ฮวาชีเยว่พาเทียนซีกลับไปลู่ซินและโหย่วชุ่ยยืนรอพวกนางอยู่ด้านนอกเห็นฮวาชีเยว่เดินออกมาอย่างเหม่อลอยก็ให้ใจแป้ว
ฮวาชีเยว่อุ้มเทียนซีขึ้นรถม้าผู้คนโดยรอบต่างพากันชี้นางแล้วกระซิบ
“เหมือนจะเป็คุณหนูสกุลฮวากล่าวว่านางขี้ขลาดมาแต่เล็ก ทั้งยังถูกปฏิบัติราวกับขยะในจวนสกุลฮวา ชิมิคาดจะได้พบนางวันนี้ ดูไม่คล้ายในข่าวลือแม้แต่น้อย”
“ใช่ได้ยินว่าลูกสาวสายตรงสกุลฮวาหน้าตาน่าเกลียดนัก ทว่าเห็นนางแล้ว นางก็หน้าตาดี..."
“ดูท่าทีของนางเถอะ!นางย่อมต้องเป็ลูกสาวตระกูลผู้ดีมีเงินโดยแท้”
ฮวาชีเยว่มองเทียนซีที่จับชายเสื้อตนเองอย่างเงียบๆเขายังคงดูหวาดกลัวฮวาชีเยว่อยู่บ้าง
ฮวาชีเยว่ทราบดีว่าในใจเทียนซีย่อมต้องมีเงามืดนางจึงได้ปลอบประโลมเขาเมื่อกลับถึงจวน
“เรายัง้าตัวยาอีกหนึ่งชนิดมีเพียงเทพโอสถจึงจะมีใน ทว่าตามที่หนานอ๋องกล่าวการได้สมุนไพรนี้มาคงไม่ง่ายนัก คงต้องเข้าหาสกุลจี้นี้ให้ดี” ฮวาชีเยว่เอ่ยพึมพำนางคิดขึ้นมาได้ว่าเทียนพี่อาจจะมีสมุนไพรชนิดนี้อยู่ก็ได้
ลู่ซินครุ่นคิดกับถ้อยคำของฮวาชีเยว่
“กล่าวว่าสมุนไพรคือทุกสิ่งอย่างของเทพสมุนไพรทุกปีมีผู้คนนับไม่ถ้วนไปอ้อนวอนขอร้องขอสมุนไพรจากเขาทว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นจึงจะได้สิ่งที่้าเ้าค่ะ” ลู่ซินเอ่ยขณะรินน้ำชาส่งให้ฮวาชีเยว่อย่างอ่อนโยน
ฮวาชีเยว่จิบน้ำชาช้าๆ “ถูกต้องดังนั้นเราจะได้สมุนไพรนั้นมาหรือไม่ก็ยังไม่อาจทราบได้”
โหย่วชุ่ยยิ้มมองเทียนซี “คุณหนูท่านและนายน้อยย่อมทำได้เ้าค่ะอย่างไรตอนนี้นายน้อยก็ไม่เป็ไรแล้วไม่ใช่หรือเ้าคะ?”
เทียนซีพยักหน้าอย่างหนักแน่นให้แก่คำของโหย่วชุ่ยแสดงให้เห็นว่าเื่นี้เขาไม่ใส่ใจ
ฮวาชีเยว่รู้สึกเศร้าแทนเทียนซีเขามักคิดถึงคนอื่นอยู่เสมอ แม้กับคนไม่ดีเขาอาจจะมีลูกไม้อะไรบ้างทว่าที่แท้เขาเป็คนดีมาก
ลู่ซินและโหย่วชุ่ยรู้สึกไม่สบายใจเพราะคุณหนูของพวกนางตบหน้าคุณหนูสามแม้คุณหนูสามจะเป็ฝ่ายผิดทว่าอย่างไรอี๋เหนียงสามก็ยังเป็ที่โปรดปรานของฮูหยินผู้เฒ่า
“คุณหนู...พวกเราจะทำอย่างไรกันดีเ้าคะ? หากคุณหนูสามไปฟ้องฮูหยินผู้เฒ่าเข้าแล้ว…”
“ฟ้องหรือ? หากนางกล้านางจะยิ่งต้องลำบากกว่านี้” ฮวาชีเยว่แค่นเสียงผู้ใดที่รังแกนาง นางย่อมไม่เมตตา
โหย่วชุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่กล่าวอะไรอย่างไรผ่านวันคืนแห่งความอับอายมามาก คุณหนูพวกนางเปลี่ยนไปก็ดีแล้ว
เมื่อเทียนซีทานอาหารกลางวันเสร็จฮวาชีเยว่ก็สั่งให้โหย่วชุ่ยไปนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาสวมให้เทียนซี
เมื่อสวมชุดใหม่แล้วเทียนซีก็ดูอารมณ์ดีขึ้นสนิทกับฮวาชีเยว่มากกว่าเดิม ฮวาชีเยว่สั่งให้โหย่วชุ่ยไปเรียกพ่อบ้านหวางมาจากนั้นทั้งสองก็อยู่ในห้องในอยู่ชั่วครู่หลังจากนั้นพ่อบ้านหวางก็หน้าซีดรีบร้อนก้มหน้าจากไป
ฮวาชีเยว่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าแล้วพูด “ไปกันเถอะไปเรือนท่านย่า เล่นสนุกกันเสียหน่อย” จากนั้นนางจึงจูงมือเทียนซีมุ่งหน้าสู่เรือนฮูหยินผู้เฒ่า
ในห้องพักผ่อนเรือนฝูซินอี๋เหนียงสองเพิ่งฟ้องเสร็จฮวาเสี่ยวอีและอี๋เหนียงสามก็เข้ามาถึงด้วยท่าทีโมโหร้าย เคียดแค้นต่อฮวาชีเยว่
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วเมื่อได้ยินทุกคนเอ่ยถึงฮวาชีเยว่คิดว่าบุตรีภรรยาเอกผู้นี้เปลี่ยนไปมากนักก่อนหน้านี้คนมีแต่จะตัวสั่นทุกครั้งที่เห็นอี๋เหนียงสองและคนอื่นๆ
เพราะเส้นลมปราณของฮวาชีเยว่ถูกคนทำร้ายจนแตกสลายโดยไม่ทราบเหตุผลฮวาชีเยว่จึงไม่กล้าพบใครอีก กระทั่งแม่นมของตนเองนางก็แทบไม่กล้าเข้าหา
“ไม่เคยคิดว่าฮวาชีเยว่จะใจกล้าเพียงนี้” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย “เ้ารอสักครู่อีกประเดี๋ยว...ชีเยว่ก็คงมาแล้ว”
“ท่านย่าเ้าคะแม้ชีเยว่จะรู้ความแล้ว ทว่านางกลับซ่อนสมุนไพรหายากเอาไว้ในเรือนทั้งยังไม่มอบให้ท่านย่านางทำเกินไปแล้ว”
ฮวาเมิ่งซือพูดด้วยท่าทีราวกับ้าทวงความยุติธรรมให้ผู้เป็ย่าของตน
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งมีสีหน้าไม่พอใจอี๋เหนียงสองเพิ่งจะฟ้องนางว่าฮวาชีเยว่ปลูกสมุนไพรล้ำค่าแล้วนำไปขายแทนที่จะส่งมาที่เรือนฝูซินย
ทราบกันอยู่แล้วว่าฮูหยินผู้เฒ่าสุขภาพย่ำแย่และมีอาการไอในหน้าหนาวทั้งยังมีอาการเวียนศีรษะปวดหัวอีกด้วย
หากนางได้สมุนไพรหายากมาย่อมสามารถรักษาตัวได้ไวขึ้นทำให้ชีวิตดีและสะดวกขึ้นมาก
ดังนั้นเมื่อได้ยินคำฟ้องของอี๋เหนียงสองฮูหยินผู้เฒ่าก็รู้สึกไม่ยินดีขึ้นมา แม้สมุนไพรหายากจะมีราคาสูงทว่าสุขภาพนั้นสำคัญยิ่งกว่า
ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งจะพูดจบฮวาชีเยว่ก็จูงมือเทียนซีเข้ามา ตามด้วยลู่ซินกับโหย่วชุ่ย
ในห้องพลันเงียบสนิท
ฮวาเสี่ยวอีหน้าบวมครึ่งหนึ่งจ้องมองฮวาชีเยว่ที่ยังคงดูใจเย็นอย่างเ็า
“ชีเยว่นำบุตรบุญธรรมมาด้วยเทียนซี คารวะท่านย่า อี๋เหนียงสอง และอี๋เหนียงสามสิ” ฮวาชีเยว่โค้งให้ท่านย่าของตน “ท่านย่าเ้าคะนี่คือเทียนซีที่หลานเพิ่งจะรับมาเลี้ยงได้ไม่นานแม้จะเกิดมาในครอบครัวที่ดีทว่ากลับถูกสาวใช้รังแก สถานการณ์ค่อนข้างน่าสงสารทั้งเขายังถูกสตรีร้ายกาจวางยาพิษจนเป็ใบ้ จึงไม่อาจพูดหรือเรียกท่านย่าได้หวังว่าท่านย่าจะให้อภัยนะเ้าคะ”
ฮวาชีเยว่เอ่ยอย่างสุภาพด้วยท่าทีใจเย็น
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าน้อยๆมองเทียนซีอย่างอ่อนโยน นางเอ่ย “น่าสงสารนัก! ชีเยว่เ้าต้องดูแลเขาให้ดีเล่า”
ฮวาชีเยว่ยิ้มบางแล้วตอบ “ท่านย่าโปรดวางใจเ้าค่ะหลานย่อมต้องดูแลเทียนซีเป็อย่างดีเสมือนเป็ลูกของหลานเอง”
ฮวาเสี่ยวอีทนโมโหไม่ได้อีกต่อไปนางก้าวออกมา ชี้ฮวาชีเยว่แล้วะโ “ท่านย่าเ้าคะนางแพศยานี่ตบหน้าหลาน นางทำร้ายหลานไม่มีเหตุผลขอความยุติธรรมให้หลานด้วยเถอะเ้าค่ะ!”
ใบหน้าของอี๋เหนียงสามมืดครึ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินคำของฮวาเสี่ยวอี
แม้อี๋เหนียงสามจะพยายามสอนบุตรสาวของตนให้ดีอย่างไรคนก็ยังเอาแต่ใจ ทั้งเอาตัวเองเป็ใหญ่มากเกินไปจนไม่ยอมฟังนาง
ยามนี้นางหยิ่งผยองถึงขั้นเรียกบุตรสาวภรรยาเอกผู้เป็พี่สาวว่านางสารเลว…
เพียะ!
ฮวาเสี่ยวอีไม่ทันตั้งตัวใบหน้าอีกข้างของนางก็ถูกฮวาชีเยว่ตบเข้าทันควัน
ฮูหยินผู้เฒ่าทำหน้าเคร่งขรึมมิได้กล่าวอันใดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ มีเพียงมองด้วยสีหน้าทะมึนเท่านั้น
“กล้าพูดจาไร้มารยาทต่อหน้าพี่สาวผู้เป็บุตรภรรยาเอกสมควรถูกตีสักทีหนึ่ง เ้ายังกล้าเรียกพี่สาวสายตรงผู้นี้ว่าแพศยาทำให้สกุลฮวาต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เ้ายิ่งสมควรถูกตบตีมากกว่านี้!” ฮวาชีเยว่จ้องฮวาเสี่ยวอีอย่างเ็าเห็นแก้มของอีกฝ่ายบวมแดง นางยิ่งดูเฉยเมย
คำของฮวาชีเยว่อุดปากทุกคนในที่นั้นจนสนิท
เทียนซีดูหวาดกลัวอยู่บ้างฮวาชีเยว่จึงลูบหลังเขาอย่างอ่อนโยน “เทียนซีไม่ต้องกลัวนะแม่เพียงโหดร้ายต่อคนที่ขัดแย้งกับแม่เท่านั้น”
“ท่านย่าท่านก็เห็นแล้วว่าน้องหญิงสามเข้ามาวางท่าโอหังส่งเสียงโหวกเหวกในเรือนหลานนางเรียกเทียนซีว่าลูกนอกสมรส แดกดันว่าหลานมีลูกทั้งที่ยังไม่แต่งงานเช่นนั้นหลานจึงต้องสั่งสอนนาง แต่มิคาดนางยังกล้ามารบกวนท่านย่าล้วนเป็ความผิดหลานเอง”
ฮวาชีเยว่เอ่ยเสียงต่ำใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ายิ่งขรึมลง
ฮวาชีเยว่กล่าวถูกต้องแล้วฮวาเสี่ยวอีอาจหาญเรียกบุตรภรรยาหลวงผู้เป็พี่สาวว่าแพศยาโดยไร้ความเคารพหากถ้อยคำเหล่านี้ร่ำลือออกไป ผู้คนย่อมต้องคิดว่าสกุลฮวาไม่อาจสั่งสอนคุณหนูสามคนจึงไม่เคารพพี่สาวและผู้าุโ จึงได้ทำตัวไม่เหมาะสมไร้มารยาทเช่นนี้
“ท่านย่า…” ฮวาเสี่ยวอียังคงไม่ยินยอมทว่าถูกอี๋เหนียงสามดึงตัวเข้ามาโดยแรงแล้วกดให้คุกเข่าลง
อี๋เหนียงสามรีบคุกเข่าลงเช่นกัน “ฮูหยินผู้เฒ่าเ้าคะเป็ข้าสั่งสอนเสี่ยวอีไม่ดี ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดใจเย็นลงเถอะนะเ้าคะ!”
เห็นมารดาก็คุกเข่าเช่นกันใจของฮวาเสี่ยวอีพลันเต้นรัวขึ้นมา ฝ่ามือเริ่มมีเหงื่อบาง
“ในเมื่อเ้าสั่งสอนนางได้ไม่ดีเช่นนั้นก็พาตัวนางกลับไปเสีย อย่าให้นางมาก่อเื่ที่นี่!” ฮูหยินผู้เฒ่าออกปากอย่างรังเกียจแล้วจึงจิบชาอึกหนึ่ง
อี๋เหนียงสามรีบขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่ใจกว้างแล้วจึงลากฮวาเสี่ยวอีที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ออกไปพร้อมกัน
อี๋เหนียงสองมองหน้าฮวาเมิ่งซือต่างฝ่ายต่างมีสีหน้าไม่น่ามอง
ฮวาชีเยว่ยามนี้ราวกับเทพเ้าแห่งความตายที่แสนใจเย็นพร้อมใช้ทุกสิ่งเพื่อจัดการพวกนางได้
“ท่านย่าอย่าโมโหไปเลยเ้าค่ะหลานมีของมาให้ท่านย่าแปลกใจ”
เห็นใบหน้าหม่นคล้ำดุจน้ำหมึกและสีหน้าไม่ยินดีของฮูหยินผู้เฒ่าฮวาชีเยว่ก็ยิ้มจางส่งสัญญาณให้ลู่ซินนำกล่องงดงามในมือส่งให้กับหลิวมามาที่ยืนอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่า
หลิวมามารับกล่องยาวหรูหรามาไว้ในมือจากนั้นเปิดและส่งมันให้แก่ฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินผู้เฒ่ามองของในกล่องแล้วเป็ต้องตกตะลึงกับภาพหลงแดงในกล่องที่ส่งกลิ่นหอมออกมาดอกไม้แดงงดงามมีเสน่ห์ ใบเขียวสว่างดุจภาพฝันทอประกายเงินจางๆแน่นอนว่าย่อมเป็สมุนไพรชั้นหนึ่ง
“ท่านย่าสมุนไพรชนิดนี้มีชื่อว่าหลงแดงหลานบังเอิญได้เมล็ดพันธุ์มาจากพระลึกลับรูปหนึ่งยามไปวัดหรงฝูจากนั้นเมื่อหลานลองปลูกดูในสวน น่าประหลาดใจนักเพียงไม่กี่วันต้นหลงแดงก็เติบโตแล้วแต่หลานคิดว่าพระรูปนั้นลึกลับเกินไปจนไม่กล้าเชื่อถือ คาดว่าเมล็ดพันธุ์อาจจะเป็สมุนไพรพิษจึงมิได้นำมาให้ท่านย่าดูก่อนหลานสั่งให้พ่อบ้านหวางนำไปขายให้กับร้านยาถงอันในชื่อหลาน มิคาดเ้าของร้านมองแวบเดียวก็ทราบว่าเป็ต้นหลงแดงหลานมั่นใจแล้วจึงนำมาให้ท่านย่าเ้าค่ะ”
ฮวาชีเยว่ยิ้มบางสีหน้าของอี๋เหนียงสองเปลี่ยนไป นางมิคาดว่าในสวนของฮวาชีเยว่จะมีต้นหลงแดงขึ้นมาได้
ดูไปแล้วนางกับฮวาเมิ่งซือคงละเลยฮวาชีเยว่เกินไป
นับแต่กลับจากวัดหานเยว่ฮวาชีเยว่ก็ราวกับกลายเป็คนละคน
อี๋เหนียงสองเฉิงซื่อคิดว่าตนดูถูกฮวาชีเยว่มากเกินไปกระทั่งฮวาชีเยว่มีหลงแดงมาเท่าใด นางก็ยังไม่มีคนคอยจับตาดู
ฮวาเมิ่งซือกำมือแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อโมโหจนแทบเดือด “ฮวาชีเยว่เ้าไปเอาหลงแดงมาได้อย่างไร? สิ่งนี้คือสมุนไพรหายากมีไว้เพื่อฝึกยุทธ์” กระทั่งฮวาเมิ่งซือเองก็ต้องพยายามมากนักกว่าจะรู้จักสมุนไพรชนิดนี้
ยิ่งกว่านั้นผู้คนทั่วไปยากจะมีโอกาสได้เห็นสมุนไพรชนิดนี้ฮวาเมิ่งซือเป็ผู้ใช้ศาสตร์แห่งชี่ถึงระดับเมฆาทะยานแล้วแต่นางก็ยังไม่เคยได้เห็นต้นหลงแดงมาก่อน
เห็นต้นหลงแดงทอประกายฮูหยินผู้เฒ่าก็มีสีหน้าสดใสขึ้นมา “ดีดียิ่ง กลิ่นช่างดีเหลือเกิน ชีเยว่พระลึกลับรูปนั้นมอบเมล็ดพันธุ์มีค่าให้เ้าแล้วแสดงว่าเ้ามีชะตาเชื่อมโยงกับท่าน ข้าชอบหลงแดงต้นนี้มาก”
ฮวาชีเยว่รับคำอย่างอ่อนโยนไม่ว่าใครได้รับสมุนไพรล้ำค่าหายากเช่นนี้ย่อมต้องยินดียิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงท่านย่าผู้นี้ของนางที่มีสุขภาพไม่ดีนัก
แม้ท่านย่าของนางจะเคยไม่สนใจฮวาชีเยว่มาก่อนแต่เื่นี้ยังเข้าใจได้ อย่างไรเสียก็ไม่มีใครใส่ใจคนไร้ประโยชน์
“ท่านย่าชอบก็ดีแล้วเ้าค่ะหลิวมามาโปรดจดจำไว้ด้วยนะเ้าคะแรกสุดต้นหลงแดงควรจะถูกตุ๋นด้วยไฟแรงจัดหนึ่งชั่วยาม จากนั้นเปลี่ยนเป็เคี่ยวด้วยไฟอ่อนหกชั่วยามต้นหลงแดงนี้มีสรรพคุณให้ร่างกายแข็งแรง ขับพิษและโรคร้อยชนิดช่วยเสริมความงามรูปลักษณ์ และบำรุงหัวใจ เป็ตัวยาที่แพทย์ล้วนแต่ปรารถนา” ฮวาชีเยว่ยิ้มเอ่ยฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้ผู้อื่นนำที่นั่งมาให้นางทันที
ในชั่วขณะนั้นอี๋เหนียงสองดูโกรธแค้นจนหน้าเขียวทีเดียว
125
