ตอนที่ 11
เมื่อไล่ผู้หญิงที่ทำร้ายลูกเขากลับไปได้ ต้าเฟยหรง จึงรีบเข้ามาดูลูกเขาทันที ไม่รู้ว่าก่อนที่เขาจะมาถึงโดนตีไปกี่ทีกัน พูดแล้วก็เจ็บใจ ถ้าไม่คิดว่าเป็ผู้หญิงเขาจะเข้าไปชกสักหนึ่งที ที่มาทำลูกที่น่ารักของเขาได้
"ลูกเป็อย่างไรบ้าง โดนตีหรือเปล่า"
"ยังไม่โดนครับ พอดีพ่อกับแม่กลับมาก่อน แต่ว่าผมไม่เป็ไรผมทนได้ครับ ถ้าผมไปทำงานให้ก็ไม่ถูกตีแล้วครับ เดี๋ยวผมไปก่อน"
"ต่อไปไม่ต้องไปทำงานให้พวกเขาอีก ไม่ว่าใครก็ตามทีเข้าใจไหม"
"แล้วพ่อจะไม่ตีพวกเราหรือครับถ้าไม่ไปทำงานให้ป้าสะใภ้"
"ไม่ตีอย่างแน่นอน พ่อไล่เธอกลับไปแล้ว และก็บอกไปแล้วว่าบ้านเราจะไม่มีใครไปทำงานให้ทุกคนอีก เข้าใจหรือเปล่า"
"เข้าใจครับ ผมไม่ต้องไปทำงานแล้ว"
บอกพ่อพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างดีใจ เพราะเขาตัวเล็ก แต่ต้องไปทำงานเหมือนที่ผู้ใหญ่ทำกัน แม้จะไม่อยากทำ แต่ก็ต้องทนทำเพราะไม่อย่างนั้น เขาและน้องจะถูกตีจากพ่อและป้าสะใภ้ได้
"แล้วพวกลูกได้กินอะไรกันบ้างหรือยัง"
"ผมกับน้องกินกันแล้วครับอิ่มมากเลย เราไม่หิวเลยครับ ถ้าหิวเราก็มีกล้วยกิน อร่อยมากเลย"
"อร่อย ผิงผิง ชอบ"
"อืมดีแล้ว ถ้าชอบกันพ่อก็ดีใจ พาน้องไปเล่นข้างน้องได้แล้วล่ะลูก แต่อย่าพาไปไหนไกลนะเข้าใจไหม เดี๋ยวพ่อไปช่วยแม่ก่อน"
"ได้ครับพ่อ"
เมื่อบอกลูกแล้วจึงเดินเข้าไปด้านในของครัว ที่เมียเขากำลังทำอาหารอยู่ เพื่อที่จะได้กินตอนกลางวัน
"มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า"
"พี่สะใภ้กลับไปแล้วหรือคะ เธอยอมกลับไปง่ายๆ หรือคะ ยังไม่ได้อะไรกลับไปเลย"
"ยากอยู่เหมือนกัน ทำไมถึงเป็คนที่พูดยากอย่างนี้ ไล่ก็แล้ว ว่าก็แล้ว ก็ยังจะไม่ไป จะให้ทำนูนทำนี่ให้ แล้วยังจะมาเอาของที่บ้านเราไปอีก ผมไม่เข้าใจผู้หญิงคนนี้เลย คุณช่วยเล่าเื่ของเธอให้ผมฟังได้ไหม ผมจำเธอไม่ได้ แต่เธอไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน และยังเสแสร้งเก่งมากเลยด้วย แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็คนที่ไม่จริงใจ"
"เื่มันยาว เอาเป็ว่าเดี๋ยวฉันทำกับข้าวเสร็จแล้วฉันจะเล่าให้ฟังก็แล้วกัน คุณจะได้เตรียมรับมือเพราะเื่ยุ่งยากน่าจะเข้ามาหาอีกมากมายหลังจากนี้อย่างแน่นอน แต่คุณไม่ต้องช่วยอะไรหรอกค่ะ ฉันทำใกล้เสร็จแล้ว"
"ได้ผมไปรอข้างนอกแล้วกัน"
ต้าเฟยหรง รอเมียทำกับข้าวอยู่สักพัก เมื่อทำเสร็จแล้วจึงได้เดินออกมา
"เสร็จแล้วหรือครับ"
"ค่ะ คุณอยากรู้เื่อะไรบ้าง"
"เื่ครอบครัวของผมก่อนแล้วกัน"
"ค่ะ คุณมีพ่อชื่อ ต้ากัง แม่เชื่อ ลู่เข่อซิง มีพี่ชายหนึ่งคนชือ ต้าเจี้ยนกั๋ว พี่สะใภ้ชื่อ อินไฉ่หง คนที่คุณเจอเมื่อสักครู่ พี่ชายมีลูกสองคนคือ ต้าหลงกับต้าหวัง และก็มีน้องสาวอีกหนึ่งคน ตือ ต้าเย่วเผิง น้องเขย ชื่อว่า อันเหลียงเทียน ลูกสาวชื่อ อันถิงถิง ค่ะ"
"แล้วครอบครัวผมเป็ยังไงบ้างครับ บอกผมมาได้เลย เพราะตอนนี้ผมไม่รู้อะไรแม้แต่น้อยครับ"
"พ่อเป็คนไม่ค่อยพูด แม่ว่าอะไรก็ว่าแบบนั้น ส่วนแม่ก็รักพี่ใหญ่ เพราะเป็ลูกคนโต จึงถูกตามใจ และเป็คนที่ไม่ค่อยจะขยันสักเท่าไร แต่ก็ไม่ได้ี้เีอะไรมาก แต่ชอบให้คุณไปทำงานแทนมากกว่า โดยให้พี่สะใภ้ที่เป็คนรักเก่าของคุณมาบอกให้ไปทำให้ คุณก็จะยอมไปแต่โดยดีค่ะ"
"ที่ว่าเป็คนรักเก่าของผมมันหมายความว่าอย่างไรครับ ในเมื่อเป็คนรักกันก็ต้องแต่งงานกันสิครับ แล้วทำไมถึงต้องไปแต่งงานกับพี่ใหญ่ด้วย ผมไม่เข้าใจ แต่ที่ผมดูผู้หญิงคนนี้ไม่เห็นจะรักชอบผมเสียหน่อยน่าจะหลอกใช้มากกว่า"
"คุณต้องแต่งงานกับฉันน่ะค่ะ"
"ทำไมหรือครับ เกิดอะไรขึ้น"
"คือว่าวันนั้นคุณไปกินอาหารที่บ้าน แล้วก็มีกินเหล้ากันด้วย แต่ตื่นเช้ามาคุณกลับมานอนที่ห้องของฉันได้อย่างไรไม่รู้ เพราะฉันก็หลับไม่รู้เื่เลยจนเช้า แต่ตอนเช้าแม่เลี้ยงที่เป็แม่ของ อินไฉ่หง มาเปิดประตูห้องฉันแล้วก็มาเห็นมาเราทั้งสองคนอยู่ด้วยกันน่ะค่ะ เราก็เลยต้องแต่งงานกัน คุณก็เลยเกลียดฉันที่ไม่ได้แต่งงานกับคนรัก"
"แต่มันก็แปลกนะครับที่คนทั้งคนจะไม่รู้สึกตัวอะไรเลย นอกเสียจากโดนวางยา คงจะเป็แม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงช่วยกัน"
"ฉันก็คิดอย่างนั้นแต่ตอนแรกก็ไม่เข้าใจ ว่าจะทำอย่างนั้นไปทำไม ทั้งที่คุณก็เป็คนรักของเธอ แต่อีกเดือน เธอกลับไปแต่งงานกับพี่ชายของคุณ ฉันก็เลยคิดว่านี่คงจะเป็สาเหตุที่ทำให้เธอเลือกทำอย่างนี้น่ะค่ะ"
"แต่งงานเร็วแสดงว่ารู้จักกันมาก่อน แล้วก็คงจะคบทั้งสองคน แล้วก็เลือกคนที่มีประโยชน์กับเธอมากที่สุด และพี่ใหญ่ก็เป็ตัวเลือกของเธอและผมก็เป็คนที่ยังคงหลอกใช้ได้ด้วย เป็ผู้หญิงที่น่ากลัวมากเลย"
"แต่ตอนนั้นคุณกลับเอาแต่โทษฉัน และก็กลายเป็คนที่อารมณ์ร้าย และทำร้ายทั้งฉันและก็ลูกเสมอ เพื่อเธอ ถ้าเธอ้าอะไร คุณจะหามาให้เธอเสมอ"
"นิสัยแย่มาก ไม่รู้จักคิด ถูกแล้วที่พวกเขาคิดว่าผมโง่ ก็ยอมให้เขาทั้งหลอกใช้ และหลอกลวงหลายอย่าง แต่คุณไม่ต้องกลัวไปนะ ผมจะขอชดเชยให้คุณกับลูกใหม่ ผมจะไม่ทำให้คุณลำบาก และจะพาครอบครัวเราให้ดีกว่าเดิมแน่นอน ผมขอให้คุณให้โอกาสผมอีกสักครั้ง"
"แล้วคุณจะไม่กลับไปเป็เหมือนเดิมอีกแน่หรือคะ ฉันไม่ใช่ไม่อยากจะเชื่อใจคุณนะคะ แต่ฉันไม่อยากให้ลูกถูกคุณทำร้าย ได้อีก ฉันสงสารลูก คุณก็เห็นว่าลูกยังเล็ก ไม่อยากให้มีภาพจำความเลวร้ายของพ่อที่ทำกับตัวเองน่ะค่ะ"
"ไม่แน่นอนครับ ผมจะทำให้ลูกกลับมารักผมให้ได้ และจะทำให้ความกลัวนั้นหายไปโดยเร็ว ผมก็ไม่อยากให้ลูกกลัวผมเหมือนกัน ผมเห็นแล้วปวดหัวใจ"
"ถ้าเป็อย่างนั้น ฉันก็ดีใจแทนลูกด้วย เพราะถึงแม้ฉันจะให้ความรักกับลูกมาก แต่ทั้งสองคนก็ยังคง้าความรักจากพ่อด้วยเช่นเดียวกัน"
"ครับผมจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ผมว่าลูกคงจะหิวข้าวกันแล้ว เดี๋ยวผมออกไปเรียกลูกเข้ามากินข้าวดีกว่า คุณเตรียมตั้งโต๊ะได้เลยนะครับ"
"ได้ค่ะ"
หงเลี่ยงหรู มองตามหลังสามีไปด้วยใจที่มีความหวัง ว่าสามีจะสามารถกลับตัวเป็คนดีได้ เพราะที่แล้วมาเธอเคยหวัง แต่ก็ต้องเลิกหวังในที่สุดเพราะไม่ทำตัวดีขึ้น มีแต่เลวร้ายลงไปเรื่อยๆ
"แม่ครับ ตงตงมาแล้วครับ"
"ผิงผิง มาแล้ว กินข้าว"
"จ้ะ มาแล้วก็นั่งเลยเราจะได้กินข้าวกัน"
"แม่ครับ วันนี้เรามีเนื้อหมูกินด้วยหรือครับ ผมไม่อยากจะเชื่อเลย"
"ใช่แล้วจ้ะ ต้องขอบคุณพ่อที่ขายปลาได้ เลยมีเงินมาซื้อเนื้อหมูกิน"
"พ่อขายปลาแล้วเอาเงินให้แม่หรือครับ"
ตงตง ถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะเงินส่วนใหญ่ไม่น่าจะมาถึงพวกเขา แต่ตอนนี้เขามีพ่อคนใหม่ที่ความจำเสื่อมนี่นา ก็มีทางที่เป็ไปได้ ที่เงินจะมาอยู่ที่แม่ของเขา
"ใช่แล้วจ้ะ"
"ต่อไปพ่อขอรับรองว่าพ่อจะหาเงินแล้วก็นำมาซื้อเนื้อหมูให้ทุกคนได้กินบ่อยๆ หรือไหมครับ"
"ดีค่ะ ผิงผิง ชอบ"
ลูกสาวเขารีบพูดออกมาทันที สงสัยจะชอบทุกอย่างที่เป็ของกิน เมื่อเห็นทุกคนได้กินอาหารอย่างมีความสุขเขาก็รู้สึกมีความสุขไปด้วย จึงคิดว่าเขาจะทำอะไรดี ที่ได้เงินมากๆ เพื่อทำให้ครอบครัวใหม่ของเขานี้มีความเป็อยู่ที่ดีขึ้น ถึงแม้ตอนนี้จะมีปลาให้ขายแต่มันเป็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น น่าจะได้แค่ของกิน แต่ไม่สามารถทำอะไรได้อีก แต่เขามีความรู้เื่การออกแบบและวาดรูปนี่นา จะทำอาชีพนี้ได้หรือเปล่านะ แต่ก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย
76K
