ตอนที่ 5
คนร่างเล็กเดินหลบสายตาคนหมู่มากไปนั่งอยู่อีกมุมของคณะอย่างชั่งใจเธอรู้ดีว่าคอนโดของชายหนุ่มอยู่ที่ไหน ห้องอะไรเธอรู้เื่ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเพราะเคยสืบหามาตลอดตามประสาคนแอบรักแต่ที่เธอไม่รู้เลยในตอนนี้ คือ กวิน้าอะไรกันแน่
ลำพังเป็คนอื่นคงคิดได้แต่คนที่รู้ไม่เท่าทันคนถึงขั้นเรียกได้ว่าโง่อย่างนินั้นมีเพียงความคิดเดียวคืออยากทำให้ทุกอย่างมันจบให้ไวที่สุดตอนนี้เธอถึงแบกตัวเองมาถึงคอนโดของอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว
กวินแปลกใจเล็กน้อยที่ผู้หญิงท่าทางเรียบร้อยจะรู้จักคอนโดของเขาราวกับเป็สตอกเกอร์แต่ถ้าเทียบกับเขาแล้ว นิไม่ได้ดูอันตรายเลยแม้แต่นิดเดียว
นิเดินเข้าไปในห้องหรูตามคำเชิญของกวินหลังจากเปิดประตูให้เธอภายในคอนโดนั้นถูกแบ่งออกเป็โซนง่ายๆ ฝั่งซ้ายเป็ห้องนอนตรงกลางเป็ห้องนั่งเล่น ลึกเข้าไปอีกหน่อยจะเป็ห้องครัวกลิ่นของห้องหอมนวลสไตล์ห้องผู้ชายทั่วไปแต่สิ่งที่ทำให้นิรู้สึกว่าห้องของกวินสบายก็คงจะเป็การตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำสะอาดตา
นินั่งลงบนโซฟานุ่มๆ พร้อมกับแก้วน้ำเย็นที่วางลงตรงหน้า ถึงจะนิสัยแย่มากแค่ไหนแต่กวินก็มีมารยาทในการต้อนรับแขกนิลังเลเล็กน้อยก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาจิบอย่างรักษามารยาท
พอกวินทิ้งตัวเล็กนั่งข้างๆคนที่กำลังนั่งประสานมือไว้บนตักด้วยความกดดันก็เอ่ยพูดโดยไม่ปล่อยให้ความเงียบทำงานนานไปมากกว่านี้
“ดาท้องค่ะ” นิเลือกเปิดประเด็นด้วยหัวข้อสั้นๆ ที่คิดว่าหากอีกฝ่ายได้ยินแบบชัดๆ ก็คงใและมีท่าที่สนใจการสนทนาหลังจากนี้ไม่ใช่นั่งกระดิกเท้าอย่างสบายใจแบบที่เขาทำอยู่
คนที่ได้ยินคำนี้มาหลายรอบอ้าปากหาวอย่างไม่ต้องคิดอะไรให้หนักหัวก็แค่ผู้หญิงทำตัวง่ายคนหนึ่งมาอ้างว่าท้องเอาเข้าจริงเขาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงที่ชื่อดาคือใคร
ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน
ในวันที่นิแอบหลงรักกวินมาได้ระยะเวลาหนึ่งสาวน้อยที่เริ่มอยากปรึกษาปัญหาหัวใจกับใครสักคนซึ่งคนที่นิไว้ใจที่สุดในตอนนั้นคือดา
นิตัดสินใจเล่าเื่ราวแอบหลงรักของตัวเองให้ดาฟังตอนนั้นดารู้สึกแปลกใจมากที่ผู้หญิงใฝ่เรียนไปแต่ละวันอย่างนิกำลังมีความรักดาจึงอยากรู้ว่าผู้ชายแบบไหนกันที่จะทำให้นิยอมเปิดใจได้
พอถูกเพื่อนคะยั้นคะยอคนขี้เกรงใจอย่างนิก็ยอมบอกว่าผู้ชายที่เธอหลงรักคือกวิน แต่ทันทีที่ดาได้เห็นใบหน้าของกวินเธอก็พูดออกมาอย่างหน้าด้าน ๆ และประกาศตัวชัดเจนว่าตัวก็ชอบกวินเช่นกัน
“เขาหล่ออย่างที่แกบอกจริงๆ ด้วยนิงั้นฉันขอชอบเขาด้วยคนนะ”
นั่นทำให้นิเริ่มมองดาเปลี่ยนไปการที่จะชอบคนเดียวกันไม่ใช่เื่แปลกหรือผิดแต่ดากลับไม่ได้สนใจความรู้สึกของนิเลยแม้แต่นิดเดียว ดายังคงพยายามเข้าหากวินทุกทางไปเที่ยวกลางคืนร้านเดียวกับที่กวินชอบไปและมักจะเข้าไปตีสนิทกับกวินทุกครั้งที่มีโอกาส
สิ่งทีดาทำล้วนเป็สิ่งที่นิไม่กล้าทำแต่สิ่งที่นิรู้สึกแย่มากที่สุด คงเป็การที่ดาพยายามตอกย้ำว่าเธอกันกวินนั้นต่างกันมากเพียงใด
“คนธรรมดาแบบแกไม่คู่ควรกับกวินหรอกนะนิทำใจเถอะ”
ดาพูดด้วยรอยยิ้มแต่มันกลับเป็รอยยิ้มที่เสียดแทงเข้าไปที่หัวใจของนิจนพรุนและหลังจากที่ดาแสดงตัวชัดเจนว่าชอบกวินได้ไม่นาน ก็เป็่เวลาที่มีเื่ร้ายแรงที่สุดเกิดขึ้นในชีวิตของนิ
เื่ที่นิโดนรุมข่มขืน
“ถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอก เื่ของเธอถูกแฉแน่”
ทั้งที่เป็เพื่อนกันแทนที่ดาจะเห็นใจกับเหตุการณ์ร้ายครั้งนั้น แต่ไม่เลย ดากลับเอามันมาย่ำยีนิและใช้นิเป็เครื่องมือมาโดยตลอด
“ว่ายังไงละค่ะ ดาท้องนะ” นิกลับมานึกถึงหน้าที่ของตัวเองอีกครั้งพอฝ่ายชายนั่งนิ่งไม่ตอบสนอง เธอจึงพูดย้ำให้เขาได้ยินชัดๆ อีกที แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของกวินก็ยังเหมือนเดิมถ้าหากไม่ได้ทำอะไรที่น่าตื่นเต้นไปมากกว่านี้ เขาก็คงหลับไปทั้งอย่างนั้น
“อยู่ด้วยกันสองต่อสองทั้งทีผมว่าเรามารื้อฟื้นความหลังกันดีกว่านะครับ จะไปพูดถึงเื่คนอื่นให้เสียเวลาทำไม”
ความหลังที่เสียงทุ้มกล่าวก็คงเป็ความหลังเื่อย่างว่า ซึ่งแม้ว่ากวินจะรู้สึกว่ามันเป็เซ็กส์ครั้งที่จืดชืดที่สุดในชีวิตแต่นิกลับจำมันได้ดี โดยเฉพาะตอนที่ร่างสูงกำลังค่อยๆเคลื่อนตัวมานั่งข้างเธอตอนนี้
นิรีบถอยขยับตัวเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เกินไปแต่ขยับออกไปได้คืบเดียว แขนแกร่งก็รวบตัวเธอให้ขึ้นไปนั่งบนตักอย่างง่ายดาย คนร่างเล็กพยายามดิ้นไปมาแต่ก็สู้แรงอีกคนไม่ได้เหมือนเดิม
“ปล่อยนินะคะ” เสียงเล็กพยายามพูดให้ดูน่าเกรงขามเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ถูกพ่นรดบริเวณหลังลำคอ
กวินใช้มือรวบผมยาวของเธอไปรวมกันอยู่ที่ฝั่งเดียวก่อนจะซุกจมูกโด่ง ๆ ลงไปเชยชมคอขาวอีกฝั่ง แม้ว่านิจะไม่ฉีดน้ำหอมแต่กลิ่นหายของเธอก็ยั่วอารมณ์ของกวินได้ไม่ต่างกัน
ชายหนุ่มไม่รอให้ลูกไก่ในกำมืออย่างนิหลุดรอดไปเขากอดกำชับร่างเล็กบนตักไว้แน่นแล้วไล่พรมััจูบไปทั่วลำคอขาวจนพอใจและเขาก็มั่นใจว่านิก็เริ่มเคลิบเคลิ้มกับความรู้สึกที่เขามอบให้อยู่ไม่น้อย
“อื้อ”
เสียงครวญครางเล็ดลอดออกมาในบาง่จังหวะคนประสบการณ์น้อยอย่างนิ โดนคนที่ตัวเองเล้าโลมไปเพียงนิดเดียวก็อ่อนระทวยแต่ก็ยังถือว่าเธอมีความยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง
“พอแล้วค่ะ นิว่านิต้องกลับแล้ว” คนตัวเล็กใช้จังหวะที่คนกำลังตั้งใจเล้าประโลมผลักตัวเองลุกขึ้นยืนพร้อมกับจัดเรือนผมกลับมาให้เข้าที่เห็นทีว่าการมาที่ห้องของเสือที่คราบมนุษย์ครั้งนี้จะไม่ใช่การมาคุยธุระแต่เธอต้องมาเพื่อเสียตัวให้เขาเป็รอบที่สองมากกว่า
พอคิดได้นิจึงตั้งใจจะกลับไปตั้งหลัก แต่เพียงเธอหันหลังเดินไปทางประตูร่างกายของเธอก็ถูกกระชากอุ้มขึ้นด้วยผู้ชายคนเดิม่วินาทีที่นิกำลังโวยวายด้วยคำพูดอ่อนแ่เธอก็ถูกพาไปเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับถูกปล่อยให้นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง
616
