ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

ทันที ที่อี้เฉินฆ่าวานร6หูไปได้เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาปลดวิชาทั้งหมดออกทันที ร่างทั้งร่างของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง

กระอักเลือดออกมากองใหญ่ ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างหมดแรง ตัวเขาไม่เคยคิดว่า

การต่อสู้จะรุนแรงเฉกเช่นนี้ทำให้เขาเกือบเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว

อยู่ๆ ใจกลางลานประลองยุทธ์ก็มีค่ายกลเคลื่อนย้ายโผล่ขึ้นมา ทันทีที่อี้เฉินเห็นเขาไม่รั้งรออีกต่อไปยันตัวขึ้นยืนได้

ก็ก้าวเดินเข้าไปภายในค่ายกลเคลื่อนย้ายทันที ดวงตาเขามุ่งมั่นไม่มีความหวาดกลัวใดๆ ตัวเขาไม่มีทางอื่นให้ไปอยู่แล้ว

สู้ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า หากยังอยู่ลานประลองยุทธ์ต่อ ตัวเขาได้เป็นบ้าแน่

ทันที ที่เข้ามาภายในค่ายกลเคลื่อนย้าย อี้เฉินเห็นเสาหินใหญ่ กับสระน้ำ รอบๆ

เต็มไปด้วยความมืดมิดมองไม่เห็นอะไร มีแค่ช่วงที่เขาอยู่สว่างไสว

อี้เฉินเข้าไปดูน้ำภายในสระน้ำทันที หมายตรวจสอบดู ทันทีที่เขาเอามือจุ่มลงไปภายในสระ มันกลับเต็มไปด้วยเลือด

แต่ที่อี้เฉินตกใจก็คือเลือดพวกนี้เป็นเลือดของสัตว์อสูรบรรพกาล

ดวงตาเขาวาววับเป็นปีติ หากได้ดูดซับเลือดนี้ไปละก็ตัวเขาได้ยกระดับ เลือดหวนคืนสู่บรรพบุรุษเป็นแน่

อี้เฉินไม่รั้งรออีกต่อไปโดดลงไปในสระอย่างคนบ้า เลือดในสระเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงคล้ายกับมีชีวิต

มันค่อยๆ ดูดกลืนหมายหลอมละลายกายาอี้เฉิน อี้เฉินถึงกับตกใจ หรือว่ามันคิดจะหลอมละลายข้าให้กลายเป็นเลือด

อี้เฉินตะโกนลั่น"เหตุใดมันยังมีความคิดอยู่" มันค่อยๆ กลืนกินร่างอี้เฉิน ร่างกายหลายๆ ส่วนอี้เฉินเริ่มแตกสลาย

อี้เฉินดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนเขาจะระเบิดปราณพลังภายในกายาหมุนวนปราณพลังอย่างบ้าคลั่ง สร้างหลุมดำ

ดูดซับเลือดบริสุทธิ์เข้าไปในกายา เลือดของเขาไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง มันค่อยๆ ถูกเลือดบริสุทธิ์เข้าเติมเต็ม

ร่างอี้เฉินที่แตกร้าวเริ่มหยุดนิ่งไม่แตกร้าวอีกต่อไป

แต่เลือดบรรพกาลไม่ยอมแพ้มันพุ่งฉีกกระชากอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง เลือดเนื้ออี้เฉินฉีกขาดไปหลายส่วน

เลือดบรรพกาลพยามโอบล้อมกายาอี้เฉินเพื่อหลอมละลาย ร่างกายอี้เฉินแดงก่ำ แตกสลาย

แขนขาถูกหลอมละลายจนหมด ลำตัวเองก็ ถูกทำลายไปหลายส่วนจนเห็นอวัยวะภายใน

อี้เฉินคำรามก้องฟ้า "อ๊ากๆ" ด้วยความเจ็บปวดตัว"ข้าจะตายแล้วงั้นหรือ" ดวงตาเขาเริ่มมนแสง ใกล้จะกลายเป็นเถ้าธุลีเหลือเพียงรอเวลาเท่านั้น

อี้เฉินไม่ยอมแพ้ดวงตาเขากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง เขาระเบิดปราณพลังสายฟ้าสำแดง"วิชากายามังกร"

หมายใช้กายาที่แข็งแกร่งเข้าต่อต้านการหลอมละลาย

ร่างอี้เฉินเต็มไปด้วยเกล็ดสีฟ้าใส่คล้ายสายฟ้าทั่วกายาเหมือนสวมใส่ชุดเกาะสงคราม บนศีรษะมีเขา 2ข้าง

ทันทีที่สำแดงวิชากายามังกรออกมา ร่างอี้เฉินค่อยๆ ลดการหลอมละลายลง ดวงตาเขาแดงก่ำราวเลือด

เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนทรมาน เขาตะโกนก้อง "ข้าจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาของข้า ข้าจะแหกกฎเกณฑ์สร้างทางเดินของข้าขึ้นมาเอง"

อี้เฉินระเบิดปราณพลังทั้งหมดที่มีในกายา เข้าขับเคลื่อนหลุมดำดูดกลืนเลือดบริสุทธิ์ภายในสระเลือดอย่างบ้าคลั่ง

เลือดบริสุทธิ์หลั่งไหลเข้าไปภายในกายาอี้เฉินอย่างรวดเร็ว เข้าไปยกระดับเลือดในกายาของอี้เฉินให้สูงขึ้นอีกระดับ

เลือดบรรพกาลค่อยๆ สูญเสียความคิดไปทีละน้อยยิ่งเลือดบริสุทธิ์หลั่งไหลออกไปมากเท่าไหร่ ความคิดของมันก็ค่อยๆ เลือนหายไป

อยู่ๆ อี้เฉินก็รู้สึกได้ว่าวิชากายามังกรของเขา ค่อยๆ เปลี่ยนแปลง คล้ายกับมันยกระดับวิชาไปอีกระดับหนึ่ง

ร่างอี้เฉินที่สำแดงวิชากายามังกรจากที่เคยมีเกล็ดทั่วร่าง มันค่อยๆ จางหายไปกลายเป็นเกล็ดที่เล็กมากกลมกลืนไปกับผิวหนัง

มีเพียงเกล็ดที่ช่วงแขนที่ยัง เห็นเด่นชัด ศีรษะที่เคยมีเขา 1 คู่กลับหดหายไปแทบจะไม่ต่างอะไรจากร่างมนุษย์

แต่มีพลังพลุ่งพล่านมหาศาลกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัว

อี้เฉินเริ่มครุ่นคิด หรือยิ่งอัตลักษณ์ของสัตว์อสูรน้อยลงเท่าไหร่ พลังยิ่งสูงขึ้นมากเท่านั้นงั้นหรือ

แสดงว่าวิชากายามังกรนี้ยังไม่สมบูรณ์ เลือดบรรพกาลไม่อาจต่อต้านอี้เฉินได้อีกต่อไป

ร่างกายอี้เฉินค่อยๆ ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งเลือดภายในสระค่อยๆ

ถูกอี้เฉินกลืนกินจนหมดภายใน5วัน เลือดของเขาหวนคืนสู่บรรพบุรุษ กลายเป็นจอมยุทธผู้สูงส่ง

แต่ก็ยังห่างชั้นกับผู้สืบทอดสายเลือดจากบรรพบุรุษมาโดยตรง คนพวกนี้จะมีสายเลือดที่เข้มข้นเป็นยอดยุทธ์แต่กำเนิด

อี้เฉินลุกขึ้นยืน ร่างทั้งร่างของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอีกระดับทั้งๆที่ยังไม่ได้เลื่อนขั้นพลัง หากเขาเผาผลาญเลือดบริสุทธิ์

พลังของเขาน่าจะพุ่งสูงขึ้นอีกมาก เขาเดินตรงไปยังเสาหินขนาดใหญ่ทันทีหมายตรวจสอบดูรอบๆ

ว่ามันมีอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ อี้เฉินส่งปราณจิตเข้าไปภายในเสาหินก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเริ่มครุ่นคิด

อักษรบนหินก็ไม่มีอะไร ยิ่งคิดเขายิ่งปวดหัวเป็นอย่างมาก ก่อนจะเอาเท้าไปเตะใส่เสาอย่างเต็มแรงหมายพังมันทิ้งเสีย

"ตูม" เสาหินสั่นไหวอย่างรุนแรงแต่ไม่มีการพังทลายเลยแม้แต่น้อย เสาหินขนาดใหญ่เปล่งแสงพร่างพราวออกมา

อี้เฉินที่คิดจะโจมตีให้เสาหินขนาดใหญ่พังทลายถึงกับตกใจในความแข็งแกร่งของเสาต้นนี้

รอบๆ สั่นไหวน้อยๆ ก่อนจะมี จอมยุทธ์คนหนึ่งเดินออกมา มองเห็นหน้าตาไม่ชัดเจนสวมอาภรณ์

ดำตัดขอบเสื้อขาวคล้ายชุดนักพรต เหมือนชายคนนี้จะเป็นแค่ปราณจิตส่วนหนึ่งเท่านั้นไม่อาจตอบโต้อะไรได้

เขาโยนแผนที่บางอย่างมาให้อี้เฉิน ก่อนมันจะพุ่งเข้าไปภายในความคิดของอี้เฉิน

แผนที่นี้น่าจะเป็นกุญแจมันลอยเข้าไปในความคิดของอี้เฉิน เพื่อบอกตำแหน่งของอะไรสักอย่าง

อี้เฉินที่เห็นแผนที่ของดินแดนร้อยแคว้น ถูกทำเครื่องหมายไว้ที่ แคว้นปัญจธาตุหรือว่าสมบัติล้ำค่าของเทพผู้ล่วงลับอยู่แคว้นปัญจธาตุ

อี้เฉินถึงกับหน้ามืดทะมึน เขาเข้ามาแทบตายได้แค่กระดาษใบเดียว แถมยังต้องออกไปหาของล้ำค่าอีกที่หนึ่ง

นี่มันบ้าอะไรกันอี้เฉินถึงกับกำหมัดแน่น แสงเสาค่อยๆ จางหายก่อนจะมีค่ายกลเคลื่อนย้ายโผล่ออกมา

อี้เฉินเดือดดาลเป็นอย่างมากเสี่ยงแทบตาย หากแคว้นปัญจธาตุไม่มีของล้ำค่าละก็เขาจะสาปแช่งเทพผู้ล่วงลับ

หากเกิดชาติหน้าอย่าได้เจอของล้ำค่าอีกเลย ก่อนที่อี้เฉินจะก้าวเดินเข้าค่ายกลเคลื่อนย้ายออกไป

อี้เฉินมาโผล่ด้านนอกทะเลความรู้ของเทพผู้ล่วงลับ เขากวาดตามองไปรอบๆ แถวๆ

ต้นไม้โลกเต็มไปด้วยเหล่าจอมยุทธหลายร้อยคนรวมตัวกันอยู่ มันทำให้อี้เฉินรู้สึกแปลกใจหรือต้นไม้โลกใกล้จะเปิดแล้วงั้นหรือ