บทที่ 19 เื่วุ่นวายจากความรักที่ไม่สมหวัง
เมื่อได้ยินข่าว ลูกสะใภ้ของยายหวังก็รีบมาถึง เธอเพียงมองดูยายหวังถูกทำร้ายด้วยสายตาเ็า ลูกสะใภ้ของยายหวังเกลียดแม่ลูกคู่นี้จริง ๆ
หลายปีมานี้ ยายหวังคอยกลั่นแกล้งลูกสะใภ้มาตลอด ที่บ้านก็ดื้อดึงไม่มีเหตุผล ยังมีน้องสาวสามีที่ถูกตามใจจนเอาแต่ใจ ชีวิตของสะใภ้ตระกูลหวังลำบากมาก
เมื่อเห็นแม่สามีของตัวเองถูกทำร้าย สะใภ้ตระกูลหวังกลับรู้สึกสะใจ
ในฝูงชน ยายหวังเห็นลูกสะใภ้ของตัวเองมองดูเธอถูกทำร้ายด้วยสายตาเ็า ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ เธอจึงะโด่าลูกสะใภ้ของตัวเองเสียงดัง
"เฉียนเหอฮวา แกนี่มันคนชั่วช้า เห็นแม่สามีถูกทำร้ายแต่ไม่ช่วยเหลือ แกนี่มันไอ้ลูกอกตัญญูสมควรตาย ไม่กลัวฟ้าผ่าบ้างหรือไง"
ในตอนนั้น ลูกชายของยายหวังก็ได้ยินข่าวและรีบมาที่นี่ เมื่อเห็นแม่ของตัวเองถูกทำร้ายก็เข้ามาหวังจะทำร้ายสวี่ิเยว่ทันที
สวี่เซี่ยงหยางที่คอยปกป้องสวี่ิเยว่อยู่ตลอด จะยอมให้น้องสาวของตัวเองเสียเปรียบได้อย่างไร
สวี่เซี่ยงหยางตัวสูงใหญ่ ลูกชายของยายหวังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสวี่เซี่ยงหยางเลย ไม่มีโอกาสโต้ตอบแม้แต่น้อยก็ถูกสวี่เซี่ยงหยางกดลงกับพื้นเสียแล้ว
หลายปีมานี้ ผู้ใหญ่บ้านจ้าวไม่พอใจยายหวังมานานแล้ว แต่ยายหวังคนนี้เป็เหมือนหนังเหนียว ตัวเขาเองเป็ผู้ชายคนเดียวก็ไม่อาจไปเอาเื่กับผู้หญิงคนหนึ่งได้
ชาวบ้านก็ยิ่งไม่พอใจยายหวังที่ไม่ทำงานและนินทาคนอื่นทั้งวัน
เื่นี้ผู้ใหญ่บ้านจ้าวได้แอบไปพบตาหวังหลายครั้ง ขอให้ตาหวังช่วยสั่งสอนยายหวัง แต่ตาหวังเป็คนซื่อ ๆ ไม่ได้เป็หัวหน้าครอบครัว จึงถูกยายหวังควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ
หากตีต่อไป ผู้ใหญ่บ้านจ้าวก็กังวลว่าจะเกิดเหตุร้ายถึงชีวิต จึงเข้าไปห้าม "ิเยว่ ลุงรู้ว่าเธอคับแค้นใจ วันนี้ยายหวังก็โดนเธอตีแล้ว ได้รับบทเรียนที่สมควรแล้ว ไว้หน้าลุงสักหน่อยเถอะ อย่าตีอีกเลย"
สวี่ิเยว่ก็ไม่อยากให้เื่บานปลาย ยายหวังก็อายุมากแล้ว ถ้าตัวเองตีต่อไปจนเกิดเหตุร้ายถึงชีวิตก็จะยุ่งยาก
โชคดีที่ตอนนี้ผู้คนยังไม่ค่อยมีความรู้ด้านกฎหมาย จริง ๆ แล้วถ้ายายหวังฟ้องตัวเองข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนาก็จะเป็เื่ยุ่งยากเหมือนกัน
สวี่ิเยว่ไม่ใช่คนโง่ ผู้ใหญ่บ้านจ้าวพูดแบบนี้ชัดเจนว่ากำลังเข้าข้างเธอ อีกอย่างผู้ใหญ่บ้านจ้าวก็มาดูอยู่พักหนึ่งแล้ว คงจะเบื่อหน่ายยายหวังมานานแล้ว
"ในเมื่อลุงผู้ใหญ่บ้านพูดแบบนี้แล้ว วันนี้ฉันจะให้เกียรติลุงผู้ใหญ่บ้านปล่อยเธอไป บอกให้รู้ไว้ว่าตระกูลสวี่ของพวกเราไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่าย ๆ ยิ่งไม่ใช่คนที่ใครจะมาใส่ร้ายป้ายสีได้ตามใจชอบ"
พูดจบก็จ้องมองยายหวังอย่างดุดัน แล้วขู่ว่า "ถ้าคุณกล้านินทาว่าร้ายครอบครัวฉันอีก ฉันเจอคุณที่ไหนจะต่อยคุณที่นั่น"
ยายหวังใกลัวท่าทางดุร้ายของสวี่ิเยว่จนต้องขอร้องติด ๆ กันว่า "ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ฉันแค่ฟั่นเฟือนไปชั่วขณะ"
เห็นยายหวังขอร้อง สวี่ิเยว่ก็ลุกขึ้นจากตัวยายหวัง
สวี่เซี่ยงหยางที่ยืนอยู่ตรงหน้าสวี่ิเยว่ เมื่อเห็นสัญญาณจากสวี่ิเยว่ก็ปล่อยลูกชายของยายหวัง
ทันทีที่สวี่เซี่ยงหยางปล่อยตัว ลูกชายของยายหวังก็กลิ้งคลานเข้าไปพยุงยายหวังขึ้นมา
ยายหวังที่ถูกพยุงขึ้นมา มองดูสามีและลูกสะใภ้ของตัวเองที่เพิกเฉยต่อการที่เธอถูกทำร้ายพลันรู้สึกโกรธมาก
ทั้งยังถูกสวี่ิเยว่ทำให้กลัวจนรู้สึกน้อยใจ จึงะโด่าว่า "พวกแก ไอ้พวกโหดร้ายทารุณ ไม่มีใครสนใจฉันเลย ปล่อยให้ฉันถูกรังแก ลูกสาวที่น่าสงสารของฉัน! ทำไมลูกถึงจากไปเร็วนัก! ทำไมไม่ให้พวกโหดร้ายทารุณนี่ตายแทนลูก"
"ลูกสาวของฉัน! ทำไมลูกถึงตายไปล่ะ! ทำไมพวกชั่วช้าสามานย์นี่ไม่ตายบ้าง! ์เอ๋ย ทำไมไม่ลืมตาดูและเอาชีวิตพวกมันไปเสียที"
ในตอนนี้ ยายหวังดูเหมือนจะได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง นั่งอยู่บนพื้นพลางตบมือลงบนพื้นร้องไห้โฮ
ตาหวังที่อยู่ในฝูงชนมองดูยายหวังร้องไห้โวยวาย รู้สึกอับอายมาก จึงหันหลังเดินจากไปทันที
สวี่ิเยว่รู้สึกว่ายายหวังยังไม่ยอมรับการถูกตี กำลังพูดจาประชดประชันอ้อม ๆ เธอจึงพับแขนเสื้อเตรียมจะสั่งสอนยายหวังต่อ แต่ถูกจางชุนฮวาห้ามไว้
"ิเยว่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ! เดี๋ยว์ก็ลงโทษเอง"
ระหว่างทางกลับบ้าน จางชุนฮวาเล่าเื่ราวในครอบครัวของยายหวังให้สวี่ิเยว่ฟัง
"ไม่คิดเลยว่ายายหวังจะเกลียดพวกเราเพราะเื่นี้ ปีนั้นตอนที่อารองของลูกได้เลื่อนตำแหน่งเป็ผู้บังคับกองร้อยและกลับบ้านใน่ปีใหม่ ก็ถูกยายหวังและลูกสาวจับตามอง"
"ลูกสาวของยายหวังมักจะหาโอกาสบังเอิญเจอกับอาของลูกเสมอ อารองก็รู้ทันแผนการของแม่ลูกคู่นี้ จึงพยายามหลบหน้าลูกสาวของยายหวังตลอด ถ้าออกไปข้างนอกก็ต้องให้พ่อของลูกไปด้วย หรือไม่ก็ให้พี่ชายของลูกตามไปด้วย"
"แต่แม่ลูกคู่นี้ก็ไม่ยอมแพ้ ยายหวังถึงขั้นมาที่บ้านเพื่อพูดเื่การแต่งงานระหว่างสองครอบครัว แต่ถูกย่าของลูกปฏิเสธไปตรง ๆ"
พูดถึงตรงนี้ จางชุนฮวาก็รู้สึกโมโห "ิเยว่ ลูกไม่รู้หรอกว่าลูกสาวที่ยายหวังเลี้ยงมานั้นทั้งเ้าเล่ห์ ี้เี ตะกละ และเ้าชู้ แถมยังชอบสั่งพี่สะใภ้ของตัวเองไปโน่นมานี่ ย่าของเธอคิดว่าถ้าผู้หญิงแบบนี้เข้ามาในบ้าน ก็เหมือนกับตัวป่วนครอบครัวเลยทีเดียว"
"แต่แม่ลูกคู่นี้ก็ยังตามติดไม่เลิก สุดท้ายอาของลูกก็ไม่มีทางเลือก ต้องแอบกลับไปที่กองทัพ"
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ สวี่ิเยว่ก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง อาของเธอกลับไปกองทัพน่าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับลูกสาวของยายหวัง แล้วทำไมยายหวังถึงได้โยนเื่การตายของลูกสาวมาให้ตระกูลสวี่
"แม่ ลูกสาวของยายหวังตายยังไงเหรอ"
จางชุนฮวาถอนหายใจอย่างจนปัญญา "จะตายยังไงได้ล่ะ ก็ตายเพราะการกระทำของตัวเองน่ะสิ!"
"หลังจากอาของลูกจากไป แม่ลูกยายหวังตอนแรกก็ยังไม่ยอมแพ้ ในหมู่บ้านแถวนี้หายากที่จะมีคนมีอนาคตแบบนี้ พวกเขาพยายามสืบหาที่อยู่ของกองทัพที่อารองอยู่ไปทั่ว สุดท้ายเมื่อหาที่อยู่ของอารองไม่ได้ถึงได้ยอมแพ้"
"ยายหวังก็มีฝีมือเหมือนกันนะ ปีถัดมาก็ยกลูกสาวให้แต่งงานกับลูกชายคนเล็กของหัวหน้าหมู่บ้านข้าง ๆ พอเข้าบ้านไปก็ไม่ยอมทำงานอะไรเลย ทั้งยังคอยสั่งโน่นสั่งนี่แม่ผัวกับพี่สะใภ้อีก"
"แม่สามีและพี่สะใภ้ของเธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกได้ง่าย ๆ พวกเขาไม่ได้ตามใจเธอทุกวันเหมือนตอนอยู่บ้านเดิม"
"ตอนที่ลูกสาวของยายหวังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน เธอก็ยังไม่สงบเสงี่ยม และทะเลาะกับแม่สามีอีก ลูกสาวของยายหวังยิ่งทำเกินกว่าเหตุด้วยการทุบทำลายข้าวของในบ้านแม่สามีจนหมด ทำให้แม่สามีของเธอโกรธจนเป็ลมหมดสติไป"
"เมื่อลูกสาวของยายหวังเห็นว่าแม่สามีของตนเองเป็ลมเพราะโมโหที่เธอทำ เธอก็ใมาก และคิดจะกลับบ้านไปหายายหวัง แต่ใครจะคิดว่าพอเดินออกจากประตูบ้านแม่สามีก็ล้มลง มีคนบอกว่าเธอตกเือย่างหนัก สุดท้ายถูกส่งไปโรงพยาบาลแต่ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้"
"เพราะเื่นี้ ยายหวังเลยไปก่อเื่วุ่นวายที่บ้านแม่สามีของลูกสาวเธออยู่พักใหญ่"
แม่ลูกทั้งสองเดินมาถึงหน้าบ้านโดยไม่รู้ตัว จางชุนฮวาหยุดเดิน
"อาของลูกเสียสละชีวิตเพื่อครอบครัวเรา แต่เดิมทีตั้งใจจะปิดบังไว้ แต่ไม่รู้ว่ายายหวังไปได้ยินข่าวการเสียชีวิตของอารองมาจากไหน เธอวิ่งมาที่บ้านเราและด่าทอย่าของลูกแรงมาก"
"พูดว่าการตายของอารองนั้นสมควรแล้ว เป็เพราะิญญาของลูกสาวเธอศักดิ์สิทธิ์ บอกว่าย่าเป็คนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างลูกสาวเธอกับอารอง พูดว่าครอบครัวเราจะต้องได้รับกรรม พอย่าได้ยินว่าอารองเสียชีวิต เธอก็หมดสติไปในทันที พอพาไปส่งโรงพยาบาลก็ตรวจพบว่าเป็โรคหลอดเืสมอง"
พูดถึงตรงนี้จางชุนฮวาก็ถอนหายใจอย่างหนัก
เห็นว่าแม่ของตัวเองอารมณ์ไม่ดี สวี่ิเยว่จึงรีบพูดว่า "แม่ เข้าบ้านกันเถอะ ฉันมีข่าวดีจะบอก"
พอเห็นสวี่ิเยว่ยิ้มแย้มแบบนี้ จางชุนฮวาก็รู้ทันทีว่าต้องหาเงินได้แน่ ๆ แม่ลูกทั้งสองจึงเดินกลับเข้าบ้านไปด้วยกัน
ทันทีที่เข้าบ้าน จางชุนฮวาก็เห็นเงินกองโตวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
เมื่อเห็นเงินวางอยู่บนโต๊ะอย่างเปิดเผย จางชุนฮวาก็รีบเก็บเงินทั้งหมดขึ้นมา พลางบ่นสวี่ิเยว่
"เ้าเด็กโง่ เงินมากมายขนาดนี้ทำไมถึงวางทิ้งไว้บนโต๊ะได้ ถ้าจู่ ๆ มีคนเข้ามาในบ้านเราแล้วเห็นเงินมากมายขนาดนี้บนโต๊ะ ต่อให้พวกเรามีปากเป็ร้อยก็อธิบายไม่หมด"
"น้องสาวลูกเพิ่งทะเลาะกับยายหวังเสร็จ จึงมีคนจับตามองบ้านเราอยู่มากมาย"