เช้าวันต่อมา~
[ซินTalk]
ผมตื่นขึ้นมาในยามเช้าแล้วอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมที่จะไปมหาวิทยาลัย ผมเดินมาที่ห้องครัวพร้อมกับกระเป๋าที่มีหนังสือเรียนและสมุดแค่ไม่กี่เล่ม
ติ๊งต่อง~!
ผม พี่ตะวัน พี่ซาร์ และแม่หันไปมองทางประตูพร้อมกัน เมื่อจู่ๆมีคนมากดกริ่งหน้าบ้านเราั้แ่เช้า ทั้งๆที่ปกติไม่เคยมี
"ใครมาน่ะ? ปกติไม่เคยมีใครมาเช้าขนาดนี้หนิ"แม่ผมพูด
"ผมจะไปรู้หรอ"พี่ซาร์ตอบกลับ
"เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ"ผมพูดแล้วเดินออกไปดูว่าใครมา เมื่อออกไปพบว่าเป็พี่เทเซียสยืนรออยู่ "พี่ทานข้าวเช้ารึยังครับ?"ผมเดินมาเปิดประตูแล้วถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ยังเลย พี่ไม่ค่อยชอบทานข้าวเช้า"พี่เทเซียสตอบ...โดยที่เขาแทนตัวเองว่าพี่ด้วย!! เขา...เขาแทนตัวเองว่าพี่แล้วมันแบบ...มันดูน่ารักขึ้นมาสามร้อยเปอร์เซนเลยอ่ะ!!
แล้วทำไมกูต้องเขินวะเนี่ย!?
"งะ...งั้นมา...มาทานข้าวเช้าด้วยกันนะครับ ผมกำลังจะทานพอดี"ผมพูดชวนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย พี่เทเซียสจึงพยักหน้ารับ แล้วผมก็เดินนำเข้าไป พี่เทเซียสเข้ามาแล้วหันไปปิดประตูก่อนแล้วเดินตามผมเข้ามา
"คุณแม่สวัสดีครับ"เมื่อเข้ามาแล้วพี่เทเซียสยกมือขึ้นไหว้แล้วพูดทักทาย แม่ผมส่งยิ้มแล้วพยักหน้ารับ "สวัสดีครับ"เขาหันไปสวัสดีพี่ซาร์ พี่ซาร์ส่งยิ้มเช่นกันแล้วไหว้รับ
"มาทานข้าวกันก่อนมา เดี๋ยวแม่ทำให้เทเซียสด้วยละกัน"แม่ผมพูด เราทุกคนก็นั่งลงแล้วทานอาหารพร้อมกัน
"เรียกผมว่าเซียสเฉยๆก็ได้นะครับ"พี่เทเซียสพูดบอก แม่ผมยิ้มออกมาแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปทำอาหารเช้า
"พ่อยังไม่ตื่นอีกหรอครับ? เมื่อคืนเขากลับมากี่โมง? ดึกมากเลยหรอ?"ผมพูดถาม เพราะผมว่าจะแนะนำให้พ่อรู้จักกับพี่เทเซียสด้วย
"ยังจ่ะ แม่ยังไม่อยากปลุกน่ะ เมื่อคืนเขากลับมาประมาณตี 1 ตี 2"แม่ตอบ...วันสุดท้ายคงเคลียร์งานเยอะเลยสินะ "จะให้พ่อเห็นหน้าแฟนหรอ?"แม่ของผมถามติดตลกออกมา ผมก็พยักหน้าหงึกๆ แม่ผมถึงกับทำสีหน้าในิดหน่อย
คงไม่คิดว่าผมจะทำขนาดนี้สินะ ก็ไม่แปลกหรอก เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดถึงเื่พวกนี้ด้วยซ้ำ คิดแค่ว่าอนาคตข้างหน้าหรือวันพรุ่งนี้จะทำอะไรดี
"ตอนเย็นมานี่สิ คงได้เจอกันแน่ เพราะพ่อไม่น่าไปไหนแล้ว"แม่ผมพูด ผมจึงพยักหน้ารับ
ก่อนที่ท่านจะนำอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้พวกเรา แล้วพวกเราก็ทานอาหารเช้าด้วยกันจนเสร็จเรียบร้อย ผมและพี่เทเซียสอาสาช่วยกันเก็บล้างทำความสะอาด เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วเราเริ่มออกไปที่มหาวิทยาลัยกันทันที
.
.
.
.
.
เมื่อมาถึงที่มหาวิทยาลัยพี่เทเซียสขับเข้ามาจอดตรงที่ประจำของเขา เมื่อจอดเรียบร้อยผมและเขาเดินลงจากรถ ก่อนจะพบเข้ากับสายตาหลายคู่ของนักศึกษาทั้งชายและหญิงมองมาที่เรา
เขามองกันด้วยสายตาแปลกๆหรือผมคิดไปเองกันแน่นะ...แต่ทุุกสายตาที่มองมันทำเอาผมประหม่าทำตัวไม่ถูกเลย...
"เธอ!!"พี่เทเซียสเรียกผมเสียงดัง ผมถึงกับสะดุ้งแล้วหันมองทันที...แต่เดี๋ยวนะ เขาเรียกผมว่า...เธอ...หรอ?...ไอ้พี่บ้า!ทำไมชอบทำให้เขิน!
"คะ...ครับ?"ผมตอบด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
"เป็อะไร?"เขาถาม
"ปล่าวครับ"ผมตอบ พี่เทเซียสจ้องมองผมด้วยสายตาจับผิดเล็กน้อย
"เดี๋ยวพาไปหาคิงส์ของคณะนะ"พี่เทเซียสพูดบอก...คิงส์ของคณะ? ผมมองและทำหน้างงนิดหน่อย "ไม่รู้หรอคืออะไร?"เขาถาม ผมก็ส่ายหน้าทันที ถ้ารู้แล้วจะทำหน้างงไหมล่ะไอ้พี่บ้า!
แล้วทำไมต้องมายืนใกล้ขนาดนี้ด้วยนะ...ตัวสูงแล้วยังจะยืนใกล้ คนเงยมองคอมันจะหักอยู่แล้วเนี่ย!
"ความจริงมันไม่มีตำแหน่งนี้หรอก แต่จู่ๆก็มีคนตั้งขึ้นมาเฉยเลย แล้วไอ้เนียร์ก็อยู่ตำแหน่งนี้ั้แ่เข้าเรียนปี 1"พี่เทเซียสตอบ "แต่พี่คิดว่าตำแหน่งนี้มีได้ก็คงเป็เพราะมันด้วยแหละ"
"แล้วใครคือเนียร์หรอครับ?"ผมถามอีก นั่นน่ะสิ เขาเป็ใคร?
"เพื่อนพี่เอง อาทิตย์ก่อนไม่ค่อยได้เจอกันเพราะเรียนคนละเวลา แต่เดี๋ยวนี้น่าจะเวลาตรงกันแล้วเลยอาจจะเจอกันบ่อยขึ้น"พี่เทเซียสตอบ ผมจึงพยักหน้ารับ
"เพื่อนพี่เยอะขนาดนี้เลยหรอครับ?"ผมถาม แถมพวกเขาก็ดูสนิทกันมากด้วยนะ
"ก็เยอะอยู่นะ แต่สนิทสุดๆก็ไม่กี่คนหรอก"เขาตอบ แต่เขาคุยกับทุกคนดูสนิทมากเลยนะ ไม่ใช่ว่าสนิทกับทุกคนเลยรึไง
"พี่สนิทกับพี่ปกป้องสุดใช่ไหม?"ผมถามอีกครั้ง พี่เทเซียสก็พยักหน้ารับ...นั่นไง!ว่าแล้วเชียว!
แล้วพี่เทเซียสจับมือผมแล้วพาเดินไปทันทีท่ามกลางสายตาของนักศึกษามากมาย ผมแอบก้มหน้านิดหน่อย ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย
ก็พี่เทเซียสเขาเป็ถึงเดือนคณะเลยหนิ ไม่แปลกหรอกที่จะมีคนรู้จักเยอะ คนชอบเยอะ เป็ที่สนใจเยอะ ตัดมาที่ผม...แทบจะไม่มีจุดเด่นอะไรเลย แต่แปลกที่เขามาชอบผม
"อย่าประหม่าสิ ไม่ต้องไปสนใจสายตาพวกนั้นหรอก ใครจะมองยังไงก็ช่างมัน"จู่ๆพี่เทเซียสก็พูดขึ้นมา ทั้งๆที่สายตาเขายังคงมองตรงไปข้างหน้า
"ผมแค่รู้สึกเขินเฉยๆ"ผมตอบ "ไม่ชินที่ถูกมองแบบนี้"
"ตอนนี้อาจจะยังไม่ชิน แต่นานๆไปเดี๋ยวก็ชินเองแหละ"พี่เทเซียสพูดบอก
"พี่ชินแล้วหรอ?"
"ไม่ใช่ว่าพี่ชินแล้ว แต่พี่ไม่เคยสนใจ"เขาตอบ...ผมก็อยากคิดแบบนี้ได้เหมือนกัน "พี่ไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าใครจะมองยังไง ต่อให้พี่สนมันก็ไม่ได้กระทบอะไรกับการใช้ชีวิตของพี่อยู่แล้ว"
"อื้ม ครับ"ผมตอบรับพอดีกับที่เราเดินมาถึงที่ที่เพื่อนๆของพี่เทเซียสเขานั่งกันอยู่
"ไงไอ้เซียส"พี่ปกป้องพูดทักทาย พี่เทเซียสก็ยักคิ้วใส่
"มาช้าเพราะไปรับน้องซิน?"พี่น้ำฟ้าถามขึ้นมาอีก ตอนนี้พวกพี่ๆเขามองมาที่ผมและพี่เทเซียส ถึงแม้จะเป็สายตาที่มองมามันจะดูปกติแต่ก็ทำให้รู้สึกประหม่าอยู่ดี
"เออ กินข้าวกับน้องด้วย"พี่เทเซียสพูดบอก...เขาเรียกผมว่าน้อง~
"แหมๆๆๆๆๆ อยากจะแหมไปถึงดาวอังคาร"พี่ลิลลี่พูดออกมาแล้วเบะปากกรอกตามองบนใส่อย่างหมั่นไส้ อยากเจอเพื่อนดีๆแบบนี้บ้างจังเนอะ ฮ่าๆ
"ไง กว่าจะได้เจอกัน"พี่เทเซียสหันไปพูดกับชายอีกคนหนึ่ง ที่ดูจะเหมือนตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม...หมายถึงกลุ่มผู้ชายนะ
"ไงครับคุณชาย"เขาพูดทักทายกลับแล้วยิ้มออกมาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนมีเล่ห์เหลี่ยมแปลกๆ
"คุณชายเ*ีี้ยไรมึง"พี่เทเซียสพูดว่าออกมาอย่างไม่จริงจังมากนัก "เนี่ยแหละคิงส์ของคณะที่พี่บอก"พี่เทเซียสหันมาบอกผม คิงส์ของคณะก็ยืนขึ้นแล้วมองผม ผมก็มองเขากลับ...
"ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงได้เป็คิงส์ เข้าใจั้แ่เขายิ้มแล้วล่ะครับ"ผมพูดแล้วมองเขา พลางทำให้พวกพี่ๆเขาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
ก็มันจริงนิ แค่หน้าที่เขายิ้มก็ดูกวนแล้ว ดูหน้าหมั่นไส้มาก คำทักทายก็ดูกวนอย่างมาก ได้เป็เพื่อนกับเขาแล้วไม่รู้จะเครียดหรือมีความสุขดี
"สวัสดีครับ พี่เนียร์เองเพื่อนไอ้เซียส แล้วพี่ก็โสดด้วยนะ"
--------------------------
หุๆๆๆ สวัสดีเนียร์ลูกรักʘ‿ʘ
401
