หลุมพราง… เจ้าบ่าวมาเฟีย_End

        ตรีทิพยนิภานั่งอยู่บนเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม ขนาดคิงไซส์ ก้มหน้าก้มตามองดูมือเรียวเล็กของตัวเอง ที่ตอนนี้กำลังจับกุมกันและกันเอาไว้ เพื่อให้ความอบอุ่น เพราะก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกว่ามือเรียวเล็กของเธอเย็นเฉียบ จนแทบจะแข็งอยู่แล้ว แต่ถึงมือเรียวเล็กจะเย็นเฉียบ แต่หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอ นั้นร้อนรุ่ม เร่าร้อน และเต้นแรงรัวเร็วไม่เป็๲สัน แทบจะทะลุทะลวงออกนอกออกเลยก็ว่าได้

        “ทำไมเรารู้สึกอย่างนี้ ทำไมหัวใจเต้นแรงอย่างนี้นะ!!”

        ตรีทิพยนิภาพูดกับตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะใช้ฟันบน ยื่นมากันปากล่าง เพื่อพยายามความควบอารมณ์และหัวใจที่เต้นแรงรัวเร็ว ไม่เป็๲สันของเธอให้สงบลงเป็๲ปกติ แต่จนแล้วจนรอด ทำยังไงหัวใจก็ไม่ยอมสงบสักที ยิ่งเวลาเลยผ่านไป จากวินาที เป็๲นาที หัวใจดวงน้อยๆ นั้นก็ยิ่งเต้นรัวเร็วมากขึ้นไปอีก

        ยิ่งตรีทิพยนิภาได้ยินเสียงประตูห้องนอนเปิดออก ด้วยน้ำมือของออสติส หัวใจตัวน้อยๆ ของเธอ ก็ยิ่งเต้นแรงรัวเร็วมากยิ่งขึ้นกว่าเดินเข้าไปอีก และยิ่งเขาเดินเยื้องย่างเข้ามาใกล้ๆ ยิ่งทำให้หัวใจเต้นจนแทบจะทะลุออกมาจากอก

        “คุณคือเ๽้าสาวของผม เป็๲ผู้หญิงของผม และในตอนนี้เวลานี้ ผมมีสิทธิ์ในตัวของคุณเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์”

        ออสตินนั่งลงบนเตียงนอนหนานุ่ม กว้างขวาง ยื่นมือใหญ่มาจับปลายคางเล็ก ให้เงยหน้าขึ้นมามองสบประสานสายตากับเขา แล้วเอ่ยข้อความออกมา ด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาให้ได้รู้ในน้ำเสียงนั้น ว่าเขารู้สึกกับหญิงสาวตรงหน้าเช่นไร

        “เอ่อ!!...... คุณออสตินคะ คือ... ฉัน ฉันขอเวลาอีกสักนิดได้ไหม ฉันยังไม่พร้อม”

        ตรีทิพยนิภากำมือเรียวเล็ก ที่ประสานอยู่บนตักแน่นขึ้น ข่มความรู้สึกวาบหวามเอาไว้ ก่อนจะเปล่งเสียงหวานสั่นๆ ร้องขอความเห็นใจ จากผู้ชายที่เรียกร้องสิทธิ์ ความชอบธรรมในตัวเธออยู่ในเวลานี้

        “ยังไม่พร้อมอย่างงั้นหรือ ฮึ!! ผมให้เวลาคุณเตรียมตัวเต็มใจนานแล้วคนสวย อย่าได้มาร้องขอมัน... ไปอาบน้ำซะ!! ผมให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมง และหากผมเข้ามาในห้องอีกครั้ง ผมจะต้องเห็นคุณนอนรอผมอยู่บนเตียงแล้วนะ”

        ออสตินหรี่ตามองใบหน้าสวยหวานซึ้ง ที่แต่งแต้มอย่างประณีตสวยงาม เลื่อนมือใหญ่ที่จับอยู่ปลายคางเล็ก ขึ้นมาใช้นิ้วหัวแม่มือไล่เบาๆ ไปตามริมฝีปากบางอวบอิ่ม พูดบอกแก่คนตัวเล็กตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงนิ่ง นุ่มทุ้ม แต่เฉียบขาดและทรงอำนาจอยู่ในที

        ออสตินเลื่อนสายตามองที่ริมฝีปากบางอวบอิ่ม สลับกับมองสบประสานสายตากลมโต ที่ตอนนี้มีแววไหวระริก และหากดูไม่ผิดเหมือนว่าในแววตานั้น จะมีความหวาดกลัวหวาดหวั่น ซ้อนเอาไว้อยู่ภายในนั้นด้วย นิ่งเงียบอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แล้วปล่อยมือใหญ่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหลังเดินย่างก้าวออกจากห้องนอนนั้นไป ด้วยท่าทางหยิ่งทะนง และมั่นคง

        ตรีทิพยนิภาเม้มปากจนเป็๲เส้นตรง คิ้วคู่สวยโค้งโกงนั้นก็ขมวดเข้าหากัน ด้วยความรู้สึกทั้งเป็๲กังวล ทั้งหวาดกลัว ถึงแม้ตรีทิพยนิภาจะอายุย่างเข้าเลขสามแล้ว แต่เธอก็ยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่เคยมีหมู่ภมรตัวใด ได้เชยชมเธอเลยสักครั้ง และถึงเธอจะเคยได้ยินและได้อ่านหนังสือสุขศึกษามาบ้าง รู้ว่าครั้งแรกของผู้หญิง บางคนมันก็เจ็บมากแต่บางคนก็ไม่เจ็บเลย แล้วเธอจะเป็๲อย่างไหนกันล่ะ

        “เฮื่อออ!!!!......”

        ตรีทิพยนิภาถอนหายใจออกมาแรงๆ ซึ่งเธอไม่มีเวลามานั่งคิด นั่งหวาดหวั่น หวาดกลัว อยู่อย่างนี้นาน เธอรู้ตัวดี จึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว พอถึงก็ลงมือปลดเปลื้องเสื้อผ้า ชุดเ๽้าสาวสีขาวสะอาด และชุดชั้นในทุกตัว ที่เธอสวมใส่อยู่ออกจากร่างบาง แล้วยื่นมือเรียวเล็กไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

        ตรีทิพยนิภาอาบน้ำชำระล้างร่างกายอยู่ในห้องน้ำ เป็๲เวลานานเกือบๆ หนึ่งชั่วโมงตามที่ออสตินให้เวลานั่นแหละ ซึ่งเป็๲การใช้เวลาอาบน้ำที่ยาวมากกว่าทุกครั้ง เพราะปกติเธอใช้เวลาอาบน้ำไม่ถึงสามสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ที่ใช้เวลานานอย่างนั้น เพราะเธอพยายามทำใจไปด้วยนั้นเอง

        ตรีทิพยนิภาออกจากห้องน้ำ แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยชุดนอน ที่เธอคิดว่าเป็๲สุดที่เรียบและไม่โป๊ที่สุด แล้วเดินออกจากห้องแต่งตัว มานั่งที่ขอบเตียงนอน รอเวลาที่ออสตินจะเปิดประตูห้องเข้ามา โดยที่หัวใจดวงน้อย เต้นแรงรัวเร็ว จนแทบจะทะลุออกจากอก

๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒_๒๒