ตอนที่8 แก้แค้น
่เวลานั้นคือ่เวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตของเธอจิตใจเธอดำดิ่งจนแทบอยากจะะโตึกฆ่าตัวตาย หยางหลิ่ววิ่งไปนั่นมานี่ทำเพื่อเธอมากมายจนในที่สุดก็ทำให้เธอใจอ่อนได้ อีกทั้งยังทำให้ได้รับการยอมรับจากไป๋จิ้งเหวินและหลิ่วเย่ว์เหมยแต่ใครจะไปคิดว่าสองคนนั้นจะวางแผนทุกอย่างทำทั้งหมดนี้เพียงเพื่อจะฮุบสมบัติของครอบครัวเธอ
หลังจากยุคโลกาวินาศเธอถึงได้รู้ว่า หยางหลิ่วกับไป๋หรูอวี้เป็คู่รักกันมาตั้งนานแล้วที่เข้าใกล้เธอและทำทุกอย่างเพื่อเธอนั้นเป็เพียงละครฉากหนึ่ง
ทว่าในสายตาผู้อื่นเธอกลับเป็คนเลวแย่งแฟนคนอื่น แถมยังตั้งท้องลูกของชายนิรนามอีก ไม่มีใครอยากช่วยเหลือเธอ บางคนถึงขั้นช่วยไป๋หรูอวี้จัดการเธอด้วยซ้ำ
เมื่อมาคิดๆดู แล้วตัวเองในชาติก่อนก็ช่างโง่เง่าเสียจริงเห็นอยู่ชัดๆ ว่าหยางหลิ่วตามตื๊อเธอ และก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าไป๋หรูอวี้พูดสนับสนุนหยางหลิ่วอยู่เสมอแต่ผลสุดท้ายกลับกลายเป็เธอที่ตามตื๊อหยางหลิ่วและแย่งแฟนคนอื่น เพียงแค่คิดก็อยากจะอาเจียนออกมาแล้ว
“หยางหลิ่วนายดื่มมากไปแล้วดื่มน้ำผลไม้สักหน่อยให้สร่างเมาเถอะ” ไป๋รั่วเสวี่ยส่งแก้วน้ำผลไม้ให้หยางหลิ่ว
“ขอบคุณ” หยางหลิ่วไม่นึกเอะใจรับน้ำผลไม้มาดื่มรวดเดียว
“หยางหลิ่วลูกพี่ลูกน้องฉันเมานอนอยู่ที่ห้อง 1209”
“1209 งั้นหรือ” สีหน้าหยางหลิ่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ใช่” ไป๋หรูอวี้หัวเราะด้วยเสียงที่เ็าไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่ติดกับ
“ฉันขอไปห้องน้ำหน่อยนะ” หยางหลิ่วดื่มน้ำผลไม้ในแก้วจนหมดก่อนมุ่งหน้าขึ้นชั้นบนเขาไม่รู้ว่าทำไมไป๋หรูอวี้ถึงไปอยู่ที่ห้อง 1209 เพราะไม่ว่ายังไงก็ให้อยู่ที่ห้อง1209 ไม่ได้
ไป๋รั่วเสวี่ยคุยเล่นกับคนอื่นๆ อีกสักพักเมื่อคะเนว่าน่าจะได้เวลาแล้วจึงเอ่ยกับทุกคนว่า “นี่ก็ดึกมากแล้วพรุ่งนี้มีเรียนด้วย ทุกคนขึ้นไปพักผ่อนเถอะ ตรงนี้มีคีย์การ์ด สี่คนต่อหนึ่งห้องนะในห้องมีคอมพิวเตอร์ มีไวไฟ ถ้านอนไม่หลับก็เล่นอินเทอร์เน็ตไปก็แล้วกัน”
ดึกมากแล้ว เ้าภาพงานก็ไปแล้ว คนที่ยังอยากจะสนุกต่อก็ไม่สามารถอยู่สนุกต่อได้
ไป๋รั่วเสวี่ยกับเพื่อนร่วมห้องทั้งสี่คนอยู่ห้องเดียวกันเมื่อหยิบคีย์การ์ดออกมาเปิดประตู ทั้งสี่คนก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาพร้อมกัน คนที่ยังไม่ได้เข้าห้องต่างก็พากันวิ่งมาหา
พวกเขาเห็นว่าบนเตียงใหญ่ มีร่างขาวๆ สองร่างเกี่ยวรัดกันแน่นทุกคนตะลึงงัน
“พี่หรูอวี้ หยางหลิ่วพวกเธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ” ไป๋รั่วเสวี่ยร้องออกมาอย่างตกตะลึง
“ว้าย!” ไป๋หรูอวี้รู้สึกได้ถึงความผิดปกติรีบผลักหยางหลิ่วออกก่อนใช้ผ้าห่มห่อร่างตัวเองไว้
“ทุกคนออกไปเถอะ ออกไป” ไป๋รั่วเสวี่ยคืนสติกลับมา รีบหมุนตัวไล่เพื่อนนักเรียนออกไป
ทุกคนทยอยเดินออกมายืนอยู่ที่ระเบียงทางเดินเกิดบรรยากาศแปลกประหลาดขึ้นเล็กน้อย
“จริงๆ แล้วหัวหน้าแผนกหยางกับหัวหน้าแผนกไป๋เป็คู่รักกัน”ไป๋หยางพูดขึ้น เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางหลิ่วและไป๋หรูอวี้จึงอดไม่ได้ที่จะอธิบายแทนสองคนนั้น
“ถ้าพวกเขาเป็คนรักกันแล้วจะมาตามตื๊อรั่วเสวี่ยของพวกเราทำไม”ซูเหม่ยฉีตวาด
“ไม่ใช่ไป๋รั่วเสวี่ยหรอกเหรอที่ตามตื๊อเสี่ยวหยาง”ไป๋หยางพึมพำเบาๆ
“ฉันตามตื๊อเขาเสียที่ไหนเขาต่างหากที่เขียนจดหมายรักให้ฉัน แล้วลูกพี่ลูกน้องฉันก็มาพูดข้างหู บอกว่าเขาสนใจฉันฉันฝืนใจยอมคบกับเขาก็เพราะเห็นแก่หน้าลูกพี่ลูกน้องแถมฉันก็ดีกับเขามากกว่าเพื่อนปกติแค่นิดหน่อยเท่านั้นด้วย” ไป๋รั่วเสวี่ยอธิบายเสียงเบา
“รั่วเสวี่ยจะไปชอบคนอย่างหมอนั่นได้ยังไงคนที่มาจากหมู่บ้านจนๆ เสื้อผ้าที่สวมทั้งตัวรวมกันมีมูลค่าไม่ถึงร้อยหยวนหมอนั่นไม่คู่ควรแม้แต่จะตามตื๊อเสวี่ยเอ๋อร์ด้วยซ้ำ” โจวหยางพูดอย่างไม่เกรงใจ
สภานักศึกษาทุกคนได้แต่ยืนอึ้งนี่มันเื่อะไรกัน ไป๋รั่วเสวี่ยไม่ได้ตามตื๊อหยางหลิ่วหรอกหรือ เธอไม่ได้ส่งดอกไม้กับจดหมายรักมาถึงห้องทำงานของสภานักศึกษาหรอกหรือเื่นี้ทุกคนในสภานักศึกษาต่างก็รู้กันดี สุดท้ายเพื่อน้องสาวของตัวเองแล้วไป๋หรูอวี้จึงช่วยให้ทั้งสองคนสมหวัง
เื่รักๆ ใคร่ๆ ของหนุ่มสาวแบบนี้ทุกคนก็แค่ฟังผ่านๆไม่ได้เก็บมาใส่ใจเพราะไม่ใช่เื่ของตัวเอง แต่ว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่คิดก็ไม่ได้คนที่สามารถเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัย B แถมยังเป็สมาชิกสภานักศึกษาได้นั้นย่อมไม่ใช่คนไอคิวต่ำเพียงแค่คิดให้ละเอียดสักนิดก็เข้าใจเื่ราวทั้งหมด
“เสวี่ยเอ๋อร์ฉันก็รู้สึกอยู่แล้วว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอคนนี้ไม่ใช่คนดีมีใบหน้าราวกับดอกบัวขาว แต่ในใจกลับมืดมนจนไม่มีอะไรมาเทียบได้ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยเตือนเธอแล้วแต่เธอไม่ยอมฟัง” โจวหยางพูดอย่างโมโห
“รั่วเสวี่ยรู้คนรู้หน้าไม่รู้ใจหรอกนะลูกพี่ลูกน้องของเธอคนนี้น่าจะกำลังวางแผนร้ายแบบในเื่ไดนาสตี[1]อยู่แน่ๆ” ถงชั่นที่ดูละครซีรีส์เื่ไดนาสตีมาเยอะพูดขึ้น ต้องยอมรับว่าเพื่อนนักเรียนถงชั่นพูดได้ถูกเผง
“เธอพูดเพ้อเจ้ออะไรฉันวางแผนร้ายอะไรกัน คุณอารองดีกับฉันขนาดนั้น ฉันจะวางแผนเล่นงานลูกสาวของพวกเขาได้ยังไง” ไป๋หรูอวี้ที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ววิ่งออกมาพูดแก้ต่างให้ตัวเอง “น้องเสวี่ยเอ๋อร์ เป็แผนของเธอใช่ไหม เธอส่งฉันขึ้นมาบนห้องนี้แล้วฉันหมดสติไปได้ยังไง”
“วางแผนงั้นหรือวางแผนให้พวกเธอนอนด้วยกันได้ด้วยรึ” หยางเสี่ยวฮุยพูดอย่างไม่เกรงใจ
“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ” ไป๋หรูอวี้มึนหัวเล็กน้อย เธออีคิวค่อนข้างสูงแต่เมื่อเกิดเื่ขึ้นกะทันหันทำให้เธอคิดหาคำแก้ตัวไม่ได้ในเวลาสั้นๆ
“รั่วเสวี่ยฉันขอโทษ” หยางหลิ่วเดินออกมาจากห้องเอ่ยคำขอโทษเสียงเบา “ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็แบบนี้เธอยกโทษให้ฉันได้ไหม”
“นายไม่ต้องขอโทษฉันหรอก จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับนายในเมื่อนายกับลูกพี่ลูกน้องของฉันรักใคร่ชอบพอกันฉันก็สนับสนุนให้พวกนายอยู่ด้วยกันจริงๆ นะ” ไป๋รั่วเสวี่ยไม่มีอาการเศร้าเสียใจอย่างคนที่ถูกแย่งแฟนหนุ่มให้เห็นสักนิด
“รั่วเสวี่ยคนที่ผมชอบก็คือคุณนะคือคุณมาตลอด” มาถึงขั้นนี้แล้วเขาก็ยังไม่ยอมแพ้
“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย แกช่วยไสหัวไปไกลๆ ได้ไหม”โจวหยางยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากระชากคอเสื้อหยางหลิ่ว อีกมือหนึ่งกำหมัดชกเข้าที่หน้าอีกฝ่าย
ไป๋รั่วเสวี่ยมีเพื่อนสมัยมัธยมที่ยอดเยี่ยมทั้งยังมีเพื่อนร่วมห้องที่เข้าข้างเธออีก ไป๋หรูอวี้กับหยางหลิ่วจึงได้แต่พาเหล่าสมาชิกสภานักศึกษาจากไปด้วยความขุ่นมัววันเกิดครั้งนี้ได้สร้างความทรงจำฝังลึกให้คนลืมไม่ลงไปชั่วชีวิตอย่างแท้จริง
พวกนั้นจากไปแล้ว ห้องที่จองไว้จึงเหลือเพียงพอสำหรับทุกคนซึ่งทำให้ไป๋รั่วเสวี่ยดำเนินการภารกิจถัดไปได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น
ไป๋รั่วเสวี่ยออกจากห้องหยิบคีย์การ์ดที่เตรียมไว้ั้แ่แรกออกมาและย่องตรงไปเปิดประตูห้อง 1211
ในห้องมีกลิ่นเหล้าตลบอบอวลเธอมองชายที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ไป๋รั่วเสวี่ยไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาดูด้วยตัวเองทั้งๆ ที่ถ้าสืบดูนิดหน่อยก็รู้แล้วแท้ๆ ว่าเขาคือใคร
ในห้องมืดมาก ทำให้มองเห็นหน้าตาของชายคนนั้นได้ไม่ชัดเจนนักไป๋รั่วเสวี่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดฟังก์ชันไฟฉายและส่องไปยังใบหน้าของชายคนนั้น
เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนแล้วไป๋รั่วเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เธอรู้จักผู้ชายคนนี้เขาหน้าตาคล้ายโต้วโต้วมาก มิน่า! มิน่า! มิน่าทั้งสองคนถึงหน้าตาคล้ายกันมิน่าเขาถึงชอบโต้วโต้ว ที่แท้พวกเขาก็เป็พ่อลูกกันไป๋รั่วเสวี่ยกลัวว่าตัวเองจะเข้าใจผิด เธอจึงควักกระเป๋าสตางค์ของชายคนนั้นออกมาสำรวจดูบัตรประชาชนเพื่อให้มั่นใจยิ่งกว่าเดิม
เหลิ่งจั้น
เขานั่นเอง เขาคือผู้ที่นำกองกำลังจัดตั้งค่ายเหอผิงรองรับผู้รอดชีวิตตอนที่เพิ่งเข้าสู่ยุคโลกาวินาศ เขาสร้างค่ายจนแข็งแกร่งแ่าชนิดที่ว่าน้ำยังซึมผ่านไม่ได้สักหยดไป๋รั่วเสวี่ยทั้งตกตะลึงทั้งดีใจที่พ่อของลูกชายคือเขา
ไป๋รั่วเสวี่ยนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา ปล่อยให้ความคิดล่องลอยกลับไปยังชาติที่แล้ว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/9ee8f63c050427e101e8f9d6b0d57428
[1]ไดนาสตีซีรีส์อเมริกัน บอกเล่าเื่ราวเกี่ยวกับการแก่งแย่งชิงดีในตระกูลมหาเศรษฐี
2K
