่มีการฝึกซ้อมเป็นประจำและใช้สเตียรอยด์ได้อย่างไร?

ยิ่งในช่วงที่ผมพยายามปกปิดว่าผมมีเวทมนตร์อยู่อย่างนี้ด้วย

และเมื่อคืนผมดันเน้นไปทาง Int ค่าพลังความฉลาดและเวทย์ต่างๆ ไม่ใช่str ค่าความแข็งแกร่งทางร่างกายเสียด้วย

แต่ก็นั่นล่ะผมไม่คิดว่าการใช้ Int หรือเวทมนตร์ไฟฟ้าช็อตพวกนี้จะเป็นแนวคิดที่ดีในการใช้พลังอย่างที่ผมว่าเอาไว้แล้ว

ร่างกายของนักกีฬา เติบโตมาจากอาหารการกินและออกกำลังกาย น้ำอัดลมและขนมขบเขี้ยว อาหารของเพวกเนิร์ดและการนั่งอ่านหนังสือและเล่นคอมพิวเตอร์ ไม่สามารถสู้กับพวกนักกีฬาที่ออกกำลังกายและทานโปรตีนเสริมกล้ามเนื้อได้

แน่นอนมันต้องใช้เวลา แต่ผมสามารถย่นเวลาที่ว่านั้นได้โดยการใช้แหวน

การสร้างกล้ามเนื้อต้องใช้เวลาอย่างต่ำนานหลายเดือนอย่างต่อเนื่องตามตารางเวลา

นั่นคือสิ่งที่สังคมยอมรับกันได้

อย่างต่ำต้องหกสัปดาห์หากไม่ใช้เวทย์แต่ผมจะใช้เวทมนตร์เข้ามาช่วยในเรื่องนี้ด้วย

คาบเคมีตอนบ่าย ได้ช่วยทบทวนความทรงจำของผม

ผมได้ทำแล็บคู่กับเทเลอร์ที่โดนเอ็มม่ากลั่นแกล้ง

ว่าไปแล้วเหตุการณ์ที่เทเลอร์จะมีพลังควบคุมแมลงก็หลังจากนี้สักพักสินะ และความสามารถที่ระดับควบคุมแมลงปีศาจขนาดยักษ์ได้ก็อีกสักสองสามปี

“ละ เลโอนาร์ด เธอเป็นอะไรน่ะ จ้องชั้นมาสักพักแล้วนะ” เทเลอร์ปัดผมลูบด้านข้างให้ดูดีขึ้น

หญิงสาวใส่แว่นผมยุ่งเธอเป็นคนหนึ่งที่ขยันเรียนในห้อง

“เทเลอร์ เธอชอบชั้นอยู่หรือ?”

ผมใช้มุกที่พระเอกแนวฮาเร็มไม่เคยจะทำ แต่โชคดีที่นี่ไม่ใช่แนวฮาเร็ม

เธอทำหลอดทดลองหลุดมือ แต่ผมรับเอาไว้ทันด้วยเทคนิดเพิ่มความเร็วสมองได้ชั่วคราวที่ผมได้มาจากการทดลองกับแหวน

แต่ก็นั่นล่ะ มันได้แค่ชั่วคราวแต่ก็มีประโยชน์เพราะผมหวังไว้ในตอนแรกแค่นี้ล่ะ ความสามารถที่จะหลบอันตรายต่างๆที่อาจจะมาทางผมได้ไว้ก่อน

“ละ เลโอนาร์ดชั้นไม่ได้ชะ ชอบเธอ”

นั่นล่ะ ผมโล่งใจไปเลย อย่างน้อยผมก็น่าจะรอดพ้นจากตอนที่เธอเอาฝูงแมลงมาบุกโรงเรียนได้ในอนาคต โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

“เธอก็ไม่ได้หน้าตาดูไม่ได้ แถมยังใจดี ชั้นก็..”

นี่แม่คุณยังไม่เลิกคิดฟุ้งซ่านอีกเรอะ? แต่ผมไม่อยากโดนแมลงลากไปใต้ท่อระบายน้ำและให้ฟักไข่ออกมาจากร่างกาย ผมเลยคิดว่าพยายามไม่ให้เธอโกรธผมจะดีกว่า

อย่างน้อยก็ทำให้คนที่มีแนวโน้มเป็นตัวร้ายอย่างเธอลังเลสักเล็กน้อยตอนที่จะฆ่าผม ก็อาจจะเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้ผมได้อีกสักนิดก็ยังดี

เริ่มเข้าใจความรู้สึกของผมที่อยากจะไปให้พ้นจากโรงเรียนบ้าๆนี่หรือยังล่ะครับ?

โชคร้ายที่เทเลอร์ไม่ใช่รายเดียว มีแครี่ที่มีเทเลคิเนซิส คิตตี้ที่มีพลังล่องหนและทุกท่านก็ชักจะเริ่มนึกภาพสถานการณ์โดยรวมออกแล้วนะครับ..คนใดคนหนึ่งก็ทำให้ผมตายได้แล้ว

ผมคิดว่าไม่อยากจะเสี่ยงกับผู้หญิงเสียสติพวกนี้หรอก

...