Thunder God Emperor จักรพรรดิอัสนีเทพเจ้า

ตอนที่40 ร่างอสูรโลหิตคลั่ง

เป่าฉูหลงผู้บ้าคลั่งบัดนี้มิได้มีเพียงเส้นผมและดวงเนตรที่แดงฉานร่างกายก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นมนุษย์โลหิตสีแดงฉานตนหนึ่งกล้ามเนื้อของเป่าฉูหลงพลันมีกล้ามเนื้อใหญ่โตขึ้นมาพร้อมกลับมีเขาเหมือนกับเขี้ยวของเสือเขี้ยวดาบงอกออกมาบนหัวคู่หนึ่งมันชี้ชันขึ้นบนท้องนภาอย่างองอาจ

เขาทั้งคู่นี้มีสีแดงฉานมิได้ต่างอันใดกับสีกายเนื้อของเป่าฉูหลงเลย!

“เคล็ดวิชาบ่มเพาะของเจ้าน่าสนใจมิเบาแต่ทว่าก็เท่านั้นเจ้ามิสามารถทนรับพลังของเคล็ดวิชาได้ตลอดไปหรอก…กลับมา!”ฉับพลันนั้นเฟิงอี้พลันเรียกกระบี่เงินผ่าสวรรค์กลับมาร่างของวิหคอัสนีสีทองก็พลันทะยานเข้ามาหาเฟิงอี้ราวกับว่ามีชีวิต

ถึงแม้ว่าจักบอกว่าเฟิงอี้ยังมิได้ฟื้นฟูจิตวิญญาณให้กลับไปเป็นเหมือนตอนรุ่งโรจน์ในช่วงชีวิตก่อนแต่จิตวิญาณของเฟิงอี้ก็แข็งแกร่งกว่าหลางกูเหมินอยู่หลายส่วน

ดังนั้นจิตวิญาณที่ถูกผลาญไปในตอนนี้จึงยังมีเหลือพอให้เฟิงอี้ใช้จิตแห่งกระบี่ได้อีก

‘ถ้าข้ายังอยู่ในระดับกำเนิดชีพจรขั้นที่สองหรือสามเป็นไปได้ว่าข้าอาจจักเป็นลมไปในทันทีเมื่อสำแดงพลังของจิตกระบี่ทั้งรูป...’ข้อนี้เฟิงอี้รู้ตัวดีฉับพลันนั้นเฟิงก็สลายจิตแห่งกระบี่ไปฉับพลันวิหคอัสนีสีทองก็แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่เงินผ่าสวรรค์

“ย๊าก! ตายเสีย ตาย!”ร่างของเป่าฉูหลงพลันมีความเร็วในการเคลื่อนกายที่ว่องไวขึ้นฉับพลันนี้ก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าของเฟิงอี้ในระยะประชิดตัว

ดาบใหญ่สีแดงฉานห่อหุ่มออร่าแสงสีแดงฟุ้งเหมือนกับหมอกโลหิตพลังทำลายล้างที่ราวกับจักสะเทือนฟ้าดินถูกฟาดฟันลงมาใส่เฟิงอี้อย่างเหี้ยมโหดไร้ปราณี!

วืด! ตูม!

เฟิงอี้หลบหลีกด้วยท่าเท้าที่มิธรรมดาฉับพลันดาบสีแดงฉานขนาดใหญ่ฟันผ่าพื้นหิมะจนเกิดร่องรอยแตกแยกกระจายออกไปเป็นทางยาว

ตูม! ตูม! ตูม!

เป่าฉูหลงที่บ้าคลั่งรุกฟาดฟันดาบขนาดใหญ่เข้ามาอย่างมิยั้งมือมันเป็นการฟาดฟันที่รวดเร็วและบ้าคลั่งเป็นอย่างมากพลังทำลายล้างก็สูงส่งจนทำให้เกิดฝุนหิมะคลุ้งกระจายออกไปทั่ว

“ถอยไปเสียเจ้าด้วงหน้าตาอัปลักษณ์น่ารังเกียจ…"ฉับพลันนั้นกระบี่ของเฟิงอี้ที่อยู่ในมือพลันวาดด้วยท่วงท่าที่ปราณีตรวดเร็วฉับพลันนั้นกระบี่ก็มุ่งตรงไปยังร่างกายบริเวณท้องของเป่าฉูหลง

ฉึก!

โลหิตสาดกระจายแต่ทว่าเป่าฉูหลงหาได้สนใจไม่เพราะตอนนี้มันบ้าคลั่งทั้งยังอยู่ในร่างอสูรโลหิตจึงมิได้สนใจความเจ็บปวดเพียงเท่านี้

ปัง!

หมัดที่เต็มไปด้วยพลังอันบ้าคลั่งสีแดงฉานของเป่าฉูหลงทุบลงมาใส่ด้านข้างของเฟิงอี้แต่ทว่าเฟิงอี้กลับสามารถยกแขนขึ้นมาป้องกันไว้ได้แต่กระนั้นก็ต้องกระเด็นถอยออกไปอยู่ดีเนื่องจากแรงอันมหาศาลของเป่าฉูหลงกดทับเข้ามาอย่างมิขาดสาย

“การต่อสู้ในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าสิ้นสุดแล้ว”หม่าตุงเอ่ยขึ้นมาเมื่อมองดูร่างที่ทรงพลังและบ้าคลั่งของเป่าฉูหลง

“อืม…”เฉาหลางกำหมัดแน่นเหตุใดหลายๆคนจึงได้แข็งแกร่งกว่ามันยิ่งนักตัวช่างอ่อนด้อย…

“…”หลางกูเหมินมิได้เอ่ยอันใดขึ้นมาเพียงแค่จ้องมองการต่อสู้นั้นอย่างเงียบๆเท่านั้นในตอนนี้ตัวของหลางกูเหมินกำลงค่อยๆฟื้นฟูลมปราณของตนและบาดแผลอยู่เนืองๆเพราะตัวมันเองก็ได้รับแผลที่สาหัสมิน้อยที่ประมือกับศัตรูผู้ร้ายกาจผู้นี้

หากว่าศัตรูผู้นี้มีระดับการบ่มเพาะเทียบเท่ากับตัวของมันคงจักน่าใจหายมิน้อยเลย…ตัวมันเองก็คงมิได้ยืนอยู่ที่นี่จนถึง ณ ตอนนี้กระมั้ง?

อาจจักต้องสังเวยชีวิตให้กับศัตรูผู้ร้ายกาจผู้นี้ไปในทันทีเสียแล้ว…

เฟิงอี้เคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วแต่เป่าฉูหลงในร่างอสูรโลหิตคลั่งก็มิยอมรามือไปต่างประดังการโจมตีที่แสนจักน่าหวาดหวั่นมาตลอดดั่งสายธาร

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

คลื่นดาบอันเฉียบคมพุ่งทะยานพรวดออกไปมันเฉือนเข้าร่างกายของเป่าฉูหลงอย่างมิขาดสายแต่ทว่าเป่าฉูหลงกลับมีพละกำลังที่แข็งแกร่งขึ้นและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆอย่างน่าอัศจรรย์ใจ

“มันมีพละกำลังมากขึ้นอีกแล้ว…ข้าจักต้องทำอันใดสักอย่างดูเหมือนว่าปณิธานของมันมุ่งมั่นมิน้อยเลย”เฟิงอี้เอ่ยพลันเคลื่อนกายหลบการโจมตีและโต้ตอบกลับไปเมื่อมีช่องว่างเกิดขึ้น

หากสู้ไปเยี่ยงนี้เรื่อยๆเกรงว่าตนก็คงจักสิ้นฤทธิ์อย่างแน่นอนและถึงแม้ว่าจักสามารถสังหารศัตรูประหลาดผู้นี้ลงได้ด้วยการลงมือสุดกำลังแต่ทว่าจักเอากำลังที่ไหนมารับมือกับศัตรูที่เหลืออีกสามคน?

ดังนั้นแล้วเฟิงอี้จึงหรี่ตาก่อนที่จักเคลื่อนกายด้วยความเร็วมุ่งหน้าเข้าหาศัตรูอีกสามคน

“ระวัง!”หม่าตุงเอ่ยขึ้นฉับพลันนั้นร่างของเฟิงอี้พลันปรากฏขึ้นเบื้องหลังของเฉาหลาง 

ปัง!

เฟิงอี้ซัดฝ่ามืออกไปอย่างไรปราณีไปยังร่างของเฉาหลางคลื่นพลังทำลายล้างน่าหวาดหวั่นแตกกระจายออกไปทั่วสารทิศ

“อั๊ก!”เฉาหลางพลิกตัวกลับมาพร้อมกับเค้นพลังปราณออกมาเพื่อสะกัดกันการจู่โจมของเฟิงอี้แต่ทว่าก็ต้องถูกกระแทกจนลอยออกไปคลุกพื้นจนหิมะโดยรอบแตกกระจาย

“เฉาหลาง!”หม่าตุงตโกนขึ้นใบหน้าของเขากลายเป็นโกรธแค้นแต่ทว่ายังมิทันใดทำอันใดอีกนอกจากมองดูเฉาหลางถูกจู่โจมฉับพลันนั้นเสียงเย็นเหี้ยมเกรียมก็พลันดังขึ้นข้างหู

“เจ้าห่วงตนเองก่อนเถิด!”เฟิงอี้ปรากฏกายด้านหลังของหม่าตุงก่อนที่จักซัดผ่ามือเข้าใส่อย่างไร้ปราณี

ปัง! แซด แซด!

เส้นสายอัสนีสีทองแตกกระจายฟุ้งไปทั่วหม่าตุงเองก็มิใช่ผู้ที่จักอ่อนแอนักเขาพลันฟาดค้อนกลับมารับฝ่ามือของเฟิงอี้ได้อย่างรวดเร็วแต่ทว่าเฟิงอี้ก็พลันตบฝ่ามืออีกข้างด้วยความพริ้วไหวเข้าใส่ใบหน้าของหม่าตุงภายในชั่วพริบตา

เพียะ!

เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นเฟิงอี้ตบเข้าใบหน้าของหม่าตุงอย่างไร้ปราณีฉับพลันนั้นก็ถอยออกไปในทันทีด้วยการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วฉับพลันประชิดกายของหลางกูเหมิน

“ตาย!”

แซด!

เฟิงอี้ฟันกระบี่เงินผ่าสวรรค์ที่แฝงเร้นอัสนีสีทองออกไปใส่หลางกูเหมินด้วยความเฉียบคมพลังทำลายล้างมหาศาลกดทับออกไปอย่างเนืองๆมิขาดสาย

“อันใดกัน!”มันเป็นการจู่โจมที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากหลางกูเหมินเองก็ยังตอบสนองมิทันเพราะว่ากำลังพยายามฟื้นฟูลมปราณและบาดแผลของตนเองบัดนี้จึงตระหนกเป็นอย่างยิ่งที่การโจมตีที่พุ่งเข้ามาของเฟิงอี้นั้นมาปรากฏเบื้องของตน

แซด! ฉึก! ตูม!

“อั๊ก! บัดซบ!”หลางกูเหมินในชั่วเวลาเป็นตายนั้นฉับพลันได้ออกกระบวนท่าต้านรับออกไปอย่างรวดเร็วแต่ทว่าก็มิอาจสลายการโจมตีนี้ได้มากเท่าใดนักทำให้การฟาดฟันกระบี่ของเฟิงอี้ครั้งนี้ตัดแขนข้างซ้ายของหลางกูเหมินจนขาดวิ่น!

เพียะ!

เฟิงอี้มิได้หยุดเพียงเท่านี้ฉับพลันฝ่ามืออันพริ้วไหวพลันกระทบเข้าใส่ใบหน้าของหลางกูเหมินจนเสียงดั่งสะนั่นของเนื้อหนังที่กระทบกัน

สวบ!

เฟิงอี้เมื่อประทับฝ่ามือก็พลันถอยออกจากตรงนั้นในทันทีเพราะการจู่โจมอันทรงพลังและบ้าคลั่งกำลังพุ่งพรวดเข้ามาอย่างไร้ปราณี

ตูม!

เป็นเป่าฉูหลงในร่างอสูรโลหิตคลั่งที่เคลื่อนกายด้วยความรวดเร็วตามเฟิงอี้มาและฟันดาบขนาดใหญ่สีแดงฉานลงมา

“เหอะ! ไว้หากเจอกันคราวหน้าข้าจักสังหารพวกเจ้าทุกคน!”

“นะจังงัง!”เฟิงอี้เอ่ยเสียงดัง

ปับ!

ฉับพลันเฟิงอี้ก็ตบมือหนึ่งครั้งชั่วขณะนั้นอักขระบรรพกาลไท่กั๋วพลันปรากฏขึ้นที่บริเวณรอยตบของเฟิงอี้ที่ประทับตามตัวของศัตรูทั้งสี่

อักขระบรรพกาลไท่กั๋วที่ปรากฏขึ้นบนตัวของหลางกูเหมิน หม่าตุงและเฉาหลางหรือกระทั่งบนหน้าออกของเป่าฉูหลงในร่างอสูรโลหิตคลั่งก็ปรากฏขึ้นด้วยเช่นกัน

อักขระบรรพกาลไท่กั๋วส่องแสงสีเหลืองทองจรัสนั้นเขียนว่า จังงัง!

( จังงัง )

ร่างทั้งสี่ก็พลันหยุดชะงักมิอาจเคลื่อนไหวใดๆได้

“เสี่ยวฉุนเจ้าทะลวงระดับเสร็จสิ้นแล้วจงออกมา!”เฟิงอี้เรียกเสี่ยวฉุนออกมาจากถ้ำฉับพลันเสี่ยวฉุนก็ปรากฏตัวระดับพลังของมันในตอนนี้อยู่ในระดับกำเนิดเส้นชีพจรขั้นที่  8 เลยทีเดียวเห็นได้ชัดว่าพลังสวรรค์ที่เฟิงอี้ขะจัดทิ้งนั้นถูกเสี่ยวฉุนนำไปกลั่นกรองให้บริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่มันจักทำได้นั้นมิน้อยเลยจึงสามารถยกระดับพลังให้รุดหน้าได้ถึงขนาดนี้

พรึบ!

“ไป!”เฟิงอี้ขึ้นไปบนหลังของเสี่ยวฉุนด้วยความพริ้วไหวฉับพลันนั้นก็ออกคำสั่งให้เสี่ยวฉุนเคลื่อนกายในทันที

สวบ! สวบ!

เสี่ยวฉุนเคลื่อนกายออกไปด้วยความเร็วที่น่าตื่นตะลึงบัดนี้ระดับพลังของมันรุดหน้าสูงส่งขึ้นก็เป็นเหตุให้ความเร็วของมันรวดเร็วขึ้นอย่างกับว่าเป็นเสี่ยวฉุนตัวใหม่ก็มิปาน

“กะ กุด!  อันใด?!”หลางกูเหมินพยายามเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากนี่มันเกิดอันใดขึ้นเหตุใดถึงมิสามารถขยับร่างกายได้แม้แต่จักเอื้อนเอ่ยก็ยังยากลำบาก

“อะ อะ อ๊าก!”เป่าฉูหลงในร่างอสูรโลหิตคลั่งคำรามออกมาอย่างยากลำบากร่างของเป่าฉูหลงเองก็มิต่างกับหลางกูเหมิน

เฉาหลางแหละหม่าตุงก็มิต่างอันใดกับหลางกูเหมินและเป่าฉูหลงพวกเขาต่างมิสามารถขยับกายของตนได้!

เห็นได้ชัดว่าคนทั้งสี่ถูกวิชาบางอย่างของเฟิงอี้ผนึกเอาไว้!

จบ…โปรดติดตามตอนต่อไป…

“ จังงัง ”  มันเป็นคำศัพท์ที่ถูกบันทึกในราชบัณฑิตไว้นานพอควรแล้ว ความหมายจริงๆของมันก็ประมาณ อาการที่ตกตะลึงนิ่งงันอยู่

หรือ หยุดนิ่ง และสมัยเราคงจะแปลว่า สตั้น!