องค์กรลึกลับขนาดย่อม สถานที่ซึ่งซ่อนอยู่ในป่าบริเวณูเาด้านทิศตะวันออกติดกับชานเมืองของเมืองหลวงของประเทศแห่งหนึ่ง
นักวิทยาศาสตร์ท่านหนึ่งมีนามว่าจามรีและผู้ช่วยนับสิบกว่าคนต่างคิดวิจัยว่าจะหาทางนำวัตถุกับสารทางเคมีและชีวะสำหรับทดลองให้เกิดสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ที่ไม่มีทางรู้ว่าสิ่งนั้นจะเป็ประโยชน์หรือจะให้โทษต่อเหล่ามนุษย์โลกอันเป็ผู้สร้างขึ้น มันอาจจะเกิดมาสร้างความเจริญก้าวหน้าหรือว่ามันจะทำให้ความเป็ไปทั้งหมดเป็หายนะก็ได้
ตอนนี้เป็การทดลองครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก็น่าจะผ่านหลายๆครั้งไปแล้ว เมื่อหัวหน้าที่เป็นักวิทยาศาสตร์ดูผู้ช่วยทำหน้าที่ควบคุมสิ่งที่นำมากองรวมกันในห้องหลอดแก้วทรงกระบอกขนาดใหญ่สำหรับใส่วัตถุสร้างสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ และห้องหลอดแก้วถูกทำงานด้วยเครื่องมือทางเทคโนโลยีสมัยใหม่ คำตอบปรากฏออกมาจากจอมอนิเตอร์ตรงเครื่องมือเทคโนโลยีเป็ข้อความภาษาอังกฤษ " Failed experiment "
เหมือนหัวหน้าจะรู้ทันว่าพลาดแม้จะอยู่ห่างออกจากพื้นที่ทำการทดลอง " ครั้งนี้ล้มเหลวอีกแล้วเหรอ " นักวิทยาศาสตร์กล่าวถามผู้ช่วยที่ปฏิบัติหน้าที่ทดลองกันอยู่ข้างหน้า พวกเขาใช้เวลาในการทดลองเอานู่นผสมนี่มาใส่แล้วทดสอบปฏิกิริยาครั้งละครึ่งชั่วโมง(สามสิบนาที) ครั้งนี้ก็ล้มเหลวไม่เป็ท่าอีกแล้ว
มีผู้ช่วยคนหนึ่งดูนาฬิกาข้อมือ " ท่านหัวหน้าจามรีอย่าเพิ่งเตรียมการทดลองรอบใหม่นะครับ ตอนนี้อยากพักไปทานข้าว "
ชายหญิงเหล่าผู้ช่วยของเขาขออนุญาติพักทานข้าวในเวลาเกือบจะเที่ยง
นักวิทยาศาสตร์ก็พยักหน้าเป็การตกลง " ไปพักได้ เราจะนัดกันมาที่นี่อีกตอนบ่ายหนึ่งโมง "
โทรศัพท์มือถือของนักวิทยาศาสตร์ผู้เป็หัวหน้างานทดลองส่งเสียงเรียกเข้า เขาหยิบขึ้นมาใช้นิ้วชี้กดรับ " เรนเดียร์.... " ชื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่นายจามรีพูดออกมาคือใคร และเธอโทรมาคุยเื่อะไร จามรีฟังจากที่ผู้หญิงคนนี้บอกข่าวดีของเธอ จามรีจึงรู้สึกดีใจตอบกับเธอว่า " ลูกตรวจสอบได้ว่าสอบติดมหาวิทยาลัยรัฐบาลที่ดีที่สุดแล้วหรอ โอ เก่งมากเลย พ่อรู้สึกดีใจกับลูก ..... " นักวิทยาศาสตร์เผลอไปเดินผ่านทางพื้นที่ที่ตั้งห้องหลอดแก้วทดลองที่พวกเขาปล่อยไว้กะจะกลับมาอีกครั้ง
เรนเดียร์ คือ ลูกสาวของนักวิทยาศาสตร์นามจามรี วัย 18 ปี มีสีผมสองสี ครึ่งซ้ายเป็สีเขียวมรกต อีกข้าง ข้างขวาเป็สีฟ้าของนภาสว่าง ผมยาวๆของเธอรวบมัดเป็หางม้าที่สายตาคนอื่นมองเห็นหางม้าสองสีด้วย เธอตั้งใจเรียนรู้จนสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เป็อันดับหนึ่งซึ่งคณะนี้รับนักศึกษาจำนวนมากนั่นเองเธอจึงใช้โอกาสนี้แข่งสอบเข้าได้
......เกิดสิ่งไม่คาดคิดบางอย่าง
ทางเข้าของห้องหลอดแก้วเกิดเปิดอ้าออกมาอย่างไม่มีใครทำหน้าที่ควบคุม นักวิทยาศาสตร์ไม่ได้ตั้งตัว แรงดึงดูดจากห้องหลอดแก้วทรงกระบอกมันดูดเขาเข้าไปเหมือนเครื่องดูดฝุ่นขนาดใหญ่พอจะดูดร่างมนุษย์ " เหวอ " แต่ไม่ใช่ดูดแบบหลุมดำที่พบในอวกาศ เพราะการหลุดเข้าไปในหลุมดำนั้นอาจจะไม่ได้กลับออกมา
" พ่อ พ่อ เป็อะไร เกิดอะไรขึ้นคะ ?" เรนเดียร์ใกับเสียงนั้นที่คุยทางโทรศัพท์มือถือ พ่อของเธอเงียบไปดื้อๆซึ่งมันคงเป็เพราะพ่อเธอสลบไป " พ่อคะ ! " ถึงเธอจะส่งเสียงดังๆออกไป แต่ทางด้านนั้นก็ไม่มีการตอบกลับ และเธอยังไม่ด่วนคิดมากไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับบิดาของตัวเอง กดวางสาย " เกิดอะไรขึ้นกับพ่อนะ ?" เรนเดียร์เก็บมือถือลงกระเป๋าแล้วเดินต่อไปตามทางกลับบ้าน มองที่ท้องถนนมีรถราวิ่งผ่านไปมา
........................
................
ที่ห้องทดลองขององค์กรณ์ มีสุนัขพันธุ์บีเกิ้ลที่เดินผ่านหลงเข้ามาเพราะพวกผู้ช่วยไม่ได้ปิดประตูให้เรียบร้อย สุนัขเดินใช้จมูกดมกลิ่น ดุนจมูกไปยังสิ่งต่างๆภายในห้องนั้น วัตถุประสงค์ที่เ้าสุนัขบีเกิ้ลเข้ามาในนี้คือมาหาที่ปัสสาวะ มันเดินดมกลิ่นมาถึงหลอดแก้วทรงกระบอกที่นักวิทยาศาสตร์นามว่าจามรีอยู่ในท่านั่งสลบไสลข้างในพร้อมด้วยวัตถุและสารที่พวกเขาใส่ เ้าสุนัขบีเกิ้ลได้เข้ามาปัสสาวะใส่อย่างสบายใจ
เกิดความโกลาหลในห้องหลอดแก้ว
วัตถุและสารที่ทำการทดลองเอาไว้มีปฏิกิริยากับปัสสาวะของสุนัข ด้วยความเหลือเชื่อ ที่วัตถุกับสารถูกปัสสาวะรดใส่แล้วจะผสมกันกลายเป็อะไรอย่างหนึ่งที่เป็ท่อนๆ รูปร่างเป็ตัวอักษร T ลอยผ่านร่างของนายจามรีที่สลบออกไป
เ้าสุนัขบีเกิ้ลใอย่างแรงมันวิ่งสะบัดบั้นท้ายหนีออกจากที่นั่น
พอตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวนี้ลอยออกมานอกห้องแล้วก็ลงมายังพื้น ขาเพียงหนึ่งขาเคลื่อนที่ด้วยการะโโหยงๆสั้นๆไป มีเสียงร้องเพลงออกมา " โว้ โว เหย่ เย้ "
ไม่มีใครในองค์กรณ์สังเกตเห็นการเคลื่อนที่ของสิ่งประหลาดรูปตัว T จนมันโหยงๆไปตามทาง จนลงสู่ทางลงที่เป็เนินของูเา ต่อจากตรงนี้มันจะเข้าสู่ตัวชานเมือง
การเดินะโโหยงๆสั้นๆไปเรื่อยๆ ทำให้เป็เป้าสายตาต่อผู้คน บางคนสังเกตสิ่งมหัศจรรย์นี้แล้วรีบถ่ายรูปเก็บเอาไว้ แต่ทว่ารูปที่ได้มาไม่สามารถแสดงให้เห็นตัวประหลาดอย่างเ้าเหล็กอักษร T
เรนเดียร์ที่ยืนรอการเดินที่สี่แยกในท้องถนน พอไฟสัญญาณข้ามทางม้าลายเตือนว่าให้คนที่ยืนรอข้ามถนนไปได้ก็จึงเดินข้ามมาอีกฝั่ง
ตัวอักษร T ะโโหยงๆมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ หญิงสาวเกิดสงสัย " หืม " เธอสังเกตเห็นตัวอักษรตัวนี้ที่ตั้งเด่แข็งนิ่งอยู่ที่พื้น เธอยื่นแขนขวาไปัั " หืม เหล็กรูปตัว T.......เ้าตัวนี้มันคืออะไร ? " พอมือสาวน้อยัักับส่วนศีรษะของวัตถุอักษร T ไปสองวินาทีเท่านั้นแหละ มันจึงมีควันพุ่งออกจากส่วนศีรษะแนวนอนที่เป็ปลายทางสองทาง และส่วนขาขาเดียวเปลี่ยนแปลงเป็ท่อนแหลมแล้วก็ะโโหยงๆอยู่กับที่เพื่อจะทำการเจาะพื้น ตึงตึงตึงตึงตึงตึงตึง แต่พื้นก็ไม่ได้เป็รอยหรือเกิดความเสียหายใดๆ
" เหวอ ! อะไรเนี่ย ! ? " เรนเดียร์หลีกออกมา รู้สึกว่าสิ่งประหลาดตัวนี้จะทำให้เธอกลัวอันตรายจากมัน เธอไม่คิดอะไรอีก จะเดินทางกลับบ้านต่อไป แต่ตัวเหล็กอักษร T สามารถเคลื่อนที่ตามหลังเธอไปอย่างเงียบๆเหมือนตีนแมวโดยเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด
.........................
.................
ผู้ช่วยนักวิทยาศาสตร์ที่หมดเวลาพักกลางวันได้รวมตัวกันเข้ามาที่ห้องทดลอง แล้วมาพบกับสภาพภายในห้องหลอดแก้ว ผู้ช่วยเพศชายคนหนึ่งพบนายจามรีที่นั่งสลบอยู่ข้างในห้องหลอดแก้ว เขามาเขย่าร่างของจามรี " หัวหน้า หัวหน้าจามรี เกิดอะไรขึ้นหรอครับ? "
" โอยยยย " นักวิทยาศาสตร์ครางออกมาเมื่อสติได้กลับคินมา จามรีลืมั์ตาพบเหล่าผู้ช่วยที่มีบางคนลนลานเดินไปมาที่ด้านนอก จามรีหันไปทางซ้ายและขวาแล้วมองข้างหน้า " เกิดอะไรขึ้น ? แล้วนี่ผมมานั่งทำอะไร? "
" ไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้นครับ พวกเรามาเห็นท่านหัวหน้านั่งสลบ " แขนของผู้ช่วยที่แตะร่างนักวิทยาศาสตร์ไว้ได้ปล่อยแล้วเอามาอุดจมูก " อื๊ก กลิ่นนี้มัน ...... "
ผู้ช่วยเพศหญิงเอามือปิดจมูกแล้วกลั้นเสียงหัวเราะ " ปัสสาวะ หรือว่าท่านจะฉี่ราดน่ะค่ะ "
" เฮ้ย ! ปัสสาวะจริงๆด้วย " จามรีรีบลุกและก้าวยาวๆออกมาหันไปมอง " วัตถุ สาร อะไรนั่น..... " ใช่ มันเกิดอะไรขึ้นมาแล้วจริงๆ เมื่อเวลาพักเที่ยงผ่านไป สิ่งที่พวกเขาทดลองกันอยู่ได้อันตรธาน " แล้ว ..... " จามรีหันไปทางผู้ช่วย " ผมว่าผมไม่ได้ฉี่ราดนะ "
ผู้ช่วยผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปหามอนิเตอร์คอมพิวเตอร์ที่ส่วนควบคุมที่แสดงผล "ทุกคน เครื่องทดลองแสดงผล complete " และหันไปบอกพรรคพวก " การทดลองได้ผลค่ะ แต่ใครมาทำการทดลองตอนที่พวกเราไม่ได้อยู่ที่นี่ "
....................
...........
" กลับมาแล้วค่ะ " เรนเดียร์เดินมาถึงที่บ้าน เปิดประตูเดินเข้าแล้วไม่ได้มองข้างหลัง เธอใช้หลังแขนผลักประตูปิดอย่างไว เ้าตัวอักษร T เข้าไม่ทัน เคลื่อนที่ชนประตู ตุบ ! แล้วโหยงๆไปมุมหนึ่งของบ้าน
" หืม ? ..... เมื่อกี๊เสียงอะไร เหมือนมีอะไรชนที่ประตู " แต่สาวน้อยก็เมินความสงสัยเข้าไปพบกับแม่ที่ห้องนั่งเล่น
" เรนเดียร์ลูกแม่ " ผู้หญิงวัยกลางคนผู้เป็แม่เข้ามาสวมกอดเธอ รู้สึกให้ความอบอุ่น ความรัก " ลูกได้ตรวจสอบอะไรแล้วใช่มั้ยว่าสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ "
"ค่ะ ได้สถาบันที่ดีที่สุดด้วยค่ะ " เรนเดียร์ปล่อยอ้อมกอด ไปดูโต๊ะสำหรับวางกับข้าวมื้อเย็น " วันนี้มีซุปแตงกวา ข้างๆเป็โยเกิร์ตจากประเทศบัลแกเรีย โอเค " เธอได้มองดูแล้วตัดสินใจไปเข้าห้องส่วนตัว ถอดเสื้อผ้า เธอปล่อยหนังยางที่มัดหางม้าออกเป็ผมยาวสยาย เป็อีกมุมมองที่ทำให้ดูมีเสน่ห์ขึ้นมาก เธอมัดผ้าเช็ดตัวเดินไปห้องน้ำ ขณะอาบน้ำกับฝักบัวเธอก็ฮัมเพลงเป็ทำนองคลาสสิคเพลงหนึ่งซึ่งเก่ากว่าสองสามร้อยปี
แล้วเกิดมีเสียงร้องเพลงข้างๆหน้าต่างของห้องน้ำ " โว้ว โวว เหย่ เย้ "
เธอได้ยินและหันหน้าไปทางกระจกหน้าต่าง " ว้าย " รีบชำระล้างร่างกายให้เร็วแล้วไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาปิด " เจออีกแล้ว แล้วนี่เป็พวกถ้ำมองหรอ? เ้าตัว T " เธอมองด้วยสายตาที่เหมือนมองผู้ชายโรคจิตคนหนึ่งจะทำอะไรมิดีต่อตัวเธอ
เ้าตัวอักษร T ลอยลงมาที่พื้นหญ้าของบ้าน ตอนนี้มันะโโหยงๆอยู่กับที่
5 นาทีผ่านมา เรนเดียร์ที่รีบไปแต่งตัวเสร็จออกมาดู
" เ้าตัว T นี่แกตามฉันมาจากข้างนอกเลยหรอ แกเป็ตัวอะไรกัน " เรนเดียร์พูดแล้วยื่นหน้าไปข้างหน้าเล็กน้อย " แกมีอะไรที่พิเศษหรือเปล่า บอกฉันหน่อย "
เ้าตัวอักษร T เปลี่ยนขาเดียวของมันให้ปลายท่อนขาเป็ปลายแหลมแล้วโหยงๆกระแทกเจาะพื้นหญ้า ตึงตึงตึงตึงตึงตึง แต่พื้นหญ้าก็ไม่เป็รอยไม่มีความเสียหายใดๆ เรนเดียร์พุ่งเข้าไปกอดจับให้หยุด " พอแล้วๆ " เธอนึกคิดดูอีกครั้งก่อนพูด " นี่น่ะหรอความพิเศษของแก "
เ้าตัวอักษร T ผละออกจากร่างสาวน้อย มันปรับตัวการยืนบนพื้นโดยอยู่ในสภาพศีรษะที่เป็แนวนอนในยามปกตินั้นพลิกลงตั้งพื้นและส่วนขาชี้ไปข้างหน้า เหมือนขาเดียวของมันเล็งไปยังเบื้องบนกำแพงของบ้าน
" หืม ? " เรนเดียร์สงสัยกับกิริยาท่าทางที่มันเอาส่วนศีรษะด้านหนึ่งตั้งพื้นและขายาวชี้ไปข้างหน้า เธอหันไปข้างหลัง
มีขโมยขโจรโชคไม่ดีที่ปีนกำแพงโผล่หัวออกมา ขาเดียวของอักษร T ที่ชี้ไปข้างหน้าเล็งตรงเหนือกำแพงนั้นปล่อยลูกบอลเหล็กขนาดจิ๋วพุ่งอออกไปจากขาเดียวของอักษร T เป็เหมือนะุที่พุ่งออกจากกระบอกปืน ลูกบอลเหล็กไปกระทบจมูกโจร ทำให้เจ็บแล้วโจรคนนั้นก็ตกกำแพงกระทบพื้นถนน พยามลุกวิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล
เ้าตัวอักษร T กลับมาตั้งร่างกายด้วยขาเดียวอีกครั้ง
" ...... สุดยอด .... T คุง แกช่วยจัดการโจรที่กำลังปีนเข้าบ้านของฉันได้อย่างเรียบร้อยเลย " เรนเดียร์หันมาทางเ้าตัวอักษร T " แกมาจากที่ใดหรอ ฉันคิดว่า.....เอ.. T คุง ถ้าแกมีอะไรที่ช่วยเหลือเป็ประโยชน์ได้ แกจะอาศัยอยู่กับฉันสักคืนก็ได้นะ "
" เย้ " เ้าตัวอักษร T ร้องเย้ด้วยความดีใจ มันลอยเหนือพื้นประมาณใบหน้าของหญิงสาว แล้วเปลี่ยนขาเดียวของมันเป็ปลายแหลมลงมาโหยงๆบนพื้นหญ้าทำการเจาะเหมือนที่เจาะถนนในพื้นที่เขตก่อสร้าง ตึงตึงตึงตึงตึงตึง พื้นดินพื้นหญ้าไม่ได้เกิดความเสียหายใดๆ
" โอย หยุดๆ แกกำลังจะบอกว่าแกกำลังอารมณ์ดีน่ะหรอ ? " หญิงสาวเข้าไปกอดให้เหล็กตัวอักษร T ให้หยุดกระแทกพื้น
คืนนั้น บนเตียงนอนของเรนเดียร์ เ้าตัวอักษร T อยู่ในสภาพนอนหงายขนานไปกับเตียง มีผ้าห่มห่มตัวมันเผื่อว่ามันจะรู้สึกหนาวไปกับสายลมจากเครื่องปรับอากาศ
ทางด้านนายจามรี บิดาของเรนเดียร์ที่ไม่ได้มีเวลากลับมาที่บ้าน ไม่ได้มาหาครอบครัวให้บ่อยนัก เขามีที่นอนหลับพักผ่อนที่องค์กรณ์ลึกลับของตนที่อยู่บนูเาเลย เขามักจะนอนในเวลาดึกดื่นด้วยเพราะความตั้งใจจะทดลองสร้างสิ่งประหลาดจนกว่าจะบรรลุผลสำเร็จ
แต่กลุ่มผู้คนขององค์กรณ์ลึกลับกลับไม่ได้รู้ถึงสิ่งประหลาดอย่างเ้าเหล็กตัวอักษร T ที่เกิดขึ้นจากการทดลองสำเร็จ(ที่ไม่ได้เกิดจากฝีมืุ์)นั้นออกไปจากที่องค์กรณ์นั่นแล้ว
เวลา 6 โมงเช้า
เรนเดียร์เหมือนจะนอนยาวกว่านั้นแล้วไมได้ตื่นขึ้นถ้าไม่ได้มีใครปลุกคงจะทำให้เธอจะตื่นสาย เ้าเหล็กตัวอักษร T ลงจากเตียงมาที่พื้นแล้วเปลี่ยนขาข้างเดียวของมันให้ตรงปลายเป็ปลายแหลมๆ ะโโหยงๆกระแทกพื้น ตึงตึงตึงตึงตึงตึง พื้นห้องไม่ได้มีความเสียหายใดๆ
" อ่า ... " หญิงสาวคราง ค่อยๆลืมตาแล้วเหลือบไปเห็นตัวอักษร T ข้างๆเตียง และมองนาฬิกาแขวน " หืม กี่โมงอะ ออ 6 โมง " แล้วเธอก็ลงไปกอดเ้าเหล็กอักษรตัว T ให้มันนิ่ง " จ้า ตื่นแล้วจ้ะ แหมช่าง......อธิบายไม่ถูกเลยแฮะกับแกเนี่ย ... "
เรนเดียร์ปล่อยการกอดเ้าเหล็กอักษรตัว T ลุกขึ้นไปที่ยืนหน้าประตูห้องส่วนตัวที่ไม่ได้เปิด " ฉันอยากให้แกไปหาพ่อของฉันจัง ทีู่เาติดปริมณฑลที่ไม่ค่อยมีผู้ใดใช้เดินทาง..... " เรนเดียร์ค้างอยู่ระหว่างนั้น และหันกลับมาทางเ้าโลหะอักษร T " T คุง พ่อของฉันอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับแกก็ได้นะ ถ้าเขารู้เกี่ยวกับผลการทดลองสิ่งประหลาดที่ได้แกออกมาน่าจะภูมิใจ แต่เขาไม่น่าจะไม่รอบคอบเลยนะ ปล่อยแกให้หลุดออกมาจากองค์กรณ์นี่น่ะ ...... " หญิงสาวลดสายตาลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ " ไปหาพ่อของฉันกันเถอะ "
เ้าเหล็กตัวอักษร T ดูไปแล้วไม่รู้อารมณ์ของมันเป็ยังไง มันรับฟังเรนเดียร์คุยกับมันแล้วมันก็ลอยตัวขึ้นเหนือธรณีสักสิบเิเ เปลี่ยนขาข้างเดียวของมันให้ปลายขาเป็ปลายแหลม แล้วโหยงๆกระแทกกับพื้นเหมือนที่เจาะถนน ตึงตึงตึงตึงตึงตึง
" อีกแล้ว ... " เรนเดียร์เข้าไปกอดเพื่อให้มันหยุดนิ่ง
.........................
..................
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ที่ได้เตรียมตัวออกจากบ้านมาไม่นานก็มาถึงที่แห่งนี้
" ฉันกับ T คุง เดินทางมาถึงปลายูเาของชานเมืองแล้ว " หญิงสาวบอกกับตัวเองและเ้าเหล็กตัวอักษร T ที่ะโโหยงๆสั้นๆเคลื่อนที่อยู่เคียงข้างกับเธอ หนึ่งคนกับหนึ่งตัวอักษรเดินขึ้นเนินจะไปหาองค์กรณ์ลึกลับ เรนเดียร์กำลังจะไปหาบิดาของเธอที่นั่น ซึ่งระหว่างการเดินทางอาจจะมีอุปสรรคจากสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติหรืออาจจะมีสัตว์ประหลาดที่ไม่เคยได้พบเห็นจากบริเวณชานเมือง อาจจะพบเจอในเขตป่าไม้ของูเา
" มาถึงบริเวณที่เป็ป่าดงดิบแล้ว " เรนเดียร์ที่หยุดเดินเพื่อยืนมองทิวทัศน์ข้างหน้าที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใบสีเขียวจำนวนนับไม่ถ้วน ข้างหลังเธอเป็เส้นทางเดินที่มีลักษณะเป็พื้นดินปนทราย เธอกวักมือให้เ้าเหล็กอักษรตัว T ด้านข้างกาย โดยไม่ต้องหันไปมอง " จากตรงนี้อาจจะเริ่มเข้าสู่ภัยอันตรายก็ได้ T คุง แกจะช่วยปกป้องฉันได้มั้ย "
เ้าตัวอักษร T รับฟัง มันเข้าใจสิ่งที่เรนเดียร์พูดนะ แต่ไม่มีการสนทนากลับไป
เมื่อย่างเท้าก้าวเข้าไปในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใบเขียวตลอดปี ต้นไม้ในป่านี้ไม่มีการผลัดใบ หญิงสาวพยายามเคลื่อนไหวให้เงียบ เบาที่สุด อย่างน้อยสัตว์ที่หูไม่ไวอาจจะไม่สามารถได้ยิน
" โฮกกกกก ! " ไม่ทันตั้งตัว เรนเดียร์อุตส่าห์เดินเบาๆก็เกิดเสียงร้องของสัตว์ป่า คงจะดุร้าย เป็เ้าป่า มันมาจากที่ดงพุ่มไม้ขนาดกลางๆนั้นขยับสั่นไหว ตรงนั้นคงมีตัวอะไรที่กำลังจะปรากฏออกมาให้เห็น
" โฮกกกกก ! " อ้าว แย่ละ มีสัตว์ที่จะเจออีกตัว นี่ก็เท่ากับว่าสองรุมหนึ่งทำเอาเรนเดียร์เสียเปรียบเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆที่จะหนีไม่พ้นการตกเป็เหยื่อสัตว์ใหญ่แสนดุร้าย
เรนเดียร์นับว่าฉลาดที่พกมีดหั่นอาหารมาจากทางบ้าน เธอเริ่มตั้งท่าเตรียมสู้แม้ว่าอาวุธอย่างมีดของเธอจะสู้ไม่ไหว
" โฮกกกกก ! " สองเสียงคำรามของสัตว์ป่าส่งมาอีกครั้ง
เ้าตัวอักษร T ะโหนีพุ่งไปที่ร่างของหญิงสาว เธอใช้มือที่ว่างข้างหนึ่งโอบมัน " อ้าว นี่แกกลัวหรอ? กลัวจริงๆหรอเนี่ย? ….แล้วแกคิดว่าฉันจะกล้าหรอ ?"
เสือ กับ สิงห์โต เดินโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ข้างหลังหญิงสาวนั้นมีกระทิงที่ปรากฏกายมาเพื่อนอนหลับลงเพราะมีนิสัยี้เีทำอะไรให้เสียพลังงาน
เรนเดียร์หันกายไปข้างหน้าและข้างหลัง " เสือ สิงห์ กระทิง อีกตัวก็ .... "
" ฉันคือผู้ควบคุมสัตว์เหล่านี้ " ผู้หญิงหน้าสวยๆนิรนาม ผมเธอสีเขียวเข้มและมืดทึบในชุดเครื่องแต่งกายที่ทำจากใบไม้สีแดง (แต่ใบไม้สีแดงไม่ได้มีในป่าดิบชื้น แสดงว่าชุดใบไม้สีแดงนี้น่าจะทำการย้อมสีมา) คนหนึ่งนั่งบนกิ่งไม้ มือข้างหนึ่งพยายามเกาะต้น
" แรด ? .... อุ๊บ" เรนเดียร์หลุบตามองลงที่พื้น กลั้นหัวเราะให้กับหญิงสาวนิรนามที่ถูกเปรียบเทียบกับสัตว์ชนิดหนึ่งว่าแรด ตามความหมายแสลงของภาษาไทยว่าแรด เธอคือ......แล้วแต่ว่าคุณจะคิดอย่างไร
มือของเรนเดียร์ที่กำด้ามมีดเริ่มชื้นด้วยเหงื่อ จังหวะการหายใจเข้าออกค่อนข้างจะถี่ สั้นๆ เธอรวบรวมสมาธิในตอนนี้ที่ร่างกายเกร็งไปทั้งร่าง ขาจะแข็ง ยากที่จะเคลื่อนไหวตามคำสั่งของสมอง " เ้าเสือ สิงห์โต อย่าขยับนะ เดี๋ยวจะได้รับรสฤทธิ์ดาบสั้นเล่มนี้ " เธอเปรียบอาวุธอย่างมีดเป็ดาบ ดาบที่เล็ก สั้น รู้สึกว่าเธอบอกอะไรออกมาได้น่าขัน แต่มีดอาจจะมีประสิทธิภาพในการโจมตีก็เป็ได้
เสือตัวนั้นค่อยๆก้าวเข้ามา เมื่อได้ระยะที่จะโจมตีก็กระโจนใส่
เรนเดียร์ที่ถือเ้าเหล็กอักษร T ก็ยกตัวมันขึ้นมาเหมือนเป็โล่กำบัง
ผลัก !
ปรากฏว่าเสือที่กระโจนเข้าหาเธอนั้นกระทบกับเหล็กอักษร T แล้วถูกแรงผลักลึกลับทำให้มันกระเด้งออกไป
หญิงสาวนามว่าเรนเดียร์ที่ทำท่าทำการป้องกันอันตราย ขณะนี้เธอหลับตาสนิทก็ค่อยๆลืมขึ้นและมองเห็นว่า เสือมันขยับกายดิ้นพลุ่งพล่านโดยที่เธอไม่เข้าใจความหมาย " T คุง เมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ ? "
สิงห์โตเตรียมพร้อมออกรบต่อจากเสือที่ดิ้นพล่านจากการพลาดท่า เ้าตัวอักษร T โลหะผู้แข็งแกร่งผละตัวจากแขนหญิงสาวนามว่าเรนเดียร์ มันลงมาทำท่าเดิม คือ ขาข้างเดียวเปลี่ยนตรงปลายเป็ปลายแหลมแล้วกระแทกเจาะพื้นเหมือนที่เจาะถนนที่กรรมกรแรงงานใช้เป็อุปกรณ์ในการสร้างอะไรสักอย่าง ตึงตึงตึงตึงตึง
หญิงสาวผู้ควบคุมสัตว์ป่าถึงกับสะดุ้งและร่างของเธอที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้นั้นล่วงหล่นมาที่พื้น
เสือหยุดดิ้นพล่าน สิงห์โตเองที่เตรียมจะเข้าไปปะทะกับหญิงสาวนามว่าเรนเดียร์เกิดมีสีหน้ากังวลด้วยความสับสนปนกับความหวาดกลัว ยกขาหน้าข้างขวาขึ้นแล้วเริ่มนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันวิ่งหนีไปทางอื่น เสือก็ไม่รอช้าวิ่งตามหลังไปติดๆ
กระทิงที่อยู่อีกฝั่งยังคงหลับฝันดีอยู่
เ้าเหล็กอักษรตัว T หยุดการเจาะกระแทกพื้นแล้ว เรนเดียร์และมันค่อยๆก้าวไปยังร่างหญิงนิรนามที่นอนราบไปกับพื้น นั่งยองๆและค่อยๆใช้มือข้างหนึ่งไปแตะแขนข้างหนึ่งของหญิงนิรนามผมเขียวมืดเพื่อหาส่วนของชีพจร ตรวจสอบการมีชีวิต
" อย่ามาแตะข้านะ ! " หญิงนิรนามไหวตัวลุกขึ้นมา เดินถอยหลังออกห่างและชี้หน้าเรนเดียร์ " เ้าสามารถกำราบเสือและสิงห์โตของข้าได้ แต่เ้าจะพบจุดจบของการมีลมหายใจของเ้าเมื่อข้าเปลี่ยนร่าง "
หญิงนิรนามรูปร่างเปลี่ยนจากมนุษย์ผู้บอบบางกลายเป็สัตว์สงวนอย่างแรด
" แรดค่ะ " หญิงนิรนามในร่างแรดบอก แต่ไม่ได้ตั้งใจให้ภาษาไทยนั้นสื่อความหมายเป็คำแสลง
กระทิงที่นอนหลับเกิดตื่นขึ้นมา วิ่งเอาหัวมาเข้าขวิดไปที่แรด
ทางด้านแรดใช้จมูกกัน และเนื่องจากมันเป็ร่างแปลงมาจากหญิงสาว แรดตัวนี้เลยพูดได้" ไอ้บ้ากระทิง แกทำอะไรของแก "
สองสัตว์ทำการปะทะกันไปมา เรนเดียร์ถือโอกาสค่อยๆเดินจาก แอบมองหลายๆครั้งว่าเ้าแรดจะยังคิดตามไล่ล่าเธออยู่หรือไม่
ฟ้าว สิ่งมีชีวิตในนิยายบินผ่านบนป่า
นกฟีนิกส์
มันบินเหนือป่าเพื่อปล่อยพลังเพลิงเผาไหม้ ที่ป่าดงดิบกำลังจะมีไฟลามจากทางเข้ามาสู่ปลายทาง
" ไฟ......ไฟไหม้ป่า ! " เรนเดียร์กรีดร้องด้วยความใและหวาดกลัว " T คุงมานี่ รีบวิ่งหนีกันไปที่ทางออก ตอนนี้เรามีเวลาไม่มาก "
เรนเดียร์อุ้มเ้าตัวเหล็กอักษร T รีบวิ่งให้เร็วที่สุด เธอรีบแล้วก็ตามแต่พื้นที่ป่าเริ่มจะกลายเป็ไฟใกล้มาถึงตัวเธอ วิ่งเข้า วิ่ง ! ! !
ดูท่าว่าการวิ่งสุดชีวิตของเธอเพื่อหนีอัคคีภัยที่ตามเธอมาอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งรอดมาถึงปลายทางของป่าดงดิบอย่างเส้นยาแดงผ่าแฝด ะโออก ! ! ! เธอพบบริเวรณข้างนอกแล้ว ข้างหลังของเธอคือป่าเพลิง เรนเดียร์ยืนในพื้นที่รอดปลอดภัยเหลือบมองข้างหลัง " ถ้าเราช้าไปอีกไม่กิ่วินาทีก็คงได้เป็ไก่ย่าง "
" เรนเดียร์ " นายจามรี บิดาของเธอที่รีบวิ่งหนีอัคคีภัยเช่นกัน แต่ไม่ใช่ป่าดงดิบ " ลูก ลูกปลอดภัยใช่มั้ย "
" พ่อ " เรนเดียร์เห็นจามรีบิดาของเธอ " คือ .... "
" ผลจากไฟไหม้ป่ามันลุกลามไปไหม้กับองค์กรณ์ลึกลับของพ่อ " นายจามรีบอกกับลูกสาว ผู้ช่วยของจามรีนับสิบกว่าคนก็หนีออกมาได้ บางคนที่ไม่เหลือเรี่ยวแรงนั้นทำให้เพื่อนประคองร่างออกมา
เรนเดียร์มองที่เพลิงไปรอบๆกาย " หนูคิดว่าพ่อควรโทรฯแจ้งดับเพลิง .... "
" โอ๊ะ ไม่นะ องค์กรณ์ของพ่อเป็สถานที่ลึกลับ ถ้ารถดับเพลิงมาอาจจะทำให้ทางประเทศของเรารู้เื่สถานที่นี้นี้เข้า จะไม่ปลอดภัยกับพ่อ "
" แต่จะทำยังไงล่ะคะ ถ้าเื่ชีวิตเราเองก็น่าจะสำคัญนะคะ เราไม่เห็นทางออกจากที่นี่เลย.... "
เ้าเหล็กอักษร T ผละออกจากแขนเรนเดียร์
" T คุง จะทำอะไร " หญิงสาวถามด้วยความสงสัย
" เพื่อรักษาความสงบทั้งหมด และปกป้องคุณจามรีที่ต้องปกปิดองค์กรณ์ " ในที่สุดบทสนทนายาวๆของ T ก็เกิดขึ้น " ข้าจะทำให้เพลิงเผาไหม้ทั้งหมดถูกดูดเข้ามาที่ตัวข้า แต่ชีวิตข้า..... "
" แต่ T คุง จะเป็อะไรไป มะ ไม่นะ "
" ลาก่อนครับ คุณจามรีและพรรคพวก " อักษร T กล่าวลาให้กลุ่มนักทดลอง และเข้ามาใกล้หญิงสาวเป็ครั้งสุดท้าย " ลาก่อนนะ เรนเดียร์ "
" เดี๋ยว T คุง มะ ไม่ ..... "
เ้าเหล็กอักษรตัว T ลอยเหนือธรณีสักสิบเิเ พลังเพลิงรอบๆตัวมันทั้งหมดถูกดูดรวบไปที่ร่างของมัน ทำให้มีเพลิงไหม้ที่บริเวณตัวมันเท่านั้น
" ทะ ทะ T คุง ! ! " เรนเดียร์ส่งเสียงะโ
แต่ตอนนี้ อักษร T ได้ตกลงมาในสภาพนอนหงายกับพื้นและมีเพลิงไหม้ท่วมกาย น่าจะสูญเสียความมีชีวิตไปแล้ว
เรนเดียร์พยายามฝืนใจเชื่อว่าถ้ารีบมาช่วยอาจจะช่วยชีวิตอักษร T ได้ทัน" พ่อ รีบหาถังน้ำโดยเร็ว "
" อะ เอ่อ... " จามรีรีบหันไปขอร้องผู้ช่วยของตน " รีบไปหาน้ำสักถังสามถัง เร็วเข้า ! "
" น้ำ น้ำ น้ำ " เหล่าผู้ช่วยลนลานกับการไปหาน้ำ
" มาแล้ว " ใช้เวลาไปสักพักเพื่อหาน้ำสักถังมาได้
แล้วก็รีบไปราดเ้าอักษร T ที่มีเพลิงไหม้ท่วมกาย ให้เพลิงมอดดับ
.................เงียบ เ้าตัวเหล็กอักษร T ที่ยอมสละชีวิต ตอนนี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ
" T คุง.... " เรนเดียร์มาคุกเข่าด้านข้างกายอักษร T น้ำตาใสๆของเธอไหลรินอาบแก้มใสๆ เธอเสียใจมาก " T คุง นี่มัน ฮือ ๆ T คุง เธอช่วยพวกเราเอาไว้ " ตามปกติเรนเดียร์ใน่แรกที่ยังไม่เสียใจกับมันจะเรียกมันว่าแก แต่ตอนนี้ใช้คำว่าเธอเพราะเหล็กอักษร T มีสิ่งที่ดีๆในสายตา
จามรีรู้สึกได้ว่าตนก็เข้าใจความรู้สึกของลูกสาว เหล่าบรรดาผู้ช่วยที่ยืนเกาะกลุ่มมองไปที่หญิงสาว ผู้ช่วยทุกคนรู้สึกเศร้าตามไปด้วย
จามรีเข้าไปหาลูกสาว " สิ่งนี้คงจะเป็สิ่งที่พ่อและผู้ช่วยของพ่อทำการทดลอง แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน "
หญิงสาวสะอื้นมือข้างหนึ่งปาดน้ำตาที่ปลายหางตา " คุณพ่อ คุณพ่อยังมีข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุและสารที่สร้างเ้าตัว T ใช่มั้ยคะ "
จามรีหลับตาส่ายหัวเบาๆ "......พ่อ พ่อไม่ได้มีข้อมูลครบถ้วน พ่อเสียใจกับลูกด้วยเช่นกันนะ ตอนที่พ่อสลบไปจากการพูดคุยทางมือถือ ไม่มีใครเห็น่เวลาที่เ้าสิ่งนี้กำเนิดขึ้น "
" โฮ่ง โฮ่ง " เสียงเห่าสุนัขตัวหนึ่งที่รอดจากเพลิงไหม้องค์กรณ์
" เ้าสุนัขพันธุ์บีเกิ้ลประจำองค์กรณ์ " ผู้ช่วยเพศชายคนหนึ่งบอก " เ้านี่ก็รอดตายด้วยอีกตัว "
เรนเดียร์ลุกขึ้นยืน ตอนนี้เธอพยายามทำใจให้เข้มแข็งมากขึ้น มองไปยังป่าดงดิบที่รอดปลอดภัยจากเพลิงท่วมเพราะเ้าอักษร T ช่วยเอาไว้
จามรีที่อยู่ด้านข้างจับไหล่ลูกของตน "เรนเดียร์ คิดเื่เกี่ยวกับตอนนี้ ตอนนี้ลูกต้องตั้งใจเรียนปริญญาตรีของสถาบันที่ดีที่สุดให้จบนะ พ่อขออยู่เคียงข้างเรนเดียร์ด้วยรัก "
" ค่ะพ่อ หนูจะ…..ตั้งใจให้มากที่สุด "
สุนัขส่งเสียงเห่า" โอ๋ง โฮ่ง " แล้วเ้าสุนัขบีเกิลได้เดินมาจ้องหน้าพ่อลูกคู่นี้ และเอาจนูกไปดุนและดมกลิ่นร่างตัวเหล็กอักษร T
จบ
====================================
1K
