ณ ชนบทแห่งหนึ่งที่ประเทศไทย เด็กชายคนหนึ่งอายุสิบสามปีได้อาศัยอยู่บ้านคนเดียวโดยไร้ญาติ พ่อ แม่ พี่ น้อง เด็กชายคนนั้นอาศัยโดยที่ยืมที่ของชาวบ้านใจดีละแวกนั้นอาศัยอยู่เก็บของเก่าขาย ถ้าว่างก็เข้าป่าไปหาของป่ากินและตกปลากินประทั้งชีวิตไปวันณ ชนบทแห่งหนึ่งที่ประเทศไทย เด็กชายคนหนึ่งอายุสิบสามปีได้อาศัยอยู่บ้านคนเดียวโดยไร้ญาติ พ่อ แม่ พี่ น้อง เด็กชายคนนั้นอาศัยโดยที่ยืมที่ของชาวบ้านใจดีละแวกนั้นอาศัยอยู่เก็บของเก่าขาย ถ้าว่างก็เข้าป่าไปหาของป่ากินและตกปลากินประทั้งชีวิตไปวัน 

“เห้อ วันนี้จะตกได้มั้ยเนี่ยไม่งั้นก็คงต้องกินผักกับน้ำพริกแทนอีกแล้วสินะ พอล่ะไปหาแมงป๋องดีกว่า”