ตอนที่ 30 ดักตี
กัสเพียงต่อรถไม่กี่สายก็กลับถึงบ้านได้แล้วแม้ว่าเขาจะมีเงินมากพอให้ซื้อรถได้ แต่เขาจะไม่ทำแบบนั้นความร่ำรวยที่เขามีในตอนนี้มันอาจจะมากสำหรับคนธรรมดา แต่ว่าสำหรับโลกใบนี้แล้วเขาก็แค่ขอทานที่มีเงินอยู่ในกำมือเท่านั้น
มันไม่มากพอจะเติมกล่องของพวกคนเมืองด้วยซ้ำ
การที่ใครก็เข้าสู่หอคอยวันสิ้นโลกได้ทำให้มีผู้เล่นอยู่ทั่วไป แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าผู้เล่นทุกคนจะประสบความสำเร็จหรือร่ำรวยเพียงชั่วข้ามคืนแบบกัส
แต่เมื่อผ่านการสะสมมาจากรุ่นสู่รุ่นคนพวกนี้จึงมีเงินมากมาย
ขณะที่พวกผู้เล่นที่เข้าไปแล้วล้มเหลวหรือหายไปไม่กลับมาครอบครัวพวกเขาก็จะคล้าย ๆ กับครอบครัวของกัส เป็พวกล่างสุดและมีมากที่สุด
ดังนั้นถึงกัสมีเงินจำนวนมากในตอนนี้เขาก็ไม่คิดจะโอ้อวดมัน เพราะเป้าหมายเขาไม่ได้อยู่ที่เงิน และเขาเคยเห็นมาแล้วว่าต่อให้มีเงินมากกว่านี้ล้านเท่าก็สามารถตายได้
แถมยังตายได้ง่ายๆ เลย
กัสเลือกจะกลับมาบ้านด้วยรถโดยสารเหมือนกับตอนที่เดินทางไปและถึงจะไม่เปิดเผยเื่ของเงิน แต่เขาก็ยังถือโอกาสซื้อของฝากกลับไปด้วย
ของพวกนี้ไม่ได้มีราคาแพงแต่ก็ไม่ได้หากินได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะกับที่บ้านของเขา ที่ต้องประหยัดทุกลมหายใจ
ปีหนึ่งอาจจะได้กินแค่สักครั้งหนึ่งกัสจึงถือโอกาสซื้อกลับไปด้วย
บ้านเขาอยู่ชานเมืองต่อรถมาไม่กี่สายก็ถึง กัสแวะซื้อของหลายอย่างที่ตลาดก่อนจะออกจากเมือง
“ทุกอย่างยังเหมือนเดิมความทรงจำทั้งในอนาคตและอดีตรวมกันอย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกตอนนี้มันช่างแปลกประหลาดจริงๆ” กัสเดินพึมพำไปด้วย
ของในมือเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ขณะเดียวกันเขาก็เดินออกจากตลาดกลางคืนมาไกลขึ้นเช่นกัน
ทางขึ้นรถโดยสารยิ่งดึกก็ยิ่งมีคนน้อยมีแต่พวกทำงานกลางคืนที่นั่งรถเข้ามา กว่าจะกลับก็คงจะเช้า ตอนนี้เลยเวลาทำงานมาสักพักแล้วทำให้มีแค่กัสที่ยืนอยู่ที่ป้ายรถเพียงคนเดียว
แสงไฟจากป้ายรอรถคือแสงสว่างไม่กี่แห่งรอบตัวร้านส่วนใหญ่ในพื้นที่นี้เปิดเวลากลางวัน จะมีก็แต่แสงไฟตามร้านหรือเสาไฟที่เปิดไว้ให้พอเป็แสงสว่างอยู่ห่างๆ กันไป
ที่ป้ายมีเวลาขึ้นบอกว่ารถจะมาถึงในอีก23 นาที
กัสไม่รีบร้อนเขาวางของลงและนั่งรออย่างเงียบๆ แต่แล้วตอนนั้นก็หันกลับไปมองพื้นที่ด้านหลัง ซึ่งเป็สวนสารธารณะเล็ก ๆ กลับมีชายคนหนึ่งเดินออกมาทางด้านหลังก่อนจะเดินมาที่ทางเท้าและหันไปมองกัส
อีกฝ่ายค่อย ๆก้าวเข้ามาหากัสอย่างมั่นคง
ขณะเดียวกันอีกด้านของทางเท้าก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาเช่นกันเป็อีกคนหนึ่งและด้านหน้าสุดก็มีอีกคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนนกำลังมองกัสด้วยสายตายิ้มเยาะเบา ๆ ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้เขา
ทั้งสามคนแม้จะมีฮู้ดสวมปกปิดแต่ท่าทางและการเดินของพวกนี้ก็บ่งบอกได้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
“ฝีเท้าหนักแน่นแต่ก็ไร้ระเบียบ เป็พวกผู้มีพลัง ลอร์ดหรือนักผจญภัย ดูแล้วน่าจะเป็อย่างหลัง”กัสสังเกตและมองดูจนกระทั่งทั้งสามคนหยุดอยู่ห่างจากเขา
ทั้งสามคนปิดล้อมไว้ทั้งสามทางพวกมันราวกับจงใจไม่เข้าใกล้แสงไฟของป้ายรอรถโดยสาร
กัสยืนขึ้นแสงจากป้ายรอรถสีส้มก็ส่องกระทบมาที่เขาเงาของกัสตกอยู่ที่เท้า ลมหนาวกลางคืนพัดผ่านเบา ๆ พอให้รู้สึกถึงความเย็นะเื
“ตามมาั้แ่ในเมืองอย่างนั้นเหรอ”กัสถามชายตรงหน้าที่ข้ามถนนมา
“ไม่กลัวงั้นเหรอน่าสนใจดี” ชายคนนั้นลดฮู้ดลงเผยให้เห็นใบหน้าและหัวโล้นที่มีรอยสักกรงเล็บัจับหัวไว้ ข้างคอยังมีรอยสักคำว่า NV
“พวกแกควรจะกลัวฉันมากกว่า”กัสตอบกลับด้วยสีหน้าสงบนิ่งหันไปมองซ้ายและขวาพวกนั้นก็เปิดฮูดออกเผยให้เห็นรอยสักและสัญลักษณ์เฉพาะตัวของตนเองแต่ก็เหมือนกันมีคำว่า NV
แถมหนึ่งในนั้นก็เป็คนที่กัสคุ้นหน้าอยู่เล็กน้อยนักเลงที่หาเื่เขาก่อนจะเข้าไปในหอคอยโลกาวินาศครั้งแรก
“กลุ่มพวกแกรับงานไม่เลือกจริงๆ พวกผู้ซื้อนั่นส่งมางั้นสินะ” กัสลองคิดดูแล้วเขาไม่มีศัตรูมากและต่อให้มีก็ไม่ใช่พวกที่จะมาจ้างกลุ่มนักเลงสกปรกพวกนี้
สุดท้ายก็มีแค่เหล่าผู้ซื้อที่กัสเคยปฏิเสธการซื้อขายที่ด้านนอกหอคอยเท่านั้นที่มองว่าหน้าตามีค่ากว่าสิ่งใดดังนั้นจึงเดาไม่ยากว่าคนพวกนี้น่าจะตามมาั้แ่ในเมือง
อันที่จริงกัสก็รู้สึกมาสักพักแล้วแน่นอนว่าไม่ใช่เพราะพลังเล็กน้อยที่มี เพราะแค่พลังพื้นฐานขั้นเริ่มต้นไม่มากพอจะมีััเกี่ยวกับลางสังหรณ์ได้
แต่เป็เพราะสิ่งที่กัสเคยมีมาก่อนต่อให้จะไม่มีพลังเท่าเดิมติดตัวมา แต่กัสก็ยังเป็ทหารที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชนเมื่อสิบปีก่อนััถึงอันตรายคือสิ่งที่หล่อหลอมขึ้นมาจากเืและเนื้อ
มันไม่เคยหายไปแม้จะเฉื่อยชาลงบ้างเหมือนกับคนที่ัักับความเร็วและห่างหายไปนานแต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็คนที่เคยััมาก่อน
ไม่ใช่สิ่งที่คนที่ไม่เคยััความเร็วระดับนั้นจะเข้าใจได้ถ้าไม่ได้ลองด้วยตัวเอง
กัสรู้ตัวั้แ่ตอนที่ความทรงจำทั้งอดีตและอนาคตรวมกันสมบูรณ์ก็รู้ว่ามีคนกำลังจับตามองและตามมาอยู่ห่าง ๆ
ตอนแรกก็หาไม่เจอจึงได้แต่รอให้ลงมือ และพอเห็นว่าเป็พวกนี้...
“ปากดีนักนะตอนแรกก็คิดว่าเป็ใคร ที่แท้ก็เด็กขนพึ่งขึ้นนี่เอง” นักเลงที่จำกัสได้รีบหันไปมองหัวหน้า“ลูกพี่ ผมมีเื่กับมันมาก่อน ไอ้นี่มันกวนตีนตอนที่เข้าไปหอคอยโลกาวินาศ เดี๋ยวผมจัดการมันเอง”
“แล้วแต่แกรีบจัดการรีบกลับ เอาเงินมันให้หมดด้วย” ลูกพี่รอยสักหัวกรงเล็บบอกปัดอย่างไม่สนใจ
ที่จริงแล้วพวกมันก็เตรียมพร้อมมาเหมือนกันแต่พอเห็นเป็เด็กน้อยก็แค่เด็กน้อยจริง ๆ จึงไม่สนใจจะลงมือ ไม่ใช่เพราะศักดิ์ศรีอะไรทั้งนั้น
ล้อเล่นหรือยังไงงานสกปรกคืองานของพวกมัน แค่กระทืบเด็กคนหนึ่งง่ายมาก แต่ว่ามันี้เีจะลงมือเองแถมงานครั้งนี้ก็ให้เงินมาไม่มากนัก ที่มาลงมือก็เพราะเห็นแก่หน้าตากันเท่านั้น
“ไอ้หน้าโง่”กัสตั้งชื่อให้กับนักเลงคนนี้
พึ่งจะออกมาจากหอคอยแต่กลับอยากจะกระทืบเขาสมกับเป็พวก NV แต่ว่าต้องยอมรับความใจกล้าของนักเลงพวกนี้
เมื่อพูดแล้วก็ลงมือสลัดเสื้อคลุมทิ้งเผยให้เห็นกล้ามโตๆ ทะยานพุ่งเข้ามาหากัสด้วยกำลังทั้งหมด กำปั้นคือสิ่งที่พุ่งนำมาก่อน ตามด้วยแรงหมัดถ้าต่อยคนก็กามหักได้ โดยเฉพาะกับคนธรรมดา
นักเลงพวกนี้มาจากพวกต่ำตมแต่ก็มีกลุ่มที่ชัดเจน แม้จะไม่ได้ของอย่างยาวิวัฒนาการระดับยีนส์แต่ก็มีของที่ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางกายภาพอยู่
วัตถุพิเศษหลายอย่างสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายมนุษย์ได้แม้จะมีผลข้างเคียงบ้าง แต่สำหรับพวกนักเลงเล่านี้มันไม่สนใจอยู่แล้ว
กัสไม่ได้ตื่นตระหนกหรือเริ่มหนีกลับกันเขายืนรอให้ไอ้หน้าโง่เข้ามาใกล้และกัสก็เอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยด้วยการขยับเท้าเพียงข้างเดียว
หมัดของไอ้หน้าโง่พลันต่อยหวืดไปทันที
“ได้ยังไง” นักเลงไอ้หน้าโง่ไม่เข้าใจแต่มันก็คิดว่าอาจจะแค่บังเอิญ “หึ อย่าคิดหนี”
ไอ้หน้าโง่หันกลับไปคิดจะต่อยอีกครั้งแต่ว่าตอนนั้นเองความรู้สึกเ็ปก็พุ่งเข้ามาที่ใต้รักแร้ก่อนจะพุ่งเข้ามาที่หัวใจร่างของนักเลงไอ้หน้าโง่อยู่รู้สึกช๊อตไปทั้งตัว
ก่อนจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็มีหมัดพุ่งเข้าใส่หน้าอย่างเต็มแรงเข้าไปที่ปลายคางโดยตรง
ปัง!
กรามของนักเลงหน้าโง่หักอย่างน้อยก็สามท่อนส่วนฟันนั้นไม่ต้องไปนับใบหน้ายู่ไปข้างหนึ่งก่อนจะได้ร้องก็หมดสติกลางอากาศตกลงกระแทกพื้นตัวหนอนของทางเท้า
เืและฟันไหลออกมาจากปากทั้งที่ยังสลบอยู่ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนอีกสองคนที่ก็ไม่ทันได้ตั้งตัวเหมือนกัน
ทั้งสองเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นเด็กหนุ่มที่พวกมันดูถูกกลับเอียงตัวหลบหมัดด้วยการขยับเท้าเพียงข้างเดียว ก่อนจะสวนกลับด้วยการใช้มือแทงเข้าไปที่ใต้รักแร้ส่วนมุมมองไหนก็ไม่ชัดเจน แต่ว่ามันเห็นว่าบริเวณนั้นเหมือนจะยุบหายไป ตามมาด้วยไอ้หน้าโง่ที่ตัวแข็งทื่อปล่อยให้โดยต่อยเข้าที่หน้าจนลงไปนอนกองกับพื้น
ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุดเลยราวกับการยกแก้วดื่มน้ำที่คนหนึ่ง ๆ ทำมาทั้งชีวิต
มันเกิดอะไรขึ้นแล้วเกิดได้ยังไง นี่คือคำถามที่ไม่มีคำตอบ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ทั้งสองทำคือสบตากัน
ลูกพี่พยักหน้าให้ลงมือก็ต้องลงมือ
กัสหันมาสนใจอีกสองคนที่ลงมือพร้อมกันแล้วสองคนนี้ทำให้กัสต้องระวัง เพราะไม่เหมือนกับไอ้หน้าโง่ที่พึ่งจะได้รับความแข็งแกร่งมา
“ระดับพื้นฐานขั้นเริ่มต้นกับขั้นกลาง” คนแรกกัสคิดว่ารับมือได้ แต่ว่าอีกคนนั้นเกินกำลังของเขาแถมไม่รู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่อีก
พลังของเขาตอนนี้คือขั้นต้นเท่านั้น เพราะไม่ได้รับการเสริมพลังจากตราประทับดินแดน ถ้าเขาอยู่ในดินแดนด้วยพลังของกัสสามารถจัดการได้ด้วยตัวคนเดียวแต่ด้านนอกไม่ใช่ ทุกเส้นทางย่อมมีจุดอ่อน ลอร์ดก็เช่นกัน
ดังนั้นกัสจึงใช้แผนง่ายๆ เล่นที่จุดอ่อนแอแล้วค่อยตีตัวใหญ่ด้วยกำลังทั้งหมด
กัสไม่วิ่งหนีแต่วิ่งเข้าใส่ลูกน้องที่อยู่ทางซ้ายมือคนนั้น ลูกพี่อาจจะอยู่ใกล้ แต่ว่าพอกัสและลูกน้องวิ่งเข้าหากันระยะทางก็หดลงจนลูกพี่มาช้าไปกัสไปถึงตัวของลูกน้องคนนั้นก่อนได้สำเร็จ
“หาที่ตาย”ลูกน้องเองก็ไม่ใช่พวกไก่อ่อน อีกฝ่ายชักมีดออกมาเป็มีดพกที่มีสนับมือติดมาด้วย แทงเข้าที่ลำตัวของกัสความเร็วและกำลังของเขาไม่ต่างจากกัสจนทำให้กัสหลบไม่พ้น แต่แล้วใน่เวลาวิกฤตนั้นเองก็เกิดสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
7K
