ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 166 : มรสุมกระบี่ตั้งเค้า : การเตรียมตัวของคนงก

ยามเฉิน (ช่วงเช้า) เมื่อดวงตะวันเริ่มทอแสงแรงกล้าขับไล่ความหนาวเย็นของน้ำค้างยามเช้า สายลมพัดพาไออุ่นเข้ามาแทนที่อากาศเย็นเยียบ

ทว่าในกระท่อมท้ายสำนัก บรรยากาศกลับหนาวเหน็บขึ้นมาทันตาเมื่อสิ้นเสียงคำขู่ของเฟิงอี้หราน

"ประลองเชื่อมสัมพันธ์ 5 สำนักใหญ่..."

อาเจียพลิกเทียบเชิญสีทองในมือไปมา คิ้วขมวดเป็นปม ทีเล่นที่จริง "แล้วทำไมข้าต้องไป? ข้าบอกปัดไม่ได้รึ? บอกว่าข้าป่วย ข้าท้องเสีย หรือข้าติดภารกิจขัดเงาพยนต์เทวะอยู่ก็ได้นี่?"

"ไม่ได้"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่หน้าประตู ร่างสูงสง่าในชุดขาวเดินเข้ามา ใบหน้าคมคายดูเคร่งขรึมกว่าปกติ

ฉินมู่หลาง ยอดกระบี่แห่งสำนักกระบี่นิรันดร์ เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เฟิงอี้หราน โดยมีกระบี่คู่กายวางไว้ข้างตัว

"เพราะรายชื่อของเจ้า ถูกระบุโดยตรงจาก 'จ้าวตำหนักกระบี่' อาจารย์ของข้า" ฉินมู่หลางกล่าวเสียงเรียบ "หากเจ้าปฏิเสธ จะถือว่าสำนักหมึกวารีดูหมิ่นสำนักกระบี่สวรรค์... และนั่นอาจหมายถึงสงคราม"

"โห..." อาเจียอ้าปากค้าง "เล่นใหญ่ถึงเพียงนั้นเลย? ข้าแค่ศิษย์ตัวเล็กๆ คนเดียวนะ?"

"เจ้าไม่เล็กแล้ว อาเจีย" เฟิงอี้หรานชี้ไปที่ เจ้าสัวทมิฬ ที่ยืนนิ่งเป็นเงาทะมึนอยู่มุมห้อง

"ไม่เล็ก... ไม่เล็ก..." เสียงสังเคราะห์แหบพร่าดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเจ้าสัว มันพยายามเลียนแบบคำพูดของเฟิงอี้หรานด้วยดวงตาสีม่วงที่กะพริบช้าๆ

"ข่าวเรื่องที่เจ้าใช้พยนต์เทวะซัดแม่ทัพมารปลิวข้ามเขา แพร่สะพัดออกไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง..." เฟิงอี้หรานอธิบายต่อโดยไม่สนใจเสียงของหุ่น "ตอนนี้ทุกสำนักต่างจับตามองเจ้า ในฐานะ 'ผู้ถือครองศิลาแห่งความว่างเปล่า'"

"พวกเขาสงสัย..." ฉินมู่หลางเสริม "ว่าเจ้าคู่ควรกับมันหรือไม่ หรือเป็นเพียงเด็กน้อยที่โชคดีเก็บของวิเศษได้... งานประลองครั้งนี้ คือบททดสอบว่าเจ้าจะรักษา 'หัว' ของเจ้าไว้บนบ่าได้นานแค่ไหน"

อาเจียกลืนน้ำลาย "สรุปคือ... ไปก็เสี่ยงตาย ไม่ไปก็เกิดสงคราม?"

"ถูกต้อง" สหายทั้งสองตอบพร้อมกัน

อาเจียถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียง

"ชีวิตหนอชีวิต... อยากรวยเงียบๆ ก็ไม่ได้... เอาล่ะ! ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องลุย! ...ว่าแต่งานนี้มีรางวัลไหม?"

"รางวัลชนะเลิศ..." เฟิงอี้หรานดีดลูกคิด เปาะ! "สิทธิ์ในการเข้าสู่ สระล้างกระบี่บรรพกาล 太古洗剑池 (ไท่กู่สี่เจี้ยนฉือ)หนึ่งวัน... ว่ากันว่าน้ำในสระนั้นสามารถชำระล้างไขกระดูกและยกระดับรากฐานปราณได้มหาศาล แถมยังมี 'เศษศัสตราเทพ' ตกค้างอยู่ที่ก้นสระมากมาย"

"ตกลง! ข้าไป!" อาเจียเด้งตัวขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกาย "สระล้างกระดูกอะไรนั่นข้าไม่สน แต่ 'เศษศัสตราเทพ' ฟังดูราคาดี!"

"แต่ก่อนจะไป..." อาเจียหรี่ตาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ท่านเจ้าสำนักสัญญาว่าจะให้ข้าเบิกทรัพยากรได้ไม่อั้นในฐานะ 'ศิษย์สายตรงพิเศษ' ใช่ไหม?"

"ใช่..." เฟิงอี้หรานเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี

"งั้นเราต้องรีบ... ก่อนที่ท่านเจ้าสำนักจะเปลี่ยนใจ!"

...

ยามอู่ (ช่วงเที่ยง) ครั้นดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางศีรษะ แดดจ้าแผดเผาจนเงาหดสั้นกุด

ณ หอโอสถกลางแห่งสำนักหมึกวารี

ผู้อาวุโสคุมหอโอสถกำลังนั่งจิบชาคลายร้อน จู่ๆ ก็ต้องสำลักน้ำชาเมื่อเห็นขบวนของอาเจียเดินอาดๆ เข้ามา

นำทีมโดย อาเจีย (ที่เดินยืดอกโชว์ป้ายหยกประจำตัวศิษย์สายตรงพิเศษ) ตามด้วย เจ้าสัวทมิฬ (ที่แบกตะกร้าสานไม้ไผ่ใบยักษ์) และมี เฟิงอี้หราน เดินกุมขมับตามหลังมาห่างๆ

"คารวะผู้อาวุโส!" อาเจียประสานมือยิ้มแฉ่ง "ข้ามารับส่วนแบ่ง... เอ้ย มาเบิกทรัพยากรตามคำสั่งท่านเจ้าสำนักขอรับ!"

"อะ... อาเจีย..." ผู้อาวุโสเหงื่อตก "ข้าได้รับคำสั่งแล้ว... แต่เจ้าจะเบิกอะไรบ้างล่ะ? ยารักษา? ยาเพิ่มปราณ?"

"ขอรับ! ...ข้าขอ หญ้าวิญญาณโลหิต 血灵草 (เซวี่ยหลิงเฉ่า) 100 ต้น, ผลึกปราณธาตุไฟ 火系灵晶 (ฮั่วซี่หลิงจิง) ระดับสูงสุด 50 ก้อน, น้ำมันสกัดจากไขกระดูกอสูรวานร 3 ไห, แล้วก็..." อาเจียกวาดสายตามองไปที่ตู้ยาชั้นบนสุด "ข้าขอยืม เตาหลอมยาปฐพี 地阶炼药炉 (ตี้เจียเลี่ยนเย่าหลู) ไปใช้สักเดือนสองเดือนได้ไหมขอรับ?"

"เจ้าจะเอาไปถมที่รึไง!" ผู้อาวุโสโวยวาย "หญ้าวิญญาณโลหิตเรามีเก็บไว้ในคลังแค่ 120 ต้น เจ้าจะเอาไปเกือบหมดเลยรึ!"

"ท่านเจ้าสำนักบอกว่า 'ในขอบเขตที่เหมาะสม'..." อาเจียตีหน้าเศร้า "การเดินทางไปแดนกระบี่อันตรายรอบด้าน ข้าต้องเตรียมยาไว้รักษาชีวิตน้อยๆ ของข้าและเพื่อนๆ... หรือท่านอยากให้ตัวแทนของสำนักเราไปตายกลางทาง ทำให้เสียชื่อเสียงหมึกวารี?"

ผู้อาวุโสกัดฟันกรอด สุดท้ายก็ต้องยอมเซ็นอนุมัติด้วยมือสั่นเทา

"เอาไป! ...แล้วอย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีกสักพักนะ!"

"ขอบพระคุณขอรับ! ท่านใจดีที่สุด!"

อาเจียกวาดสมุนไพรและผลึกปราณลงตะกร้าของเจ้าสัวจนพูน

"รับ... ทรัพยากร... กำไร..." เจ้าสัวทมิฬส่งเสียงกึกกักเบาๆ เลียนแบบคำพูดที่เคยได้ยินจากผู้เป็นนาย

อาเจียเดินผิวปากออกจากหอโอสถ มุ่งหน้าต่อไปยังหอศัสตราอย่างอารมณ์ดี

...

ยามเว่ย (ช่วงบ่าย) แดดเริ่มคล้อยต่ำลงแต่ความร้อนยังระอุ

ณ หอศัสตรา (ขุมนรกของหลี่มู่กู่)

"ไม่ได้! อันนี้ไม่ได้! นั่นมัน เหล็กไหลอัคคี 火流铁 (ฮั่วหลิวเถี่ย) ที่ข้าเก็บไว้ซ่อมเตาหลอม!"

เสียงโวยวายของ หลี่มู่กู่ ดังลั่นออกมา

"น่าๆ ศิษย์พี่หลี่..." อาเจียยื้อแย่งก้อนแร่สีแดงเพลิงกับหลี่มู่กู่ "เจ้าสัวต้องการแกนพลังงานสำรอง... ท่านก็รู้ว่าถ้าไปเจอกระบี่บินของพวกสำนักกระบี่ เกราะธรรมดาเอาไม่อยู่หรอก"

"เหล็ก... หิว... เอามา..." เจ้าสัวทมิฬที่ยืนอยู่ด้านหลังยื่นมือศิลาออกไปช่วยเจ้านายแย่งแร่เหล็ก ดวงตาสีม่วงของมันจดจ้องก้อนแร่ราวกับเห็นขนมหวาน

"แต่พวกเจ้าจะเอาไป 10 ชั่งเลยเรอะ! ข้าหามาตั้ง 3 ปี!" หลี่มู่กู่น้ำตาตกใน พยายามดึงแร่กลับสุดแรง

"เอาน่า... เดี๋ยวข้ากลับมาจากงานประลอง ข้าจะเอา 'เศษศัสตราเทพ' มาฝากท่าน" อาเจียกระซิบข้างหู "ได้ข่าวว่าที่นั่นมี เหล็กดาวตก 陨星铁 (อวิ่นซิงเถี่ย) จากยุคบรรพกาลด้วยนะ"

มือที่กำเหล็กของหลี่มู่กู่คลายออกทันที แววตาเปลี่ยนเป็นประกาย

"เหล็กดาวตก... ยุคบรรพกาล..." ช่างวิปลาสกลืนน้ำลาย "สัญญาแล้วนะ?"

"สาบานด้วยเกียรติของคนงก!"

สุดท้าย อาเจียก็ได้เหล็กไหลอัคคีมาครอง พร้อมกับยืมเครื่องมือค่ายกลบังคับและอุปกรณ์ซ่อมแซมชุดใหญ่ใส่ถุงมิติ

...

ยามโหย่ว (ช่วงเย็นพลบค่ำ) เมื่อแสงสุดท้ายของวันเริ่มลับขอบฟ้า แสงสีส้มแดงอาบย้อมยอดเขา

ที่ลานจอดเรือเหาะ หน้าประตูสำนัก คณะเดินทางมารวมตัวกันพร้อมหน้า

อาเจีย ในชุดเดินทางทะมัดทะแมง (แต่กระเป๋าตุงไปด้วยของฟรี)

เฟิงอี้หราน ที่ดูเหนื่อยหน่ายใจ

ฉินมู่หลาง ที่ยืนสงบเตรียมพร้อมกลับบ้านเกิด

และ เจ้าสัวทมิฬ ที่ยืนนิ่งเป็นองครักษ์พิทักษ์ความงก

มู่ฉงจวิน เจ้าสำนักหมึกวารี เดินออกมาส่งด้วยตนเอง

"การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาราว 7 วัน... ระหว่างทางระวังตัวด้วย พรรคเงาโลหิตอาจจะดักซุ่มโจมตี"

ชายชรามอบ "ตราประทับเจ้าสำนัก" ให้อาเจีย

"ถ้าเจอสถานการณ์วิกฤต ถ่ายปราณลงไปในตรานี้... มันจะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมาที่ข้าทันที"

"ขอบพระคุณขอรับอาจารย์ปู่!" อาเจียรับตรามาเก็บอย่างดี (ของฟรีอีกชิ้น)

"ไปกันเถอะ" ฉินมู่หลางกล่าว เขาเรียก เรือเหาะกระบี่ 飞剑飞舟 (เฟยเจี้ยนเฟยโจว) ขนาดกลางออกมาจากถุงมิติ (ของตระกูลเฟิงสนับสนุน)

"เส้นทางสู่แดนเหนือ... สำนักกระบี่นิรันดร์... รอเราอยู่"

อาเจียกระโดดขึ้นเรือเหาะ หันกลับมามองสำนักหมึกวารีเป็นครั้งสุดท้าย

"ลาก่อนแหล่งทำกิน... เดี๋ยวข้าจะกลับมาพร้อมกำไร!"

"กลับมา... พร้อมกำไร..." เจ้าสัวทมิฬกล่าวทวนคำเสียงแข็ง ก่อนจะก้าวขึ้นเรือเหาะตามไป

เรือเหาะลอยลำขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันที่กำลังจะหมดลง เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นการผจญภัยครั้งใหม่ ที่ดุเดือดและอันตรายยิ่งกว่าเดิม