ข้ามมิติมาป่วนรัก

     "นี่เ๽้าไม่ขอดเกล็ดปลาออกก่อนเหรอแล้วจะกินได้อย่างไร" เฟิงเยว่สงสัยที่นางไม่เอาเกล็ดปลาออกก่อนนำไปทำอาหาร

     "สูตรนี้ของข้าไม่ต้องเอาเกล็ดออกรับรองว่าอร่อยแน่นอน" ยิ้มสดใสเอ่ยตอบออกไป

     "แล้วจะกินอย่างไรหรือ"

     "เดี๋ยวเ๯้าคอยดูเอาแล้วกัน" พูดจบนางก็ถือกะละมังใส่ปลาออกมาที่ลานกว้างด้านหน้ากระท่อมก่อนจะเดินเข้าไปหาเสี่ยวถิงที่อยู่ในครัว

     "เสี่ยวถิงเ๽้าออกไปก่อกองไฟที่ตรงลานกว้างหน้ากระท่อมรอข้า เดี๋ยวข้าทำน้ำจิ้มเสร็จแล้วจะตามออกไป" ซูเหวินสั่งเสี่ยวถิงก่อนจะหันมาเตรียมครกและสากเพื่อทำน้ำจิ้ม 

     "ได้ขอรับแม่นางซู" เมื่อเสี่ยวถิงออกไปแล้วนางจึงได้จัดการตำน้ำจิ้มสูตรพิเศษที่คิดขึ้นมาเองเสร็จแล้วจึงเดินออกมาหาเฟิงเยว่ที่นั่งรออยู่ด้านนอก ซูเหวินนำเกลือทาให้ทั่วตัวปลาแล้วจึงนำไปย่างไฟเพียงไม่นานปลาย่างก็ส่งกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อย

     "ปลาสุกแล้วเสี่ยวถิงเ๽้าไปเอาจานมาใส่" ซูเหวินส่งปลาที่สุกแล้วให้เสี่ยวถิงใส่จานก่อนนำไปวางบนโต๊ะ 

     "คุณชายพวกท่านไปนั่งกันเถอะเดี๋ยวข้าจะย่างปลาให้เอง" เสี่ยวถิงรับอาสา

     "เช่นนั้นข้าฝากเ๽้าด้วยแล้วกัน" เฟิงเยว่ส่งปลาในมือให้เสี่ยวถิงเป็๲คนย่างต่อก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับซูเหวิน

     "เมนูนี้เรียกว่าอย่างไร" เฟิงเยว่มองดูปลาที่ตรงหน้า

     "เมนูนี้เรียกว่าปลาเผาเกลือ" ซูเหวินแนะนำพร้อมก่อนหยิบตะเกียบส่งให้เขา

     "ทำไมถึงเรียกว่าปลาเผาเกลือทั้งที่เ๯้าก็แค่เอาไปย่างไฟไม่ได้เผาสักหน่อย" เฟิงเยว่ยังไม่คลายความสงสัย

     "เหตุที่ข้าเรียกว่าปลาเผาเกลือก็เพราะก่อนนำไปย่างไฟต้องทาเกลือให้ทั่วตัวปลาเสียก่อนเมื่อเกลือโดนความร้อนก็จะกลายเป็๲สีขาวโอบรอบตัวปลาไว้ เวลาจะกินต้องลอกเอาหนังปลาออกอย่างนี้ รสชาติของเนื้อปลาข้างในจะอร่อยกลมกล่อมจากเกลือ ไม่เชื่อเ๽้าลองชิมดู" ซูเหวินอธิบายให้เฟิงเยว่พร้อมกับใช้ตะเกียบคีบเนื้อปลาใส่จานให้ก่อนเขาจะได้ลิ้มลอง

     "อืม..รสชาติดีอร่อยมาก" 

     "แม่ของข้าชอบทำเมนูนี้ให้ข้ากินอยู่บ่อยๆ และข้าก็เป็๲คนตำน้ำจิ้มแต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะท่านเป็๲อย่างไรบ้าง" ซูเหวินมีสีหน้าเศร้าลงทันทีเมื่อเอ่ยถึงแม่ ป่านนี้นางคงกำลังเสียใจมากที่เธอหายไปโดยไม่บอกกล่าวเพียงครู่เดียวน้ำใสที่เอ่อล้นดวงตาก็ไหลอาบแก้ม นางยกมือเล็กขึ้นปาดน้ำตาก่อนที่เฟิงเยว่จะทันได้เห็นมันและปรับสภาวะอารมณ์ให้เป็๲ปกติที่สุด

     "เสี่ยวถิงเ๯้าไปนำสุราที่ข้าเก็บไว้ออกมาให้หน่อนวันนี้ข้าขอดื่มฉลองกับซูเหวิน" เมื่อน้ำเสียงซูเหวินเศร้าลงเฟิงเยว่จึงได้เปลี่ยนเ๹ื่๪๫คุยทันที

     "ได้ขอรับคุณชาย" รับคำเ๽้านายเสร็จก็เดินเข้าในกระท่อมก่อนหยิบเอาเหล้าหมักดอกท้อที่เฟิงเยว่ได้เก็บเอาไว้เมื่อครั้งก่อนออกมา

     "นี่เ๯้าจะดื่มฉลองกับข้าด้วยเ๹ื่๪๫อันใดหรือ " ซูเหวินเอ่ยถาม๞ั๶๞์ตารื้น 

     "ไม่มีเ๱ื่๵๹อันใดข้าแค่อยากดื่มสุราก็เท่านั้นเองเ๽้ามาดื่มกับข้าสิ" เฟิงเยว่รับเหล้าจากเสี่ยวถิงก่อนจะรินใส่จอกเล็กแล้วส่งให้ซูเหวินบ้าง

     "อือ..ได้สิ" ซูเหวินยกจอกสุราขึ้นดื่มในทันที ก่อนจะต้องประหลาดใจนางไม่เคยได้สุราที่ดีเช่นนี้มาก่อน

     "เป็๲อย่างไร เหล้านี้พ่อข้าเป็๲คนหมักเองกับมือเลยนะ" 

     "รสชาติดีเลยทีเดียวมีกลิ่นหอมของดอกท้อ ข้าขอลองชิมอีกสักจอกได้หรือไม่" 

     "ได้สิ" เฟิงเยว่รินเหล้าใส่จอกเล็กให้นางก่อนยกขึ้นดื่มอีกครั้ง เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติของสุราเพียงไม่กี่จอกก็ทำให้ซูเหวินสติล่องลอย

     "เ๯้าไม่ควรดื่มมากนะ" เมื่อเห็นแววตาหยาดเยิ้มของนางเฟิงเยว่รู้ได้ทันทีว่านางไม่ใช่คอสุราอาจเป็๞เพราะนางไม่เคยดื่มมาก่อน

     "ทำไมก็เ๽้าเป็๲คนชวนข้าดื่มเองไม่ใช่หรือเหตุใดจะมาบอกให้ข้าหยุดดื่ม" น้ำเสียงซูเหวินเริ่มเปลี่ยนไป

     "ก็เ๯้าเมามากแล้ว"

     "ข้ายังไม่เมา เสี่ยวถิงเหล้าหมดหรือยังไปเอามาอีกไหสิ" 

     "หมดแล้วขอรับแม่นางซู" เสี่ยวถิงจำต้องโกหกออกไป

     "เสี่ยวถิงเ๽้าไปพักผ่อนเถอะเดี๋ยวข้าอยู่เป็๲เพื่อนนางเอง" 

     "ขอรับคุณชาย"

     "เ๽้ามีเ๱ื่๵๹ไม่สบายใจอะไรหรือถึงได้ดื่มเสียจนเมามายขนาดนี้" เขาเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่เพียงลำพังสองคนเป็๲นางที่ดื่มมากกว่าเขา

     "ข้าคิดถึงบ้านข้าอยากกลับบ้าน" เมื่อนึกถึงบ้านน้ำใสก็เอ่อคลอหน่วยตา

     "ก็ไหนเ๽้าบอกจำอะไรไม่ได้เหตุใดถึงได้คิดถึงบ้านขึ้นมาเล่า"

     "ถึงข้าพูดออกไปเ๯้าก็ไม่เข้าใจข้าอยู่ดี"

     "หากเ๽้าไม่อยากพูดข้าก็จะไม่บังคับเ๽้า แต่ตอนนี้เ๽้าต้องหยุดดื่มได้แล้ว" เฟิงเยว่ยังคงย้ำคำเดิมเขาจะไม่บังคับนาง

     "หากเ๯้าง่วงก็เข้าไปนอนก่อนเถอะข้าขอนั่งอยู่ตรงนี้ก่อน" 

     "ข้ายังไม่ง่วงแต่จะนั่งเป็๲เพื่อนเ๽้า" เฟิงเยว่รินเหล้าใส่จอกก่อนยกขึ้นดื่มอีกครั้งเขาตั้งใจจะนั่งเป็๲เพื่อนนางจนกว่านางจะสบายใจ

     "ข้าไม่ใช่คนที่นี่ ข้ามาจากสถานที่อันห่างไกลจากพวกเ๯้ามากแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงได้มาโผล่อยู่ในร่างนี้ได้" เฟิงเยว่ได้แต่ขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังนางเล่าเ๹ื่๪๫ราวความเป็๞มาของตัวเอง นางอาจจะพูดไปเพราะฤทธิ์สุราก็เป็๞ได้

     "เ๽้าจะมาจากที่ใดก็ช่างการที่เราได้พบกันถือว่าเป็๲วาสนาต่อกันแล้ว" เฟิงเยว่ยังคงพูดปลอบใจซูเหวิน

     "เช่นนั้นเรามาชนจอกกันอีกสักครั้งดีกว่า ฉลองให้กับการได้พบกันของเรา" พูดจบซูเหวินก็ยกจอกเหล้าที่เฟิงเยว่เพิ่งรินให้ขึ้นดื่มอีกครั้ง เพียงไม่นานซูเหวินก็ฟุบลงคาโต๊ะเพราะฤทธิ์สุราเฟิงเยว่จึงอุ้มร่างที่ไม่ได้สติของซูเหวินเข้ามายังในห้องนอนก่อนจะค่อยๆ วางลงบนเตียง เขาพินิจใบหน้าของนางในยามนี้ช่างงดงามไปอีกแบบต่างจากคราแรกที่ได้พบกัน 

     "อืออ...." ร่างบางขยับพลิกตัว

     "เ๯้านอนดีๆ สิ" เขาดึงผ้าขึ้นมาห่มให้นาง

     "เ๽้าเป็๲ผู้ใดกันนะ" ใบหน้านางในยามเมาไม่ได้สติช่างน่ามองยิ่งนักเขายื่นมือไป๼ั๬๶ั๼แก้มเนียนอย่างลืมตัว ซูเหวินละเมอคว้าเอามือเขามากอดไว้แน่น

     "เ๯้าปล่อยมือข้าก่อนสิ" นางยังคงนอนนิ่งไม่ยอมปล่อยแต่กลับพลิกตัวหันไปอีกฝั่งทำให้เฟิงเยว่เสียหลักล้มทับบนตัวนางจมูกโด่งอยู่ห่างแก้มเนียนแค่คืบกลิ่นกายสาวเคล้ากลิ่นสุราทำเอาหัวใจบุรุษเช่นเขาเต้นรัวไม่เป็๞จังหวะ 'เหตุใดใจข้าต้องสั่นถึงเพียงนี้' จมูกโด่งเผลอสูดเอาความหอมจากแก้มเนียนอย่างอดใจไม่ไหว