นิยายรักเล่นกลวนเวียนใจ เพราะรักเล่นกล เขียนโดย.. สลักกานต์
ตอนที่ ๕
จีบ
“ไม่ต้องทำเป็หงิมๆเลยมึง” ลมว่าชลวิทย์ แล้วหันไปสบตาต้นน้ำกับฝุ่นดิน “ไอ้ชลมันก็อยู่กะผู้หญิงเหมือนผมนี่แหละ”
ต้นน้ำช้อค!!
ฝุ่นดินเองก็อ้าปากค้าง.. !!
ลมมองต้นน้ำกับฝุ่นดินแล้วก็วางหน้าไม่ถูก “เอ่อ..พวกพี่ไม่รู้เลยเหรอ?”
ต้นน้ำกับฝุ่นดินส่ายหน้าบอกว่าพวกเขาไม่รู้เลย
“แล้วมึงไม่ได้จีบพี่ผู้หญิงเค้าใช่ไหม?” ลมถามตรงๆ
“เปล่า!!” ชลวิทย์ตอบชัดๆ
ลมถอนหายใจ “แล้วไป..คิดว่ากูเผลอเปิดเผยความลับของมึง” แล้วมันก็หันหน้าไปคุยกับต้นน้ำและฝุ่นดินต่อ “พอเลิกงาน ผมสองคนก็กลับไปนอนเอากะเมีย แบบนี้พี่ว่า.. ผมสองคนจะเป็เกย์มั้ย?”
ต้นน้ำกับฝุ่นดินฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆรับคำลม
“พี่ฝุ่นครับผมมีคำถามครับ” ชลวิทย์เริ่มการสนทนา “คือ.. ผมรู้ว่าผมทำแบบฝึกหัดการแสดงได้ และผมเข้าใจการแสดงมากขึ้น แต่มันก็เป็แค่การฝึกร่างกายอะพี่ ผมก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็ตัวละครได้อย่างไร”
“พี่ว่าคำถามนี้ ชลรอถามครูโชดีกว่านะ”
“ครับ” ชลวิทย์รับคำ และหาเื่คุยต่อ “แต่.. ตัวผมไม่เคยรู้สึกถึง.. ฟิลลิ่งแบบ.. การจีบเลยอะครับผมเลยไม่รู้ว่า.. โรมิโอ.. จะต้องรู้สึกยังไง”
ฝุ่นดินฟังเด็กพูด..เธอก็หาคำตอบให้น้องเขาไม่ได้เหมือกัน
“แล้ว.. ถ้า.. ผมขอจีบฝุ่นดินล่ะ”
“แต่น้องชลมีแฟนอยู่แล้วนี่ จะมาจีบพี่ทำไม” ฝุ่นดินถามจริงๆ
ทั้งสองมองสบตากัน
ชลวิทย์เม้มปากคิด ..แล้วก็ตัดสินใจที่จะเล่า “คือ.. ‘นิ’ เอ่อ.. แฟนผมน่ะครับ ผมไม่ได้จีบ เค้ามาคุยกะผมแค่แป๊บเดียว เราก็มีอะไรกัน”
ฝุ่นดินใ!!
เธอรีบมองหน้าชลวิทย์ และสบตาเขา.. ประมาณว่า.. จริงเหรอ..เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ..
“ครับ แต่.. แค่ภายนอกนะครับ หลังจากนั้นเค้าก็หอบเสื้อผ้ามาอยู่กับผมที่บ้านผมเลย” เสียงชลวิทย์เศร้าๆ จนฝุ่นดินรู้สึกได้ “ผมไม่เคยมีโมเม้นแบบปิ๊งปิ๊ง หรือตกหลุมรักหรือตามจีบแบบลุ้นว่าเค้าจะชอบเรามั้ยนะ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลยพี่”
ฝุ่นดินได้แต่ถอนหายใจ และยิ้มปลอบใจชลวิทย์
“ผมอยากเป็โรมิโอให้ดี ก็เลยอยากลองจีบพี่ ก็เหมือนกับที่พี่ไม่ยอมมีแฟนก็เพราะพี่อยากเป็จูเลียตให้ดี.. ไม่ใช่เหรอพี่?”
“แต่มันไม่เหมือนกันนะน้องชล ที่พี่ไม่ยอมมีแฟน พี่ไม่มีจริงๆไม่ใช่แกล้งๆไม่มีแฟน”
“ผมก็จะจีบพี่จริงๆ นะครับ ไม่ได้แกล้งจีบ”
ฝุ่นดินมองหน้าชลวิทย์อย่างใ
“เอ่อ.. ถ้าพี่รู้สึกว่าผมรุกล้ำมากไปพี่ค่อยห้ามผม” พูดจบชลวิทย์ก็มองหน้าฝุ่นดินหาข้ออ้างอ้อนต่อ “นะพี่เพื่อการแสดงของเรา”
ฝุ่นดินไม่กล้าทั้งตอบรับยิ่งไม่กล้าที่จะปฏิเสธ จึงทำได้แค่นิ่งเงียบเท่านั้น
..
ต้นน้ำหน้าชาเมื่อฝุ่นดินเล่าให้ฟังเพื่อขอความเห็น
“ฉันเข้าใจความรู้สึกแกนะต้นน้ำ” ลีบอกเพื่อน “แต่ถ้าเราจะทำละครให้ดีอย่างที่เราหวังไว้ เราก็ต้องยอมนะแก”
“มันไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอ?” ต้นน้ำยังอยากดื้อแพ่ง
“ถ้าเธอไม่โอเค ฉันเซย์โนกะน้องชลก็ได้นะ” ฝุ่นดินสบตาเพื่อนอย่างจริงใจ
“งั้นก็แล้วแต่เธอนะ ต้นน้ำ” ลีพูดขึ้น “เอาที่เธอสบายใจ แต่วิธีนี้ มันอาจจะทำให้ละครเรากีหรือแย่ ก็ได้นะ”
“เพื่อละครที่เรารัก” ต้นน้ำจำใจพยักหน้าอนุญาต “แต่ฉันขออยู่ในเหตุการณ์ด้วยนะ
สองสาวได้แต่สบตากัน กับความดิ้นรนเล็กๆ น้อยๆของต้นน้ำ
..
ชลวิทย์เริ่มมาหาฝุ่นดินที่คณะฯ มากขึ้น ซึ่งเขาก็มักพบต้นน้ำอยู่กับฝุ่นดินเสมอ ชลวิทย์ก็หาวิธีหลบต้นน้ำจนได้ เพื่อที่เขาจะพาฝุ่นดินกลับบ้านจนได้ในแทบทุกวันเช่นกัน
ปฐวี คือตัวช่วยที่แสนดีของชลวิทย์ ความซื่อ ความจริงใจที่เขาแสดงออกมา ทำให้ต้นน้ำตกหลุมพรางของชลวิทย์เสมอ “เออ.. ต้นน้ำครับ ลองดูแผนงานตรงนี้หน่อยสิ ตรงงานฉากนี่อธิบายให้วีฟังหน่อยสิ”
ต้นน้ำก็อธิบายไปเสียยืดยาว กว่าจะจบ ฝุ่นดินกับปณาลีก็แอบออกจากห้องชมรมโรมิโอไปเสียแล้ว “วี.. ฝุ่นกะลีล่ะ”
“ออกไปแล้ว” วีตอบด้วยความซื่อและจริงใจที่สุด
“ไปไหน” ต้นน้ำซักไซ้ต่อ
“วีไม่รู้ .. กลับไปแล้วมั้ง?”
เป็อันว่า..ต้นน้ำต้องกลับบ้านกับปฐวีอีกครั้ง
แล้ว.. การซ้อมละครลำดับแรก นั่นคือ“การอ่านบทละครร่วมกันครั้งแรก” ก็เริ่มตามที่กำหนดในแผนการดำเนินงานเอาไว้
“การอ่านบทละครด้วยกันวันนี้ อยากให้นักแสดงรู้สึกและจดจำความรู้สึกแรกที่ได้อ่านบทด้วยกัน หรือได้ฟังเพื่อนนักแสดงอ่านบทตามความรู้สึกของเขา” ครูโชอธิบาย “ไม่ได้้าให้อ่านบทแบบฟูมฟายจนเกินเหตุ อะไรที่ไม่รู้สึก ไม่ต้องทำ ผมพูดชัดเจนนะ”
แล้วการอ่านบทละครครั้งแรกก็เริ่มขึ้น ..ดำเนินต่อไป .. และจบลง ครูโชจึงเปิดประเด็นให้มีการพูดคุยซักถามอย่างเป็กันเอง
“บางอย่าง ผมว่าโรมิโอไม่ได้คิดไว้ล่วงหน้า เค้าได้ยินบางอย่างแล้วรู้สึกเค้าก็ตอบโต้ตามความคิดของเค้า” ชลวิทย์ออกความเห็น แล้วหันไปถามครูโช “ใช่ไหมครับ”
“ไว้ลองทำตอนซ้อมละครอีกที แล้วเธอจะรู้ว่าใช่ไหม?” ครูโชก็ไม่ได้ตอบชัดเจนเสียทีเดียว “แต่จำได้ใช่ไหมว่าตรงไหนรู้สึกอย่างนั้น”
“ครับ”
“ฝุ่นว่า.. จูเลียตเค้าใสๆ มากค่ะเป็เด็กที่มองทุกอย่างรอบตัวเป็ความสุข จนมาเจอโรมิโอก็รักในทันทีที่เห็นรักแบบไม่มีเงื่อนไขอะไรเลย ไม่ใช่รักแบบไม่รู้จักรักอย่างที่ฝุ่นเคยเข้าใจ”
ครูโชยิ้มให้ฝุ่นดิน “ไว้ลองซ้อมแบบที่เธอพูด แล้วค่อยสรุปกันอีกทีนะแต่สิ่งที่เธอพูด ก็เป็แนวทางที่ดี”
คนอื่นๆก็พูดคุยกับครูโชอีกพักใหญ่ การพูดคุยจึงจบลง ครูโชมองต้นน้ำด้วยความแปลกใจที่วันนี้ต้นน้ำไม่พูดอะไรเลย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถาม
“วันนี้เราไม่ต้องซ้อมนะ ผมอยากให้นักแสดงและทีมงานทุกคนบันทึกสิ่งที่พวกเธอรู้สึกจากการได้ยินได้ฟังการอ่านบทในวันนี้ โดยเฉพาะนักแสดงฟังให้ดี” ครูโชย้ำชัดเจน “ตอนที่พวกเธออ่านบท .. เธอได้ยินอะไร..แล้วรู้สึกอะไร.. เมื่อรู้สึกแล้วตอบโต้อะไร ผมพูดชัดเจนนะ ว่าจดอะไร”
ทุกคนก็รับปาก
“แล้ว่ที่ไม่เจอกันก็อ่านบทท่องบทของตัวเองด้วยนะ เพราะภาษาพูดเื่นี้สละสลวย” ไม่วายที่ครูโชจะมีงานให้ทุกคนทำ
ทุกคนรับปาก แล้วก็แยกย้ายกันไป
แต่อาจารย์เตโชยังคงนั่งอยู่ที่เดิม.. หัวใจและความรู้สึกลอยกลับไปสู่ห้วงอดีต.. เขายังจำได้ดีตอนที่เขาอายุเท่าเด็กเหล่านี้ เขากับชายคนรักช่วยกันเขียนละคร .. ‘โรมิโอกับจูเลียต’ ขึ้น
.....
เตโชในวัย ๑๙ มองหน้า.. ไม้..ชายคนรักอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าเราเขียนบทเหมือนเดิมอย่างนี้เราก็แค่แปลจากบทเดิมให้เข้าใจง่ายขึ้น แค่นั้นนะไม้”
“ก็ใช่น่ะสิโช” ไม้ตอบอย่างใจเย็น “ทำแบบนี้ไปก่อน ถ้าเราเก่งกว่าตอนนี้ จะทำบทเื่นี้อีกทีในแบบที่เราอยากทำก็ได้นี่” ไม้ยิ้มให้โช “เราเพิ่งปี ๑ เทอม ๒ เองนะโช จะรีบทำงานคิดมากแบบรุ่นพี่ไปทำไม?”
“ก็ได้” เตโชจำใจยอม “แต่ไม้รับปากโชแล้วนะว่า.. เราจะเขียน ‘โรมิโอจูเลียต’ จะมีอีกเวอร์ชั่นในแบบที่เป็เรา”
“จ้ะ” พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เตโชใจอ่อนเสมอ
.....
แล้ววันนี้ก็เป็อีกวันที่ชลวิทย์หลบต้นน้ำพ้น และไปส่งฝุ่นดินที่บ้านได้ “ผมยังไม่ได้จีบพี่จนล้ำเส้น ใช่ไหมครับ”
“ไม่จ้ะ” ฝุ่นดินตอบเรียบๆ “แล้ว..มันดีกับเธอมั้ย”
“ก็ดีนะครับ” ชลวิทย์ตอบ “ถึงผมจะได้แค่จีบ แต่ไม่ต้องลุ้นว่าผลจะเป็ยังไง แต่ก็มี.. หลายอย่างที่ผมทำเพื่อ..จีบพี่ ซึ่งผม.. ก็ไม่เคย.. ‘ทำกับใคร’นะครับ”
ฝุ่นดินรู้สึกถึงความพิเศษที่ชลวิทย์มอบให้ เธอจึงยิ้มตอบอย่างเป็มิตร “พี่ว่า.. เธอมีความธรรมดาที่พิเศษนะ” แต่พอพูดจบ ความ ‘พิเศษ’นั่นก็กลับมากระแทกใจตัวเธอเองอย่างจัง..!!
พอได้ยินคำพูดฝุ่นดิน ชลวิทย์ก็ประหม่าเช่นกัน “เอ่อ.. ครับ”
ฝุ่นดินที่มองตาชลวิทย์ต้องรีบหลบสายตาเขาทันที “และ..มันทำให้พี่หวั่นไหว” เธอแมนมากพอที่จะบอกออกไป
“ถือว่า.. ล้ำเส้นหรือเปล่าครับ” ชลวิทย์ถาม แต่เขาไม่รอคำตอบ “ผมจะทำต่อไปนะครับ” ชลวิทย์จอดรถที่เดิมที่เคยจอด “ถึงบ้านแล้วครับพี่”
“ขอบใจมาก” แล้วฝุ่นดินก็เปิดประตูและลงจากรถไป
..
ฝุ่นดินลงจากรถไปนานแล้ว แต่ชลวิทย์ยังไม่ได้ขับรถออกไปจากมุมที่เขาจอดรถส่งเธอ.. ชลวิทย์กำลังสับสนอย่างบอกไม่ถูก .. เขาอยู่ห้องเดียวกับนิ หลับนอนกับนิ ..แต่กลับไม่เคยรู้สึกกับนิ.. อย่างที่รู้สึกกับฝุ่นดินเลย
..‘นิภาส’ เป็เด็กสาวใจแตก .. ภูริชเคยบอกเขา.. มันมาอยู่กับมึง .. มาเอามึง .. เพราะมันชอบที่มึงเป็ดารา ..มันชอบรูปร่างของมึง .. มันไม่ได้รักมึงเลยสักนิดเดียว!!
คำพูดภูริชดังก้องในความคิดชลวิทย์ .. เขายิ่งสับสน ..เพราะอะไร? .. ทำไม? .. เขาจึงแคร์เพื่อนคนนี้มากเสียเหลือเกิน
แล้วยัง.. พี่ฝุ่นอีก ..ตะกี๊มันคือความชอบหรือเปล่า? ..
ต้นน้ำนั่งกินบะหมี่ริมถนนกับปฐวี ปฐวีบริการเขาอย่างดีทุกอย่าง
“แกทำอย่างนี้ทำไมอะ วี” ต้นน้ำถามขึ้น เมื่อวีเอาน้ำดื่มมาเสริฟให้เขา
“เอ่อ..” ปฐวีไม่กล้าพอที่จะพูดออกไปเขาได้แต่หลบตาต้นน้ำ
“แกจีบต้นน้ำเหรอ?” ต้นน้ำเข้าประเด็น
ปฐวียิ้มเจื่อนๆ ให้ “ได้ไหมล่ะ”
“แกก็รู้นี่ว่า.. ต้นน้ำชอบน้องชล”
“แต่น้องเค้าไม่ชอบต้นน้ำเลยนะ” แล้วปฐวีก็เล่าทุกอย่างที่ชลวิทย์มาบอกเขา ั้แ่วันที่ต้นน้ำยืนรอใต้ต้นไม้ที่หน้าตึก แล้ววีลงไปหา หรือที่ชลวิทย์พาฝุ่นดินกลับไปส่งบ้านเขาก็วางแผนให้วีมาอยู่กับต้นน้ำ เพื่อที่เขาจะไปส่งฝุ่นดินได้โดยไม่มีต้นน้ำไปด้วย
ต้นน้ำน้ำตาคลอ “น้องชลเค้าไม่ชอบต้นน้ำขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ปฐวีได้แต่นั่งนิ่ง
“วี” ต้นน้ำเรียกเพื่อน “ต้นน้ำอยากเป็เพื่อนกะแกมากกว่าเป็แฟนนะ”
“แต่เรารู้สึกไปแล้ว เราลองคบกันก่อนก็ได้นี่”
ต้นน้ำส่ายหน้าเบาๆ “ต้นน้ำไม่ได้ชอบแกแบบนั้นเลย คงเหมือน.. ที่น้องชลไม่ได้ชอบต้นน้ำเลย” พูดจบ ต้นน้ำก็ร้องไห้
ปฐวีเอาผ้าเช็ดหน้าของเขามาซับน้ำตาให้ต้นน้ำ “ต้นน้ำไม่ต้องชอบวีหรอก วีขอแค่ได้อยู่ข้างๆ ต้นน้ำแบบนี้ได้ดูแลต้นน้ำอย่างนี้ วีก็พอใจแล้ว”
ต้นน้ำหันมามองหน้าปฐวี
“ไม่ต้องพูดอะไรหรอก วีไม่ใช่แฟน แค่เพื่อนที่ดูแลต้นน้ำอย่างดีแค่นั้น”
ต้นน้ำเห็นความสั่นไหวในแววตาของปฐวี ..เขาสงสารเพื่อนเหลือเกิน .. วีกับต้นน้ำก็ตกที่นั่งเดียวกัน ..คือชอบคนที่เขาไม่ชอบ .. ยิ่งทำอะไร .. เขาก็ยิ่งไม่ชอบหนักขึ้น
“กินบะหมี่เถอะ” พูดได้แค่นั้น ต้นน้ำก็กินบะหมี่ทั้งน้ำตาอย่างยากเย็น
..
วันนี้ต้นน้ำกับปฐวีมาอ่านบทละครกับชลวิทย์
“อ้าว.. พี่ฝุ่นล่ะครับ” ชลวิทย์รีบถามทันทีที่ไม่เห็นฝุ่นดิน
“วันนี้ฝุ่นดินต้องเป็ตัวแทนชมรมฯไปประชุมกับสภานักศึกษาน่ะ” ต้นน้ำบอกเรียบๆ
“ฝุ่นเค้าเลยให้พี่สองคนมาช่วยอ่านบทกะน้องชล” ปฐวีเสริมคำพูดต้นน้ำ
ชลวิทย์ถอนหายใจ ..เขาฉลาดพอที่จะเดาได้ว่า ..เพราะเหตุการณ์ที่เขาไปส่งฝุ่นดินหน้าบ้านเมื่อคืนก่อนแน่ๆ
แต่ชลวิทย์ก็ยินยอมที่จะอ่านบทโรมิโอกับจูเลียตกับต้นน้ำ
พออ่านบทสักพักใหญ่ๆ ปฐวีก็อาสาไปซื้อน้ำมาให้ทั้งสองดื่มระหว่างพักการอ่านบท
“พี่วีรีบกลับมานะ” ชลวิทย์รู้ดีว่าปฐวีเปิดโอกาสให้เขาอยากันสองคนกับต้นน้ำ
เมื่อปฐวีเดินออกไปซื้อน้ำ จึงเหลือแค่ชลวิทย์กับต้นน้ำที่อ่านบทคร่ำครวญแสดงความรักต่อกันอย่างหวานชื่น
‘วี’หรือ ‘อุรวี’เพื่อนร่วมคณะอีกคนของฝุ่นดิน เธอเป็สาวกซีรีย์วาย และชื่นชอบในตัวน้องชลมาก อุรวีเห็นต้นน้ำต่อบทกับชลวิทย์อย่างเจื้อยแจ้ว เธอจึงคิดที่จะตั้งกลุ่ม ‘น้ำชล’เพื่อจิ้นชลวิทย์กับต้นน้ำ อุรวีเห็นปฐวีกำลังถือน้ำเดินไปหาชลวิทย์กับต้นน้ำ
“ปอวี ฉันมีเื่อยากถาม” แล้วอุรวีก็ถามเื่ราวความเป็มาที่ชลวิทย์ต้องมานั่งต่อบทกับต้นน้ำ ซึ่ง ‘ปอวี’หรือปฐวีให้ข้อมูลเธออย่างละเอียด “เอางี้สิ อุวี เธอก็มาเข้าชมรมโรมิโอของเราสิ จะได้ดูแลสองคนนี่ได้อย่างใกล้ชิด”
“ได้เหรอ ปอวี”
“ได้สิอุวี”
ในกลุ่มเด็กเรียนการแสดง เมื่อมีชื่อซ้ำกัน ก็มักจะมีการเติมสร้อยชื่อให้เห็นความแตกต่างของชื่อเล่น อย่างสองคนนี้มีชื่อเล่นว่า ‘วี’เหมือนกัน รุ่นพี่จึงเอาคำแรกของชื่อจริงมาเติมหน้าชื่อเล่น ปฐวี จึงมีชื่อเล่นว่า.. ปอวี อุรวี เลยมีชื่อเล่นว่า.. อุวี แต่เพื่อนบางคนที่ชินกับชื่อเล่นเดิมๆจะเรียกเหมือนเดิมก็ไม่แปลกอะไร
ปฐวีมาอุรวีมาแนะนำกับต้นน้ำและชลวิทย์ แต่ทั้งสองกำลังต่อบทกัน จึงแค่รับรู้และต่อบทกันต่อไป อุรวีจึงได้แต่นั่งมองทั้งสองด้วยใจที่ชื่นชม
..
เมื่อเห็นฝุ่นดินเดินกลับมาจากสภานักศึกษา ชลวิทย์ก็ยิ้มออก เขาลุกขึ้นโบกไม้โบกมือ“พี่ฝุ่นครับ .. ทางนี้”
ฝุ่นดินมองตามเสียงชลวิทย์ แล้วเดินมาหาทุกคนที่โต๊ะม้าหิน
ขณะที่ทุกคนกำลังจะไต่ถามสารพัดเื่กับฝุ่นดิน
รถเบ๊นซ์สปอร์ทสุดหรูก็ขับมาจอดข้างๆโต๊ะม้าหินนั่น คนขับรถซึ่งแต่งกายเรียบหรูดูดีเหลือเกินก็เปิดประตูออกมาและโบกมือเบาๆ อย่างสุดเท่ ให้ฝุ่นดิน
ฝุ่นดินยิ้มให้เขา
ชลวิทย์รู้สึกได้ว่ารอยยิ้มที่ฝุ่นดินยิ้มออกมานั้น.. เลยไปข้างหลังเขา ชลวิทย์หันไปมองข้างหลังเขาทันที ..ชายหนุ่มที่แต่งกายเรียบหรูั้แ่หัวจรดเท้ายืนมองพี่ฝุ่นดินชองเขาอยู่
“สวัสดีค่ะพี่นัท” ฝุ่นดินเดินมาถึง และยกมือไหว้ ‘พี่นัท’หรือผู้ชายเ้าของเบ๊นซ์สปอร์ทนั่น
“แค่ทักทาย ไม่ต้องยกมือไหว้ก็ได้” พี่นัทบอกฝุ่นดิน
“เราไปกันเลยไหมคะ” ฝุ่นดินถาม
“ไม่แนะนำให้พี่รู้จักเพื่อนๆฝุ่นหน่อยเหรอ” พี่นัทถามยิ้มๆอย่างเป็มิตร
“ทุกคนคะ” ฝุ่นดินพูดและสบตาทุกคน โดยเฉพาะชลวิทย์แล้วเธอก็ผายมือไปที่.. ‘พี่นัท’ “นี่คือ พี่นัท หรือคุณณัฐกนก ไฮโซคนดังคนที่ฝุ่นต้องแต่งงานด้วย”
จบตอน ๕
47K
