ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 188 : ค่ายกลพันธนาการหมื่นปี | เงาเร้นลับผู้ไร้ตัวตน

บรรยากาศภายในห้องลับบีบคั้นจนถึงขีดสุด รอยเท้าปริศนา ที่ปรากฏบนพื้นโลหะขยับเข้ามาใกล้ทีละก้าว ทว่าเบื้องหน้าของ อาเจีย กลับมีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีร่างคน ไม่มีจิตสังหารที่แผ่ออกมา แต่มันกลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

"มันไม่มีตัวตน..." ฉินมู่หลาง กระซิบพลางโคจรลมปราณวารีไหลจนเกิดพรายน้ำล้อมรอบกระบี่ "อาเจีย... ข้าสัมผัสไอชีวิตไม่ได้เลย แม้แต่เงาก็ไม่มี!"

"มันไม่ได้ไม่มีตัวตนหรอกสหาย..." อาเจียยกพู่กันนิรันดร์ที่เพิ่งผสานเศษไม้พยนต์ขึ้นมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำขลิบทองตามอำนาจของ เนตรบรรพจารึก "แต่มันซ่อนอยู่ใน 'ช่องว่างระหว่างมิติ' ...มันคือวิชาสายสูญญตาที่เข้มข้นมาก!"

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น แรงอัดอากาศมหาศาลพุ่งเข้าใส่หน้าอกอาเจียโดยไร้สัญญาณเตือน เขาไขว้พู่กันรับไว้ได้ทันท่วงที แต่นั่นก็ส่งร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปชนกับแท่นศิลา

"ประสกอาเจีย!" ซือหมิง ร้องเรียก เตรียมจะซัดฝ่ามือศิลาทองคำเข้าช่วย

"อย่าเข้ามา!" อาเจียตะโกนสั่ง "มู่หลาง ซือหมิง... พวกท่านถอยไปเฝ้าที่มุมห้อง คอยระวังหลังให้ข้า พู่กันของข้านำทางข้ามาหาสิ่งนี้ แปลว่านี่คือเรื่องของ 'อักขระ'!"

อาเจียหยัดยืนขึ้น เขาเริ่มตวัดพู่กันนิรันดร์วาดเส้นสายกลางอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่าปกติ พลังจากเศษไม้พยนต์บรรพกาลทำให้หมึกปราณสีดำมีความหนาแน่นจนดูเหมือนเส้นเหล็กไหล

"อักขระเผยลักษณ์ : ส่องพิภพ!"

ละอองหมึกกระจายตัวออกเป็นหมื่นจุด ทันทีที่หมึกสัมผัสกับ "บางอย่าง" ที่มองไม่เห็น ร่างเงาสีเทาจางๆ ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

มันคือร่างของชายชุดคลุมยาวสีหม่น ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากไม้แกะสลักรูปใบหน้าที่ไร้อารมณ์ บนตัวของเขามีโซ่ตรวนอักขระพันธนาการไว้ทั่วร่าง แต่โซ่เหล่านั้นกลับดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของวิชามากกว่าเครื่องพันธนาการ

"เจ้าเป็นใคร? มาชิงแกนพยนต์บรรพกาลรึ?" อาเจียถามเสียงเข้ม

เงาปริศนานั้นไม่ตอบ แต่มันกลับยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วมือเรียวยาวกรีดกรายกลางอากาศ วาดอักขระที่เป็นแบบเดียวกับบนเศษไม้ไม่มีผิดเพี้ยน!

"สูญ... ดับ... สูญ..." เสียงแหบพร่าดังออกมาจากภายใต้หน้ากาก

ครืนนนน!

ทันใดนั้น ผนังห้องลับทั้งสี่ด้านเริ่มสั่นสะเทือน อักขระที่สลักไว้บนโลหะสีดำเริ่มเรืองแสงสีม่วงคล้ำ นี่คือ "ค่ายกลพันธนาการหมื่นปี" ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นตามคำบัญชาของชายหน้ากาก

โซ่ตรวนแสงนับร้อยเส้นพุ่งออกมาจากผนัง หมายจะรัดร่างของทุกคนในห้อง

"มู่หลาง! ป้องกันซือหมิงไว้!" อาเจียสั่งการ ก่อนจะทะยานร่างขึ้นฟ้า หลบหลีกโซ่ที่พุ่งเข้าใส่ราวกับอสรพิษ

(อาเจีย!) เสียง มู่เฉิน เตือนลั่นในห้วงจิต (ชายผู้นี้มีกลิ่นอายของ 'เผ่ากลทมิฬ' ผสมกับวิชาอักขระโบราณที่หายสาบสูญไปแล้ว เขาไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็น 'หุ่นพยนต์ที่มีวิญญาณ' หรือที่เรียกว่า 'ซากศพจารึก'!)

"ซากศพจารึกรึ? ...แปลว่าฆ่าไม่ตายสินะ" อาเจียกัดฟัน "แต่มันต้องมีจุดอ่อน!"

อาเจียไม่ถอยหนี แต่พุ่งเข้าหาเงาปริศนาตรงๆ พู่กันนิรันดร์ตวัดวาดอักขระที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่บิดเบี้ยว

"วิชาผสานอักขระ : สูญญตาทำลายล้าง!"

นี่คือกระบวนท่าใหม่ที่เขาได้รับแรงบันดาลใจจากเศษไม้พยนต์ พลังความว่างเปล่าปะทะกับพลังพันธนาการของชายหน้ากาก เกิดการระเบิดของมิติขนาดเล็กจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว

ชายหน้ากากชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าอาเจียสามารถใช้พลังสูญญตาโต้กลับได้ เขาลดมือลงแล้วจ้องมองพู่กันในมืออาเจียด้วยแววตาที่ว่างเปล่าภายใต้หน้ากาก

"ผู้สืบทอด... ที่เหลือรอด..." ชายคนนั้นพึมพำ ก่อนจะสลายร่างกลายเป็นหมอกควันดำหายไป ทิ้งไว้เพียงคำพูดปริศนาและค่ายกลที่กำลังจะถล่มลงมา

"เฮ้ย! จะไปก็ไปง่ายๆ แบบนี้รึ!" อาเจียตะโกน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

"อาเจีย! ห้องนี้กำลังจะพัง!" ฉินมู่หลางตะโกนเรียก ขณะที่เพดานโลหะเริ่มปริแตก

"ไป! ทางออกอยู่ตรงนั้น!" อาเจียชี้ไปที่ประตูศิลาที่เปิดกว้างขึ้นหลังจากเงาปริศนาหายไป

ทั้งสามคนพุ่งตัวผ่านประตูออกไปได้อย่างหวุดหวิดก่อนที่ห้องลับจะถล่มลงมากลายเป็นซากปรักหักพัง

เมื่อออกมาสู่โถงกว้างอีกด้าน อาเจียก้มมองพู่กันนิรันดร์ในมือที่ตอนนี้สงบนิ่งลงแล้ว แต่เขาสัมผัสได้ว่าบางอย่างในตัวเขากำลังเปลี่ยนไป... ความเข้าใจในอักขระของเขาลึกซึ้งขึ้น แต่ความอันตรายที่รออยู่ข้างหน้าก็ทวีคูณเช่นกัน

"ผู้สืบทอดที่เหลือรอดรึ..." อาเจียพึมพำ "ข้าแค่คนอยากรวยนะโว้ย ไม่ได้อยากสืบทอดชะตากรรมโลกแตกอะไรนั่นสักหน่อย!"

แต่ทว่า... ในกระเป๋าเสื้อของอาเจีย กลับมี "ป้ายหยกสีดำ" ลึกลับชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ป้ายที่มีอักขระคำว่า "หลิง (零)" สลักอยู่อย่างโดดเด่น