【Perfect Life】

24 – มังกรดำ (2)
จุดมุ่งหมายของการเดินทางครั้งนี้คือเมืองหลวงทิทาเนีย ซึ่งอาจใช้เวลานานถึง 4 วัน ถ้าไม่ดีอาจถึง 1 อาทิตย์ด้วยกัน ซึ่งความจริงแล้วนั้นทั้งหมดขึ้นอยู่กับผู้ว่าจ้างว่าจะก่อปัญหาอะไรระหว่างทางจนทำให้การเดินทางล่าช้าหรือไม่พริสทีนเดินสำรวจรอบข้างด้วยความตื่นเต้น ไม่เคยคิดว่าจะได้ไปเมืองหลวงเร็วขนาดนี้และครั้งหน้าอาจจะแอบมาได้โดยไม่ต้องรอให้มีผู้ใหญ่มาด้วยเวทย์พิเศษอย่าง [เกท] หรือประตูมิติที่พระเจ้าอนุญาตให้เธอใช้ได้เป็นกรณีพิเศษก็ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่นักนอกจากมีเรื่องจำเป็นหรือเรื่องเร่งด่วนการเดินทางด้วยเท้ามันน่าสนใจกว่าเปิดประตูมิติไปมา> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ค้นพบสมุนไพรหลากชนิดที่สามารถนำมาทำอาหารและโพชั่นได้ จากปริมาณคาดว่าไม่มีใครสนใจเท่าไหร่นัก...ทำเอาอยากแอบแว่บไปหาสมุนไพรเลย!!..."ทุกคนหยุดก่อน" ไม่ทันไรเซน่อนก็สั่งให้หยุดพักหลังออกเดินทางมาได้สักพักใหญ่“หยุดทำไมเหรอคะ?”“ต้องให้ม้าหยุดพักกินน้ำก่อนน่ะไม่งั้นมันจะเดินต่อไม่ไหว”“ถ้ายังไงข้าจะไปสำรวจแถวๆนี้ก่อน”"อ๊ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แถวนี้ไม่มีมอนสเตอร์กับโจรไม่มี" พริสทีนรีบห้ามกอร์ก้าก่อนอีกฝ่ายออกเดินสำรวจ“รู้ได้ยังไงน่ะ...?” เลธถามด้วยความสงสัย“เอ่อ...” ...จะให้บอกตรงๆว่ามีทักษะในการตรวจสอบก็คงไม่ได้เดี๋ยววุ่นวายหนักกว่าเดิม... “ความลับค่ะ...”“หา!!!” “ถ้ายังไงก็รีบให้น้ำม้าเถอะจะได้เดินทางต่อ” จินซ์รีบเทน้ำใส่ถังให้พวกม้าดื่ม ระหว่างนั้นพริสทีนก็แอบใช้เวทย์รักษาให้พวกม้าหายเมื่อยล้า ก่อนแอบไปเก็บสมุนไพรมายังไงซะในใบภารกิจร้องขอให้มาช่วยงานก็ระบุไว้เด่นชัดว่า...นอกจาก [ช่วยคุ้มกันผู้ว่าจ้าง] ก็คือ [ช่วยทำอาหารเช้า-เย็น]ให้เดาว่าเป้าหมายให้เธอมาตั้งแต่แรกน่าจะเป็นเพราะฝีมือการทำอาหารซะมากกว่า“ข้างนอกเป็นไงบ้างครับ” พ่อบ้านเปิดหน้าต่าง“อ๊ะ อีกซักพักก็จะเดินทางต่อแล้วค่ะ ไม่มีปัญหาอะไร จะว่าไป...เอานี่ไปทานเล่นกันสิคะ เจอระหว่างทางพอดี”“มันคืออะไรเหรอครับ?” รับผลไม้รูปร่างประหลาดมา กลมใหญ่สีดำคล้ายเบอรี่“ถึงรูปลักษณ์จะดูประหลาดแต่มันคือองุ่นชนิดหนึ่งน่ะค่ะ อร่อยมากเลย” ยิ้มหวาน“โอ้... ถ้างั้นก็ขอบคุณมากครับ” พ่อบ้านรับมาชิมก่อน เนื่องด้วยเป็นผลไม้ป่าไม่สามารถมั่นใจได้ทันทีว่ามีพิษหรือไม่ พอชิมแล้วไม่ส่งผลอะไรจึงแบ่งให้ทั้งคู่ทานรสหวานอร่อยถูกปากหญิงสาวเหมาะนำไปทำขนมเมื่อม้าพักดื่มน้ำเสร็จก็ออกเดินทางต่อจนพระอาทิตย์ตกดิน เริ่มตั้งเต็นท์ที่พักของผู้จ้างกับพวกตน แค่เห็นก็รู้ว่าเต็นท์ใครเป็นนักผจญภัยใครเป็นชนชั้นสูงกอร์ก้ากับอารอนรับหน้าที่กางเต็นท์ ระหว่างที่จินซ์กับเลธไปวางกำดักไว้อรอบที่พัก ป้องกันโจรและมอนสเตอร์รบกวนระหว่างพักผ่อน เซน่อนกับพริสทีนเตรียมทำอาหารเย็นมื้อเย็นเป็นแกงกะหรี่ที่มีส่วนผสมเป็นสมุนไพรที่เก็บมาระหว่างทางกับแป้งนัน ปิดท้ายด้วยของหวานจากองุ่นที่พบข้างทาง“อร่อย~!!”“ถึงจะเผ็ดไปหน่อยแต่ก็อร่อย!”“นี่ๆเจ้าเผ็ดๆนี่คืออะไรน่ะพริสทีน! ข้าไม่เคยกินมาก่อนเลย!!”“แกงกะหรี่น่ะค่ะ มันมีหลากหลายรูปแบบแถมยังสามารถปรับความเผ็ดได้ด้วย ยังมีแกงกะหรี่ทะเล แกงกะหรี่เนื้อ ขนมปังไส้แกงกะหรี่ หรือแกงกะหรี่สำหรับเอลฟ์ก็มี...” ...อา...แค่คิดก็หิวซะแล้ว... แค่คิดน้ำก็แทบไหล รู้สึกโชคดีที่ทดลองทำแกงกะหรี่แบบก้อนกับแบบผงสำเร็จ“...ไม่เลว” เจตต์ชมระหว่างทาน ทำเอาเขินม้วนไปหลายตลบ พยายามไม่แสดงออกมาไม่งั้นจะเหมือนคนบ้า ท่องว่าตัวเองไม่ใช่เด็กๆแต่ก็ห้ามใจห้ามความคิดไม่ทัน“ท่านพริสทีน... สูตรของแกงกะหรี่นี้จะขายไหมคะ...”“อ๊ะ แน่นอนค่ะ ยังไงเรื่องสูตรอาหารก็ขายให้ร้านของคุณเนสอยู่แล้ว”เจ้าหล่อนไม่ตอบแต่พยักหน้ายิ้มเล็กน้อยก่อนทานอาหารต่อ “คืนนี้เดี๋ยวข้าเฝ้ายามเอง”“อ๊ะ เดี๋ยวฉันช่วย...”“ไม่ๆ ไม่ต้อง ให้เจ้าช่วยตลอดเวลาไม่ได้หรอก พักให้เต็มที่ดีกว่า เด็กน่ะต้องรีบนอนจะได้โตไวๆไง ฮ่าๆๆๆๆ” ตบหัวเหมือนลูกบอลเด้งดิ๋งอีกครั้งอา...ถ้าเป็นไปได้อยากบอกให้เลิกทำจังเลยนะ... “ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ” ก่อนขอตัวไปนอนเต็นท์เดียวกับเซน่อนและจินซ์ปล่อยให้กอร์ก้าเฝ้ายามจนถึงเที่ยงคืนหลังจากนั้นอารอนกับเลธตื่นมาเปลี่ยนเวรยามเพื่อให้อีกฝ่ายนอนพักไม่มีมอนสเตอร์อยู่รอบๆทำให้ค่อนข้างสบายใจ พวกกับดักที่ทำงานก็จับได้แต่กระต่ายป่าหรือพวกหมูป่าเท่านั้นปลอดภัยแถมยังมีอาหารสำหรับมื้อเช้า•ปึง!!! เสียงเปิดประตูดังซะจนคนในห้องต่างก็สะดุ้งโหยงไปตามๆกัน สเตลล่ากับคนอื่นๆต้องทิ้งงานในมือรีบหันไปมองผู้มาเยือน และคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเดฟไกส์ยืนหอบด้วยความเหนื่อยจากการวิ่ง หลังจากจบการประชุมก็รีบตรงกลับมาที่นี่โดยไม่พักทำให้เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวเหนื่อยแค่ไหนอย่างน้อยก็ไม่ลืมปลอมตัว ถ้าลืมคงเกิดปัญหาหนักยิ่งกว่า...“ยัยนั่น...แฮ่ก...อยู่ไหน...!”“ยัยนั่น? พริสทีนเหรอคะ?”“นางไม่อยู่...” พูดโดยไม่มอง ก้มหน้าทำงานเขียนสูตรอาหารของพริสทีนขาย “ตอนเจ้าไม่อยู่นางรับภารกิจคุ้มกันไปเมืองหลวงทิทาเนียน่ะ”“อะไรนะ!!!!!!!!”“!!!!” เสียงดังยิ่งกว่าประตูดังลั่นจนหลายต่อหลายคนนอกร้านได้ยินจนคิดว่าเกิดปัญหาขึ้น และทำเอาพวกเผ่าสัตว์สมิงที่ไวต่อเสียงปวดหัวเวียนหัวกันหมด ใครไม่สามารถทนได้ถึงขั้นสลบยังมี“เจ้าจะเสียงดังทำไมเนี่ย!!” ไลรอนส่ายหัวไปมา ขนาดเขาเองก็เกือบสลบ“โทษที แต่ไว้จะอธิบายให้ฟังทีหลัง!! ตอนนี้พลังยัยนั่นจำเป็นกว่า!!” รีบวิ่งออกจากบ้านพักพุ่งไปตรงประตูใหญ่ที่สองด้วยความเร็วยิ่งกว่าทุกครั้ง...ถึงจะแข็งแกร่งก็เถอะ ยังไงก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี!!!!...•พริสทีนต้องตื่นก่อนเวลาเพื่อมาทำอาหารเช้าให้และเตรียมเผื่อสำหรับมื้อกลางวันเพื่อเพิ่มแรง ของเพิ่มแรงและอิ่มท้องคงไม่พ้นพวกข้าวปั้น เมนูมื้อเช้าเลยเลือกเป็นโจ๊กใส่เนื้อหมูป่าแบบไม่อั้น เนื้อกระต่ายก็เอามาตากแห้งด้วยกรรมวิธีพิเศษที่ทำให้เสร็จอย่างรวดเร็วกรรมวิธีที่เรียกว่า...เวทมนตร์นั่นแหล่ะ“? มีอะไรรึเปล่าคะคุณเนส?” ระหว่างตักโจ๊กแจกจ่ายทุกคน เนสกลับมองไปมาเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง...“.....ไม่มีอะไรค่ะ ข้าคง...รู้สึกไปเอง” เดินมารับชามโจ๊กจังหวะนั้นเหมือนเธอสังเกตเห็นโดยบังเอิญ... แหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย “คุณเนส มีคู่หมั้นแล้วเหรอคะ?”“เอ๊ะ...?”“ก็เห็นใส่แหวนนิ้วนางน่ะค่ะ”เจ้าหล่อนมองแหวนนั่น สีหน้าดูเศร้าลงเล็กน้อย “จะเรียกแบบนั้นก็ได้ค่ะ...”“ถ้าท่านเนสมีคู่หมั้นแบบนี้ข้าไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหนุ่มๆในเมืองถึงได้อกหักกันหมด ใช่ไหมเลธ...”“เงียบไปเลยเจ้าบ้า!!”“อ้าว นี่นายเคยไปสารภาพรักกับท่านเนสด้วยเหรอเนี่ย?”“หมอนี่เคยไปขอคบแต่ก็โดนปฏิเสธอย่างไรเยื่อใยสุดๆเลยน่ะสิ” อารอนหัวเราะร่าในขณะที่หลบหอกเพื่อนไปด้วย “ก็มันช่วยไม่ได้นี่หว่า! ข้าไม่เคยเห็นคู่หมั้นของท่านเนสแถมไม่เคยเห็นว่าท่านจะยุ่งกับคนอื่นนอกจากเจ้าการ์เน็ตนั่นซักนิด!!”“อ้าว ไม่ใช่ว่าท่านการ์เน็ตเป็นคู่หมั้นท่านเนสซะเองเหรอ?”“ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกจินซ์ ท่านการ์เน็ตน่ะครองตัวโสด แถมยังเอ่ยปากบอกว่าจะไม่มีคนรักด้วย เรื่องคู่หมั้นเนี่ยฝันไปได้เลย!”“แล้วเจ้าไปรู้มาจากไหนเนี่ยซีน่อน...?”“ข้าชอบท่านการ์เน็ตนี่นา เพราะงั้นเรื่องเกี่ยวกับเขาน่ะเชื่อใจข้าได้เลย!” ตอบได้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“ถึงว่าสิตอนชวนไปหมู่บ้านครั้งนั้นถึงได้รีบทำงานไวกว่าทุกที เพื่อท่านการ์เน็ตเลยสินะ สุดยอด!”“ก็นะ~ เลธเองก็เหมือนกัน อย่าพึ่งทิ้งความหวังล่ะ”“แต่ถ้าเป็นไปไม่ได้ก็ควรตัดใจซะ...” เขี่ยผักในชามไปมาก่อนตักเข้าปาก “เลิกหวังซะตั้งแต่เนิ่นๆจะได้ไม่เจ็บหนัก...”“ท่านพูดแบบนั้นแสดงว่าเคยถูกหักอกมาเหมือนกันใช่ไหมครับท่านเจตต์...”เจตต์นิ่งเงียบครุ่นคิดเล็กน้อย “ไม่เคยหรอก”“ข้าผิดเองที่ถามคุณชายอย่างท่านน่ะ!!! ฮืออออ!!” ทรุดลงไปร้องไห้โวยวายเสียงดัง“ไม่เศร้านะคะคุณเลธ...” ปลอบด้วยการตักเนื้อเพิ่มใส่ชามให้ขณะทุกคนต่างหัวเราะกับท่าทางของเลธ เนสก็เอาแต่จ้องแหวนวงนั้นพลางนึกถึงชายผู้มอบแหวนให้แก่เธอ ชายลึกลับที่เธอเจอในค่ำคืนเดือนมืดที่หมู่บ้านผู้ถูกขับไล่......ข้าคิดถึงเจ้า... ลูบแหวนวงนั้น ก่อนกินอาหารเช้าต่อเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการเดินทางไปมากกว่านี้โดยไม่รู้ถึงสายตาของใครบางคน...> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: ท่านพริสทีน ชายคนนั้นหลบอยู่แถวๆนี้!“!!!” รีบทิ้งกระบวยใส่อาหารวิ่งไปตรงจุดนั้นทันที แต่เมื่อไปถึงกลับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น!“.....หายไปแล้ว”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จากการตรวจสอบไม่พบในบริเวณโดยรอบเลยแม้แต่น้อย“.....พลาดอีกแล้ว...”“เกิดอะไรขึ้นพริสทีน!?” เซน่อนกับอารอนรีบวิ่งตามมา“....ไม่ค่ะ ไม่มีอะไร เหมือนหนูจะคิดไปเอง...”เมื่อทานอาหารทำความสะอาดเรียบร้อยก็เริ่มเดินทางต่อได้ เป้าหมายของวันนี้คือไปหมู่บ้านใกล้เมืองหลวงทิทาเนีย เนื่องจากเมื่อวานเป็นไปได้ด้วยดีไม่มีปัญหาอะไรติดขัดจึงเดินทางได้ไกลกว่าที่ตั้งไว้ ครั้งนี้อาจจะใช้เวลาเพียงแค่ 3 วันเท่านั้นแต่...มันน่าแปลกขึ้นเรื่อยๆ ตลอดเส้นทาง [แผนที่] ไม่มีพวกมอนสเตอร์โผล่ออกมาเลยแม้แต่น้อย “แปลกแฮะ... เดิมทีบริเวณมอนสเตอร์เยอะมากแท้ๆ ขนาดพวกมอนธรรมดาๆที่มักจะเห็นกินหญ้ากินน้ำก็หายไปหมดเลย” เซน่อนเริ่มสงสัย“เห็นด้วยค่ะ เท่าที่ฉันเห็น พวกมันเหมือนไม่ค่อยออกมาจากจุดที่มันอยู่ ....บางทีอาจจะกำลังหลบซ่อนตัวจากบางอย่าง”“จะว่าไป พูดถึงเหตุการณ์นี้เหมือนเคยได้ยินมาก่อนนะ”“ได้ยินมาจากไหนน่ะจินซ์?”“อ้าว ท่านหัวหน้าไม่ได้อ่านตำนานเหรอ ก็เหตุการณ์ที่ว่าจู่ๆพวกมอนสเตอร์ก็หายไปจากบริเวณที่ควรอยู่ หวาดกลัว ซ่อนตัวให้พ้นจากสิ่งอันตรายที่สามารถเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นซากศพเคลื่อนที่ได้ อย่างมังกรดำหรือ...ราชันย์มังกรแห่งการทำลายล้างไง....”สิ้นคำทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่คนในรถม้าด้วยเช่นกันสีหน้าทุกคนดูเคร่งเครียดบ้างก็หน้าซีดเผือก... ไม่ว่าใครต่างก็รู้ดีว่าตำนานนั้นคือเรื่องที่น่าหวาดกลัวที่สุดในหมู่ตำนานของเหล่ามังกร ทว่ามีเพียงคนเดียวที่ดูปกติ...ซึ่งก็คือเนสที่เอาแต่ก้มหน้ามองแหวนของตน“เอาน่าๆ คงไม่มีทางเป็นไปได้หรอก มังกรตนนั้นไม่โผล่มาช่วงกลางวันหรอก!”“นะ นั่นสินะ มังกรตนนั้นจะปรากฏเฉพาะตอนกลางคืนนี่!”....น่ากลัวเกินไปแล้ว แบบนี้เขาจะยอมพูดกับฉันดีๆไหมเนี่ย... พริสทีนได้แต่ร่ำได้ในใจระหว่างทุกคนพยายามหัวเราะกลบเกลือนเรื่องเมื่อครู่ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเหมือนพายุเข้า มีเงาสีดำพาดทับ เงาขนาดใหญ่จนทำให้กลับมาหน้าซีดอีกครั้ง พร้อมสัญลักษณ์มังกรปรากฎขึ้นใน [แผนที่] แม้ไม่อยากเงยหน้ามองก็จำต้องทำ...เฮือก...!!!เมื่อเงานั่นเป็นของมังกรสีดำที่บ่งบอกว่าเป็นมังกรในตำนานตนนั้น... ราชันย์มังกรแห่งความตายและการทำลายล้าง!“ก๊าซ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”“!!!! ทะ...ทุกคนเตรียมตัวพร้อมรบ!!! จินซ์เจ้ารีบพานายจ้างไปจากตรงนี้เร็วเข้า!!!” เซน่อนรีบออกคำสั่งโดยไว แม้จะกลัวมากก็ตาม“ค่ะ!!!” รีบสะบัดบังเหียนบังคับม้าให้วิ่งเปลี่ยนไปอีกทาง“เดี๋ยวก่อน ข้าจะอยู่ด้วย!” “ไม่ค่ะ!!” ปฏิเสธเจตต์อย่างไว แม้ว่าเขาจะเก่งแต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้ร่วมต่อกรกับมังกรได้ เพราะหากเขาตายไม่ใช่แค่พวกตนเท่านั้นที่จะมีปัญหา! “พริสทีน ช่วยสนับสนุนพวกเราที!!!”“ค ค่ะ!! [บาเรีย] [เสริมแรงกาย] [ความเร็ว]” ร่ายเวทย์เสริมให้กับทุกคน ถ่วงเวลาระหว่างพาผู้ว่าจ้างหนีไป แต่ส่วนลึกในใจกลับรู้สึกว่ามังกรตัวนี้ดูไม่น่ากลัวเท่ากับชายคนนั้นเลยแม้แต่น้อย...จะใช่ตัวจริงหรือเปล่ายังไงก็ไม่รู้ล่ะ.... ฉันต้องรอดจากตรงนี้ไปให้ได้!!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

24 – มังกรดำ (2)

คล้ายกับเรื่อง【Perfect Life】 ที่คุณอ่าน

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

24 – มังกรดำ (2)

คล้ายกับเรื่อง【Perfect Life】 ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้