EP 5: เงาแห่งการทำลาย (The Shadow of Destruction)
ศูนย์พักฟื้นชั่วคราว—หมู่บ้านห้วยคำแหง
หลังจากที่ผู้ใหญ่บ้านมอบตัวต่อตำรวจแล้ว เมฆาก็รีบกลับมาที่ศูนย์พักฟื้น เพื่อตรวจสอบผลกระทบทางวิทยาศาสตร์
เมฆา (นักวิทยาศาสตร์) ยืนอยู่ข้างเตียงของ คุณอำไพ ที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบ แต่เขากำลังจ้องมองไปที่ น้องฝน ลูกสาวของเธอ วัย 25 ปี ที่นั่งเฝ้าแม่อยู่ข้าง ๆ
น้องฝนดูนิ่งเฉยอย่างผิดปกติ เธอไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ แม้จะได้ยินเื่ราวการเสียชีวิตของพ่อเลี้ยงและอาการป่วยของแม่
เมฆาใช้เครื่องสแกนสมองขนาดเล็กตรวจวัดคลื่นไฟฟ้าของน้องฝน
จิตราเขียนลงบนกระดานไวท์บอร์ด: "หัวหน้าคะ! คลื่นสมองของน้องฝนอยู่ในสถานะ 'แบนราบผิดปกติ' (Abnormal Flatline)! เธอมีปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้าต่ำมาก เหมือนกับว่า... อารมณ์และความรู้สึกของเธอถูกดูดกลืนไปหมดแล้ว!"
เมฆาเขียนตอบ: "ผลกระทบจากคลื่น 0.1 Hz ที่สลายตัว! คลื่นที่ถูกดูดกลืนเมื่อคืนไม่ได้หายไปไหน... มันย้อนกลับเข้าสู่ 'ตัวรับ' ที่ทรงพลังที่สุดในห้องนั้น... คือน้องฝน! และมันได้ทำลาย 'คลื่นอารมณ์' (Emotional Waves) ของเธออย่างถาวร!"
วรุฒ ที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูศูนย์พักฟื้น เขียนลงบนกระดานอย่างหวาดผวา: "พี่เมฆา! ผมว่านี่น่ากลัวกว่าการเจอผีอีกครับ! ผีทำให้เรากลัว... แต่คลื่นนี้ทำให้เรา 'ไม่รู้สึกอะไรเลย'! ผมขอลาไปหาคนที่ทำให้ผมกลัวดีกว่าครับ!"
เมฆา: "วรุฒ! จงใช้ตรรกะ! ถ้าเราสามารถทำให้เธอ 'รู้สึก' ได้อีกครั้ง... คลื่นสมองก็จะกลับมา! เป้าหมายของเราตอนนี้คือการ 'กระตุ้น' คลื่นอารมณ์ที่ถูกทำลายไปแล้ว!"
เมฆาหันไปหาน้องฝน และพยายามสื่อสารกับเธออย่างเป็ระบบ
เมฆาลองใช้ เสียง ในการกระตุ้น: "น้องฝน! ตอนนี้แม่ของคุณปลอดภัยแล้ว... ผู้ใหญ่บ้านก็ยอมรับความจริงแล้ว..."
น้องฝนมองเมฆาด้วยแววตาว่างเปล่า ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
เมฆาลองใช้ ภาพ ในการกระตุ้น: เขาโชว์รูปถ่ายที่น้องฝนถ่ายคู่กับแม่สมัยเด็กให้ดู
น้องฝนจ้องมองรูปถ่าย... แต่ใบหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิท
จิตราเขียน: "ไม่สำเร็จค่ะ! คลื่นไฟฟ้าสมองยังแบนราบ! ความรู้สึกเธอไม่ทำงาน!"
เมฆาถอนหายใจ: "เสียงและความรู้สึกเป็นามธรรมเกินไป! เราต้องใช้ 'ตรรกะ' ที่แข็งแกร่งที่สุดในการทะลวงเข้าไปในสมองของเธอ!"
เมฆาเขียนลงบนกระดานขนาดใหญ่: "น้องฝน! ถ้า 1 + 1 = 2... แล้วการปกปิดความจริงนาน 15 ปี... เท่ากับอะไร?"
น้องฝนยังคงเงียบ แต่ดวงตาของเธอเริ่มมีความสั่นไหวเล็กน้อย!
[เสียงในหูฟังของเมฆาและวรุฒ]
วรุฒ (เสียงตื่นเต้น): "พี่เมฆา! ผมได้ยินเสียง กระซิบเบา ๆ ในหัวผม! แต่เสียงมันเหมือนเสียง ตัวเลข! มันกำลังบวก ลบ คูณ หาร กันอยู่!"
เมฆา: "นั่นคือ การทำงานของสมองส่วนเหตุผล ที่ถูกกระตุ้น! วรุฒ! จงใช้ 'เสียงหัวเราะ' ที่เป็ความถี่สูงที่สุดของนาย... หัวเราะไปที่หูของน้องฝนตอนนี้!"
วรุฒเบิกตากว้าง "ห๊ะ! พี่เมฆา! พี่จะให้ผม 'หัวเราะ' ใส่หน้าผู้ป่วยที่กำลังไม่รู้สึกอะไรเลยเนี่ยนะครับ! มันผิดหลักจรรยาบรรณแพทย์นะครับ!"
เมฆา (เขียน): "ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์ที่ใช้กับ 'คลื่นสมองที่ถูกทำลาย' ได้! เสียงหัวเราะเป็ 'คลื่นสั่นะเืทางอารมณ์' ที่ทรงพลังที่สุด! ทำตามคำสั่ง!"
ฉาก 3: การปะทะด้วยเสียงหัวเราะ (The Laughter Clash)
วรุฒกลืนน้ำลาย เขามองหน้าเมฆาที่เ็าจนน่ากลัว... และตัดสินใจทำตามคำสั่ง
วรุฒพยายามที่จะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง: "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่าาาาาาาาาาา!"
เสียงหัวเราะของวรุฒนั้น ดัง กังวาน และตลกอย่างน่าอาย มันเป็เสียงหัวเราะที่ไร้เหตุผลและมีพลังงานสูงที่สุดในสถานการณ์ที่จริงจังนี้
ทันใดนั้น! น้องฝนก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง!
ใบหน้าของเธอยังคงนิ่ง แต่ มุมปากของเธอเริ่มกระตุกเล็กน้อย!
[เสียงในหูฟังของเมฆาและวรุฒ]
วรุฒ (เสียงหอบ): "พี่เมฆา! ผมได้ยินเสียง เปียโน แล้วครับ! เป็เพลงที่เศร้ามากเลย! และผมได้ยินเสียง หัวเราะของผู้หญิง อีกคนแทรกเข้ามา... ไม่ใช่ของผมครับ!"
เมฆา: "สำเร็จ! เสียงหัวเราะของนายได้ทะลวงเกราะความไม่รู้สึกของเธอแล้ว! เสียงเปียโนคือคลื่นอารมณ์ที่เธอเคยได้รับ! และเสียงหัวเราะที่แทรกมาคือ 'เสียงหัวเราะที่ถูกดูดกลืน' จากแม่ของเธอในอดีต!"
จิตราเขียน: "คลื่นไฟฟ้าสมองเริ่มกลับมาแล้วค่ะ! แต่มีการพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วที่สมองส่วนความจำ! หัวหน้า! เธอเริ่มจำทุกอย่างได้แล้ว!"
เมฆาเขียนข้อความสุดท้ายส่งให้น้องฝน: "ความจริงที่ถูกปกปิดด้วยความเงียบ... ไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้อง 'ลืม' การมีชีวิตอยู่! คุณต้อง 'ส่งเสียง' ออกมาอีกครั้ง!"
น้องฝนเงยหน้าขึ้นมองเมฆา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่คราวนี้... น้ำตาเ่าั้ไม่ใช่เพียงแค่ของเหลว... แต่มาพร้อมกับ 'ความรู้สึก'
น้องฝน (เสียงแหบพร่า): "...ความจริง... มัน... เท่ากับ การอยู่คนเดียว..."
เธอ เปล่งเสียง ออกมาเป็ครั้งแรกในรอบ 24 ชั่วโมง!
เมฆามองดูความสำเร็จนี้อย่างนิ่งเฉย เขาใช้ตรรกะและความเข้าใจทางฟิสิกส์มาแก้ไขปัญหาทางอารมณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
วรุฒเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง (คราวนี้เพราะความโล่งใจ)
วรุฒ: "เธอพูดแล้ว! เธอพูดแล้วครับพี่เมฆา! ผม... ผมนี่แหละครับ 'นักกระตุ้นคลื่นอารมณ์ด้วยเสียงหัวเราะ' มือหนึ่งของ SAO! ผมขอเปลี่ยนตำแหน่งได้ไหมครับ!?"
จิตรา (เขียนบนกระดาน): "หัวหน้า! คลื่นสมองกลับมาเป็ปกติแล้วค่ะ! แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ... ระดับคลื่น 0.1 Hz ที่เพิ่งถูกปล่อยออกมาทั้งหมด... มันรวมตัวกันเป็ก้อนพลังงานขนาดเล็กที่บริเวณคอของน้องฝน!"
เมฆาจ้องมองที่ ก้อนพลังงานสีเทาจาง ๆ ที่ลอยวนอยู่รอบคอของน้องฝน
เมฆาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "คลื่นความเงียบไม่ได้ถูกทำลาย... มันรวมตัวกันเป็ 'วัตถุที่มีมวลสาร' อีกครั้ง! และมันกำลังพยายาม 'ปิดปาก' เธอตลอดไป!"
Next: EP 6 (จบ Part I)
EP 6: เสียงสุดท้ายของความเงียบ (The Final Whisper)
เมฆาต้องหาทาง แยกมวลสารของคลื่นพลังงาน ที่กำลังรัดคอน้องฝนอยู่ โดยใช้หลักการทางฟิสิกส์และการสั่นะเืระดับสูง ในขณะที่จิตราและวรุฒต้องต่อสู้กับการแทรกแซงทางเทคนิคและจิตใจจาก ก้อนพลังงาน ที่มีเป้าหมายเดียวคือ... การปิดปากพยานตลอดกาล!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
