หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 31 กระบี่ไม้ไร้สิ้นสุด, หมาป่าคลั่งไร้ปรานี

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดกลับคืนสู่ลานวงกลมเร้นลับอีกครั้ง หลังจากที่ "มังกรวารีเฒ่า" (古水龙) ตนนั้นได้ล่าถอยกลับเข้าไปในม่านน้ำตกผลึกวิญญาณ (灵晶瀑布) ทิ้งไว้เพียงเจี้ยนหลิน (剑林) ที่ยังคงทรุดกายอยู่กับพื้นด้วยอาการขวัญหนีดีฝ่อ หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เหงื่อกาฬไหลท่วมร่างจนอาภรณ์เปียกชื้น

ภาพของมังกรตนนั้น...ดวงตาสีทองอร่ามที่ลึกล้ำดุจห้วงมหรรณพ และไอพลังกดดัน (龙威) อันมหาศาลที่ทำให้เขารู้สึกราวกับมดปลวก ยังคงติดตาตรึงใจอย่างมิอาจลืมเลือน 'ข้า...ข้ารอดมาได้อย่างไร?' เขายังคงมิอยากจะเชื่อ เขาเหลือบมอง "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อ ซึ่งบัดนี้กลับไปสงบนิ่งราวกับมิมีสิ่งใดเกิดขึ้น มีเพียงแสงสีขาวนวลจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวมันเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความไม่ธรรมดา 'เจ้าตัวเล็กนี่...เจ้าคือใครกันแน่?' ปริศนานี้ยิ่งทวีความซับซ้อนขึ้นในใจของเขา

ทว่า ในตอนนี้มิมีเวลาให้ครุ่นคิดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไปแล้ว! สัญชาตญาณร้องเตือนอย่างรุนแรงว่าสถานที่แห่งนี้อันตรายเกินกว่าที่เขาจะอยู่ได้อีกแม้เพียงชั่วขณะ! ความรู้สึก "ไร้พลัง" เมื่ออยู่ต่อหน้ามังกรตนนั้น มันสั่นคลอนความมั่นใจที่เขาเพิ่งจะสร้างขึ้นมาจนแทบจะหมดสิ้น! พลังปราณ (灵气) ขั้นรวบรวมปราณระดับห้าที่เขาเพิ่งจะบรรลุมานั้น มันช่างเล็กน้อยและเปราะบางเหลือเกินเมื่อเทียบกับตัวตนที่แท้จริงในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร (修炼) นี้! เขาต้องรีบหนี! หนีออกจากป่าเงียบสนิท (寂静森林) แห่งนี้ให้เร็วที่สุด!

เจี้ยนหลินฝืนร่างกายที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อยให้ลุกขึ้นยืน เขาคว้า "ขาวน้อย" และ "เมล็ดสีทอง" (金色的种子) ทั้งหมดที่เก็บรวบรวมไว้ใส่ย่ามผ้าอย่างลวกๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็น "กระบี่ไม้" (木剑) เล่มหนึ่งที่เขาสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบเมื่อคืนก่อนด้วยจิตใจที่ยังคงสับสน มันเป็นเพียง กระบี่ไม้ธรรมดาๆ ที่มิได้มีการผสานคุณสมบัติพิเศษใดๆ รูปทรงของมันก็ยังคงหยาบอยู่บ้าง แต่ในยามนี้ มันคือสิ่งเดียวที่พอจะเรียกว่า "อาวุธ" ที่เขามีติดตัว ความคิดที่จะมานั่งประณีตก่อรูปกระบี่ไม้คุณภาพดีที่สุดนั้น ถูกความตื่นตระหนกและความปรารถนาที่จะ "หนี" กลบหายไปจนหมดสิ้น!

เจี้ยนหลินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามจะข่มความหวาดกลัวที่ยังคงเกาะกุมจิตใจ ก่อนจะหันหลังให้กับลานวงกลมอันเป็นที่พำนักและมอบวาสนา (机缘) ให้เขามาหลายวันนั้น แล้วเริ่มออกเดินทางหาทางกลับไปยังสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗) ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระส่ำ

การเดินทางออกจากส่วนลึกของป่าเงียบสนิทนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบาก แต่ด้วยพลังปราณที่เพิ่มขึ้นสู่ขั้นรวบรวมปราณระดับห้า และความสามารถในการ "สัมผัส" ถึงพืชพรรณรอบกายได้ดีขึ้น ทำให้เขาสามารถหลีกเลี่ยงอันตรายจากพืชมีพิษหรือบริเวณที่ดูน่าสงสัยได้อย่างคล่องแคล่วกว่าเดิม

หลายชั่วยามผ่านไป ในขณะที่เจี้ยนหลินกำลังลัดเลาะไปตามแนวป่าทึบที่รกชัฏอยู่นั้นเอง สัญชาตญาณของเขาก็พลันร้องเตือนถึงอันตรายอีกครั้ง!

"กรรซ์ซซ!"

เสียงคำรามอันดุร้ายดังขึ้นจากพุ่มไม้เบื้องหน้าไม่ไกลนัก! พร้อมกันนั้น ร่างของสัตว์อสูร (妖兽) ตัวหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาด้วยความเร็ว! มันคือ "หมาป่าเขี้ยววายุคลั่ง" (狂风牙狼 - Kuángfēng Yá Láng) สัตว์อสูรขั้นรวบรวมปราณระดับเจ็ด! ร่างของมันใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดาเกือบเท่าตัว ขนสีเทาเข้มของมันตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก ดวงตาสีเหลืองอำพันลุกโชนด้วยประกายแห่งความหิวกระหายและดุร้าย มันแยกเขี้ยวแหลมยาวที่อาบไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืด คำรามขู่เจี้ยนหลินอย่างเกรี้ยวกราด! ไอพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้น "แข็งแกร่ง" กว่าเจี้ยนหลินอย่างเห็นได้ชัด!

'บัดซบ! สัตว์อสูรระดับเจ็ด! แข็งแกร่งกว่าข้าถึงสองระดับ!' เจี้ยนหลินสบถในใจ ความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาก็รีบข่มมันลงไป เขารีบชักกระบี่ไม้ธรรมดาเล่มเดียวที่ติดตัวมานั้นออกมาตั้งท่าป้องกันทันที!

หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งมิรอช้า มันเห็นเจี้ยนหลินเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะ มันกระโจนเข้าใส่เจี้ยนหลินอย่างรวดเร็วดุจสายลม! กรงเล็บหน้าของมันตวัดวาดเป็นเงาสีเงิน หมายจะฉีกร่างของเด็กหนุ่มออกเป็นชิ้นๆ! พลังที่แฝงมากับการโจมตีนั้นหนักหน่วงเสียจนอากาศรอบๆ บิดเบี้ยวเล็กน้อย!

"เพลงกระบี่เมฆาไหล!" (流云剑法) เจี้ยนหลินตวาดในใจ ท่วงท่าที่เคยฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วนถูกใช้ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ กระบี่ไม้ในมือของเขาตวัดขึ้นรับการโจมตีของหมาป่าอย่างแม่นยำ!

"เคร้ง!"

เสียงกระบี่ไม้ปะทะกับกรงเล็บของหมาป่าดังขึ้น! แรงสะท้านอันมหาศาลแล่นผ่านขึ้นมาจนแขนของเจี้ยนหลินชาหนึบ ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว! กระบี่ไม้ธรรมดาในมือปรากฏรอยร้าวให้เห็นในทันที!

หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งคำรามอย่างพึงพอใจที่เห็นเหยื่อเสียหลัก มันสะบัดหัวอย่างดุร้าย ก่อนจะกระโจนเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้มันเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งขึ้น และใช้เขี้ยวอันแหลมคมของมันหมายจะกัดเข้าที่ลำคอของเจี้ยนหลิน!

เจี้ยนหลินเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับตวัดกระบี่ไม้สวนกลับไป! "สัมผัสกระบี่" (剑之触) ที่เขาเพิ่งจะค้นพบช่วยให้เขากะจังหวะได้อย่างเฉียดฉิว!

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด เจี้ยนหลินอาศัยความคล่องแคล่วของเพลงกระบี่เมฆาไหล และ "สัมผัสกระบี่" ทำให้สามารถหลบหลีกการโจมตีที่รุนแรงและรวดเร็วของหมาป่าระดับเจ็ดได้หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่กระบี่ไม้ธรรมดาของเขาปะทะเข้ากับกรงเล็บหรือเขี้ยวของมัน รอยร้าวบนกระบี่ก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น!

"ฉัวะ!"

ในที่สุด กรงเล็บของหมาป่าก็ตวัดโดนแขนของเจี้ยนหลินจนได้! ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาทันที โลหิตสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากบาดแผล!

และในจังหวะที่เขาเสียหลักนั้นเอง หมาป่าก็พุ่งเข้าปะทะอย่างเต็มแรง!

"เพล้ง!"

กระบี่ไม้ธรรมดาในมือของเจี้ยนหลินที่รับการโจมตีอันหนักหน่วงมาหลายครั้ง ในที่สุดก็ทานแรงปะทะนั้นต่อไปมิไหว มันแตกหักออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย!

'บัดซบเอ๊ย!' เจี้ยนหลินอุทานในใจ เขามิมีอาวุธเหลืออีกแล้ว!

หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ มันกำลังจะพุ่งเข้าขย้ำเหยื่อที่สิ้นไร้ทางสู้!

แต่แล้ว...ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง! ดวงตาของเจี้ยนหลินที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น พลันเปล่งประกายกล้าแกร่งขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! เขามิได้สิ้นหวัง! มิได้ยอมจำนน!

ฝ่ามือขวาของเขายกขึ้นอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ! พลังธาตุพฤกษาสีเขียวอ่อนจากรอบกายและจากภายในตัวเขาพลันถูก "ฉุดกระชาก" ออกมาอย่างรุนแรง! อากาศรอบฝ่ามือของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อย ไอพลังงานสีเขียวอ่อนก่อตัว หมุนวน และควบแน่นเป็นรูปเป็นร่างด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์จนแทบจะมองตามมิทัน!

"ก่อเกิด!" เสียงนั้นมิได้ดังออกมาจากปาก แต่เป็นเสียงคำรามในจิตใจของเขา!

เพียงชั่วพริบตา! "กระบี่ไม้" เล่มใหม่ที่ยังคงเป็นเพียง กระบี่ไม้ธรรมดาๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอีกครั้ง! ราวกับว่ามันถูก "เสกสรรค์" ขึ้นมาจากความว่างเปล่า!

หมาป่าเขี้ยววายุคลั่งที่กำลังจะถึงตัวเจี้ยนหลินถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะด้วยความประหลาดใจ! มันมิเคยพบเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อน!

เจี้ยนหลินมิรอช้า เขาตวัดกระบี่ไม้เล่มใหม่ที่เพิ่งจะก่อรูปขึ้นนั้นเข้าใส่หมาป่าทันที! ประกายตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว! การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน! กระบี่ไม้ในมือเขาถูกทำลายไปเล่มแล้วเล่มเล่า! ทุกครั้งที่มันแตกหักจากการปะทะกับกรงเล็บหรือเขี้ยวอันทรงพลังของสัตว์อสูรระดับเจ็ด เศษไม้พลังงานก็สลายไปในอากาศ! แต่เพียงชั่วอึดใจต่อมา "กระบี่ไม้" เล่มใหม่ก็จะปรากฏขึ้นในมือของเขาอีกครั้ง! ราวกับมีกระแสธารแห่งพฤกษาที่มิมีวันเหือดแห้งคอยหล่อเลี้ยงอาวุธของเขาอยู่!

ภาพของเด็กหนุ่มร่างผอมบางที่ยืนหยัดต่อกรกับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่าตนเองหลายเท่าด้วย "กระบี่ไม้ธรรมดา" ที่ก่อเกิดและแตกสลายสลับกันไปไม่สิ้นสุดนั้น ช่างเป็นภาพที่ทั้งน่าเหลือเชื่อและน่าตื่นตาตื่นใจ! พลังปราณของเขาถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว เหงื่อไหลท่วมกาย บาดแผลเริ่มปรากฏมากขึ้น แต่ในแววตาของเขากลับมีเพียงความมุ่งมั่นที่ลุกโชน! เขากำลัง "เดิมพัน" ทุกสิ่งทุกอย่างที่มี!

(จบตอน 31)