ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันต้องสังหารคนเพิ่มอีกแล้วสินะถึงแม้ว่าจะเป็แค่เกม แต่พอได้มาอยู่ในโลกเสมือนจริง ความรู้สึกผิดก็ค่อย ๆก่อตัวขึ้นในหัวใจ คราวนี้ฉันควรเลือกใครดีล่ะ? คนส่วนมากแทบจะไม่ยอมเปิดเผยบทบาทของตัวเองเลยด้วยซ้ำถ้าสุ่มมั่วไปแล้วดันไปเจอพวกบทบาทข้อมูลฝั่งดี ฝ่ายเราจะเสียเปรียบอย่างมาก
งั้นคืนนี้คงต้องตัดบทบาทที่หมดประโยชน์ในฝั่งดีไปก่อนแล้วกันเพื่อลดเสียงโหวตที่ไม่จำเป็ออก
หืม...โหวตที่ไม่จำเป็งั้นเหรอ? ตอนนี้บทนักท่องเที่ยวก็เหลือแค่หัวขโมย(Thief) ที่สามารถเลือกใครก็ได้เพื่อตัดคะแนนโหวตของคนนั้นหากระบบสุ่มให้ข้าราชการเป็ฝ่ายดีโอกาสที่หัวขโมยจะเป็ฝ่ายร้ายอีกคนก็น่าจะสูงพอตัวเพราะระบบน่าจะกำหนดโครงสร้างบทบาทให้มีความสมดุลกันมากกว่า
ฉันยื่นนิ้วกดไปที่หมายเลข4002 ผู้ที่เคยเปิดเผยตัวว่าเป็สาวนักซักผ้า (Washerwoman)ยังไงบทบาทข้อมูลคืนแรกแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรในระยะยาวอีกแล้ว
ติ๊ง!‘ประกาศจากระบบ: เช้านี้ผู้เล่นหมายเลข 4002 ถูกปีศาจสังหาร ปัจจุบันท่านมีสถานะเป็ิญญาสามารถพูดคุยหารือได้ตามปกติ และเหลือสิทธิ์โหวตเพียง 1 ครั้งตลอดทั้งเกม’
ติ๊ง!‘ขอให้ผู้เล่นทุกท่านเสนอชื่อผู้ที่จะถูกปะาชีวิตภายในเวลา15 นาที’
“ตอนนี้นักท่องเที่ยวก็เหลือเพียงแค่1 คน ยังไงฝ่ายคนดีก็ได้เปรียบอยู่แล้วถ้างั้นพวกเรามาเปิดเผยบทบาทของตัวเองให้หมดทุกคนเลยดีไหมจะได้รู้กันไปเลยว่าใครเป็ใคร!”
“เข้าท่าดีนะแบบนั้นพวกฝั่งร้ายก็เนียนยากแล้ว” เสียงสนับสนุนเริ่มดังขึ้น
“ผมไม่เห็นด้วยครับกับการที่ทุกคนจะหงายการ์ดเปิดบทบาททั้งหมดพร้อมกัน”ยูสเซอร์ 4335 ชายหนุ่มผิวขาวสายวิเคราะห์รีบเอ่ยขัดด้วยท่าทีสุขุม
“จริงอยู่ว่าฝั่งคนดีอาจจะดูเหมือนได้เปรียบในตอนแรกแต่ในระยะยาวเราจะเสียเปรียบอย่างหนักเพราะฝั่งร้ายจะสามารถล็อกเป้ากำจัดบทบาทเด่น ๆ ได้ทันทีแถมยังสบช่องแอบอ้างบทบาทที่ไม่มีคนเล่นเพื่อเนียนใส่พวกเราอีกต่างหาก”
“จริงด้วยแฮะ...พวกเรามองข้ามช็อตนี้ไปเลย แล้วถ้าอย่างนั้นเราควรเริ่มจากตรงไหนดีล่ะ”
“ฉันว่าเราเริ่มจากการแชร์ข้อมูลที่จำเป็เท่าที่มีก่อนดีกว่าค่ะ”ฉันได้จังหวะรีบแทรกตัวผสมโรงเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ
“ความจริงแล้วฉันได้บท พ่อครัว (Chef) ค่ะ ั้แ่คืนแรกระบบแจ้งเตือนฉันว่าฝั่งตัวร้ายมีกลุ่มที่นั่งจับคู่ติดกันอยู่ทั้งหมด 1 คู่แน่นอนว่าตอนนี้นักท่องเที่ยวปลิวไปแล้ว 3 คนแต่อีกคนที่โดนปะาไปก่อนหน้านี้อาจจะเป็ได้ทั้งฝั่งดีหรือฝั่งร้าย นอกจากนี้คนที่จะช่วยตบข้อมูลให้พวกเราแคบลงได้ก็คือ ‘แม่หมอ’ ที่เปิดตัวมาแล้วถ้าเราอ้างอิงจากเบาะแสนั้น เราจะมีโอกาสโหวตสอยฝั่งร้ายออกไปได้เพิ่มขึ้นค่ะ”
ฉันจงใจทิ้งะเิข้อมูลอย่างลื่นไหลหว่านล้อมให้ทุกคนตายใจเชื่อสนิทใจว่าฉันคือชาวเมืองผู้หวังดี
“ผมเป็สาวนักซักผ้าจริง ๆ นะ” ิญญา 4002 แย้งขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอพูดต่อเลยละกัน”ผู้เล่นบทแม่หมอกล่าวขึ้นทันที “เมื่อคืนฉันตัดสินใจใช้พลังเช็กยูสเซอร์ 4006กับ 4116 และระบบก็แจ้งว่า ‘ไม่ใช่ปีศาจ’ตอนนี้ฉันไม่มั่นใจเลยว่าใครคือปีศาจตัวจริง”
“เดี๋ยวก่อน!” จู่ๆชายหนุ่มที่ยืนอยู่ทางขวามือของฉันก็โพล่งขึ้นมาขัดจังหวะ “ความจริงแล้วผมได้บท นักบวช(Monk) และคืนที่ผ่านมาผมเลือกปกป้องสาวนักซักผ้า(4002) ไว้ แล้วทำไมเขาถึงยังโดนสังหารไปได้ล่ะ?”
“เป็ไปได้ไหมว่าคุณอาจจะโดนวางยาพิษในรอบก่อนหน้านี้หรือไม่... คุณก็อาจจะเป็ คนเมา (Drunk) ที่ได้ข้อมูลปลอมมาั้แ่แรกโดยไม่รู้ตัว?”ฉันรีบยิงคำถามเจาะประเด็นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจทันที
ถ้าฉันเดาไม่ผิด หมอนี่มีโอกาสเป็คนเมาสูงมากเพราะไม่ว่าฉันจะเลือกสังหารใคร พวกเขาก็ไม่เคยรอดไปสักคนเดียว
“รอบก่อนหน้านั้นผมเลือกปกป้องคุณ 4335 ครับแต่เขาไม่ได้ตกเป็เป้าสังหาร พลังของผมเลยไม่ได้แสดงผลอะไรออกมาให้เห็นชัดๆ”นักบวชหนุ่มตอบ
“แต่ผมกลับมองต่างออกไปนะ...” เสียงนิ่งเรียบของยูสเซอร์ 4335ดังขึ้นขัดความจำนนของนักบวชแววตาคมกริบของเขาตวัดมาจ้องตรงที่ฉันจนรู้สึกเย็นเยือกไปถึงหลัง “ผมกลับคิดว่าคุณยูสเซอร์ 4298 ต่างหากที่เป็ปีศาจที่กำลังแอบอ้างบทพ่อครัวเพราะพลังของพ่อครัวจะรู้แค่ตำแหน่งของฝั่งร้ายซึ่งในคืนแรกปีศาจเองก็ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าตัวเองและลูกสมุนนั่งอยู่ตรงไหนบ้างดังนั้นโอกาสที่คุณจะเมกข้อมูลขึ้นมาบลัฟเนียนๆ มันง่ายมากเลยล่ะครับ”
คำวิเคราะห์ที่เฉียบแหลมและแทงใจดำเต็มเป้าทำเอาหัวใจของฉันร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม! แต่ด้วยสัญชาตญาณฉันต้องสะกดกลั้นอารมณ์และไม่ยอมแสดงพิรุธทางสีหน้าออกไปให้จับได้เด็ดขาด
“สิ่งที่ยูสเซอร์ 4335 วิเคราะห์มามันก็น่าฟังนะคะ”ฉันแกล้งทำใจดีสู้เสือ จ้องตาตอบเขาด้วยท่าทีมั่นใจและเยือกเย็นที่สุด“แต่เราจะมั่นใจได้ยังไงว่าตัวคุณเองเป็ฝั่งดีร้อยเปอร์เซ็นต์? ในเมื่อทุกคนที่นี่ต่างก็มีสิทธิ์เป็ปีศาจหรือสมุนได้ทั้งนั้นตอนนี้ชาวเมืองคนอื่นยอมเปิดเผยข้อมูลเพื่อช่วยกันเคลียร์กระดานหมดแล้วแต่คุณล่ะคะ? ทำไมถึงพยายามปิดบังบทบาทและเก็บข้อมูลสำคัญไว้กับตัวคนเดียวทั้ง ๆ ที่คุณออกตัวว่าเชี่ยวชาญเกมนี้แท้ ๆ แต่การทำตัวลึกลับแบบนี้...คุณนั่นแหละที่น่าสงสัยที่สุด?”
ฉันรุกไล่กลับหวังจะบีบให้เขาคายบทบาทที่แท้จริงออกมากลางวง
“นั่นสิ! นายเอาแต่วิเคราะห์คนอื่น แต่บทตัวเองไม่ยอมบอก ทั้ง ๆที่ถ้าข้อมูลนายแน่นขนาดนี้ มันน่าจะช่วยพลิกเกมได้ตั้งนานแล้วนะ”ผู้เล่นอีกคนเริ่มคล้อยตามฉันและช่วยกดดันขนาบข้าง
“ก็ได้ครับ ในเมื่ออยากรู้ขนาดนั้น...” 4335 ถอนหายใจสั้นๆ ก่อนจะยอมเอ่ย “บทบาทของผมคือ บรรณารักษ์ (Librarian)คืนแรกระบบชี้เป้าผู้เล่นสองคนให้ผมและบอกว่าหนึ่งในนั้นเป็คนนอกเมืองนั่นคือเหตุผลที่ผมสามารถคำนวณสัดส่วนของคนในหมู่บ้านได้อย่างแม่นยำ”
‘หึ...’ ฉันแอบแค่นยิ้มหยันในใจมีเพียงฉันคนเดียวในลานกว้างนี้ที่รู้ว่าไอ้หมอนี่กำลังโกหกหน้าด้านๆ!ในเมื่อระบบส่งข้อมูลมาให้ฉันั้แ่คืนแรกแล้วว่าบทบาทบรรณารักษ์ไม่ได้ถูกกำหนดเข้ามาในเกมนี้ และมันคือ 1 ใน 3 บทบาทหลอก(Bluffs) ที่ระบบแจกให้ฉันเอาไว้ใช้สวมรอยต่างหาก!
“ผมขอใช้สิทธิ์ของ นักฆ่า (Slayer) ขอประกาศยิงยูสเซอร์ 4335!” จู่ๆเสียงะโกร้าวจากผู้เล่นทางซ้ายมือก็แผดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย!
“เฮ้ย! อย่าเพิ่ง! คุณไม่ควรปล่อยของสำคัญออกมาตอนนี้สิ!” 4335เริ่มแสดงสีหน้ากระวนกระวายใจเป็ครั้งแรก“นักฆ่าเป็บทบาทไม้ตายที่สอยปีศาจให้ร่วงได้ในนัดเดียวควรจะเก็บไว้ใช้ตัดเชือกตอนท้ายเกมมากกว่านะ!”
ติ๊ง! ‘เนื่องจากยูสเซอร์ 4072 ได้ทำการประกาศใช้ความสามารถของนักฆ่าไปแล้ว...ผลลัพธ์คือ: ไม่มีผู้ใดเสียชีวิต’
“อ้าว... ไหงงั้นล่ะ? นี่ผมยิงพลาดงั้นเหรอเนี่ย...”ยูสเซอร์ 4072 ถึงกับก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดที่ใจร้อนเกินไป
“แต่แบบนี้มันก็ช่วยพิสูจน์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วไม่ใช่เหรอว่ายูสเซอร์ 4335 ไม่ใช่ปีศาจแน่นอน เพราะถ้ายิงโดนปีศาจปีศาจต้องตายและเกมจบไปแล้ว”เด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มญี่ปุ่นที่นิ่งเงียบมาตลอดเอ่ยปากขึ้นมาเบาๆ
“เออจริงด้วย!ถ้าอย่างนั้นเราก็โล่งใจไปได้เปราะหนึ่งว่า 4335 อยู่ฝั่งเราแต่ตอนนี้เวลาจะหมดแล้ว พวกเราต้องรีบโหวตใครสักคนด่วนเลย!”ผู้เล่นคนหนึ่งเร่งเร้าพลางชี้ให้ดูหน้าจอหอนาฬิกาที่กำลังเคานต์ดาวน์สีแดงฉาน...เหลือเวลาอีกเพียงแค่ 30 วินาทีสุดท้ายเท่านั้น
“งั้นฉันขอเสนอชื่อ 4187 เพราะั้แ่เริ่มเกมมาเขาแทบจะไม่พูดอะไรเลยฉันคิดว่าเขาน่าจะตัวเนียนไปกับพวกเราอยู่”
“ไม่ใช่...”
“เออ! โหวตๆ ไปก่อนเหอะ ดีกว่าโดนระบบสุ่มฆ่าตายฟรี!”
เสียงโหวตเทระหน่ำตามกระแสอย่างรวดเร็วในนาทีนี้ ยูสเซอร์ 4187 ทำหน้าตาเหลอหลาก่อนจะถอนหายใจและแสดงสีหน้าปลงตกออกมาราวกับยอมรับชะตากรรมเขารู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะดิ้นรนต่อต้านกระแสความกลัวของคนหมู่มากในตอนนี้อีกแล้ว
1K
