วรรณรสรีบเก็บกระเป๋าเพื่อจะเดินออกไปก่อนที่ชินภัทรและพิมพ์สุดาออกมาเขาไม่อยากเจอทั้งชินภัทรและพิมพ์สุดา เพราะเขาทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ต่อหน้าสองคนนี้
“ชินคะ ไปหาอะไรกินกันดีกว่าคะแล้วเราจะได้แยกย้ายกันไปนอนสำหรับงานพรุ่งนี้คะ ”
“อือ เดี๋ยวนะ ผม”
“ไม่ต้องรีรอคะ ไปกันเถอะ คุณวรรณเขาออกไปไกลแล้วคะคุณไม่ต้องไปกลัวเขาจะเห็นหรอกคะ” ชินภัทรใเมื่อพิมพ์สุดาพูดจี้ใจดำเขาเหมือนพิมพ์สุดาเริ่มจะรู้อะไรดี ๆ มา
พิมพ์สุดากับชินภัทรเดินลงจากลิฟท์มาพร้อมกันก็มาเจอกับบรรดาพนักงานซึ่งเป็ลูกน้องของเขา รวมทั้งวรรณรสที่ยืนอยู่ด้วยพิมพ์สุดาพอเห็นว่าวรรณรสยืนอยู่ตรงนั้นก็รีบเอามือของตัวเองไปคล้องแขนของชินภัทรทันทีบ่งบอกถึงความสนิทสนมกัน
“สวัสดีคะ เ้านาย” คุณแก้วหัวหน้าแผนกบัญชีทักชินภัทร
“สวัสดีครับ เอะจะไปรวมตัวกันที่ไหนเหรอครับเห็นไปกันเป็กลุ่มเลย”
“อ๋อวันนี้พวกเราจะไปกินข้าวกันแถว ๆ หน้าบริษัทฯ คะพอดีว่าไม่ได้กินข้าวด้วยกันหลายเดือนแล้ว”
“นั้นซินะ ผมก็ยังไม่มีโอกาสเลี้ยงพวกคุณเลย” ชินภัทรหันไปตอบคุณแก้วแต่สายตากลับมองไปหาวรรณรส เขามีเื่ต้องเคลียร์กับวรรณรสแน่ ๆเพราะดูเหมือนเ้าหล่อนน่าจะไม่พอใจสักเท่าไหร่ที่เขาไปไหนมาไหนกับพิมพ์สุดาแต่ชินภัทรยังไม่มีโอกาสอธิบายวรรณรสเลย
“แล้วเ้านายจะไปแถวไหนเหรอคะ”
“น่าจะแถว ๆ คอนโดของชินอะคะ เป็ที่ประจำของเราคะ” พิมพ์สุดาชิงตอบก่อน
วรรณรสได้ยินแล้วรู้สึกใจหวิว ๆ เหมือนมีอะไรมีทิ่มแทงใจเขารู้ได้ทันทีว่าพิมพ์สุดาพูดให้เขารู้สึกเสียใจ เขาเลยได้แต่ยืนนิ่งและไม่พูดอะไรตอนนี้วรรณรสรู้สึกเหมือนกำลังโดนแย่งของรักไป
“ขอตัวก่อนนะคะ” คุณแก้วหัวหน้าทีมเดินนำลูกน้องเดินเข้าลิฟท์ไป
“งั้นลงไปพร้อมกันก็ได้ครับ”ชินภัทรเดินเข้ามาในลิฟท์พร้อมกับทีมงานของคุณแก้วชินภัทรได้แต่มองวรรณรสแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทุกคนลงมาชั้นหนึ่งอีกสักพักคนขับรถก็ขับรถมาจอด
“ผมขอตัวก่อนนะครับ” ชินภัทรเดินไปขึ้นรถพร้อมกับพิมพ์สุดา
“สวัสดีคะเ้านาย” วรรณรสได้แต่มองสองคนนั้นขึ้นรถตามกันไปเขาเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้เพราะไม่อยากให้ใครสงสัย
“นี่จะว่าไปสองคนนี้เขาก็ดูเหมาะสมกันดีเนอะ คนรวยกับคนรวยมาเจอกันเหมือนต่อยอดธุรกิจ”
“นั้นอะดิ แต่ฉันอยากให้คุณชินภัทรได้กับคนอื่น มันจะได้กระจายรายได้เธอว่าไหมวรรณ” อรเพื่อนสนิทวรรณรสกระแซะ
“ฉันไม่มีความคิดเห็นอะไร เรารีบไปกันเถอะ” วรรณรสรีบตัดบท
ขณะที่ทุกคนรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยเสียงโทรศัพท์ของวรรณรสก็ดังขึ้น วรรณรสเห็นแล้วว่าเป็เบอร์โทรของชินภัทรแต่เขายังไม่พร้อมจะรับโทรศัพท์เพราะ ยังมีอารมย์น้อยใจตามประสาผู้หญิง
“รับโทรศัพท์ผมหน่อยได้ไหม” Line
“ผมอยากให้คุณเข้าใจนะ ผมกับพิมพ์ไม่มีอะไรกันนะ” Line
วรรณรสอ่านแล้วก็ยังไม่ตอบกลับ
ทางฝั่งของพิมพ์สุดา แอบมองชินภัทรว่าเขาลุกลี้ลุกลนจ้องมองแต่โทรศัพท์
“นัดใครไว้เหรอคะชิน ดูคุณแปลก ๆ จังคะ”
“หรือว่าอาหารไม่อร่อยเหมือนเมื่อก่อน หรือคุณกังวลใจไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่าผมแค่เหนื่อย ๆ ครับ”
“งั้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ดีกว่าคะ”พิมพ์สุดารีบถ่ายรูปร่วมเฟรมกับชินภัทร
“เราไม่ได้ทำแบบนี้กันนานแล้วนะคะชินพิมพ์อยากให้เรากลับมาเป็เหมือนเดิมอะคะ เรากลับมารักกันเหมือนเดิมได้ไหมคะ”ชินภัทรได้แต่นั่งนิ่งไม่ตอบกลับพิมพ์สุดา
“ถ้าคุณยังไม่มีใคร พิมพ์ขอโอกาสจากคุณได้หรือเปล่าคะหรือว่าคุณมีคนใหม่แล้ว”
“ยังผมยังไม่มีใคร”ชินภัทรพูดออกไปเพื่อไม่อยากมีปัญหากับพิมพ์สุดาและไม่อยากให้วรรณรสเดือนร้อนด้วยแต่คำตอบของชินภัทร พิมพ์สุดาได้บันทึกเสียงไว้หมดแล้ว รวมทั้งภาพที่ถ่ายร่วมกัน
“เรารีบกินกันดีกว่าจะได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้มีงานหนักรออยู่”
“ได้คะ” พิมพ์สุดารีบตอบเพระเขาได้ทำตามแผนที่วางไว้เรียบร้อยแล้วพิมพ์สุดารีบส่งภาพพร้อมเสียงที่บันทึกไว้ให้กับวรรณรสโดยที่ชินภัทรไม่ได้รู้เื่นี้เลย
วรรณรสกำลังเดินทางกลับบ้านพร้อมกับอรเพื่อนร่วมห้องเดียวกันก็ได้ยินเสียง line ดังขึ้นอีกครั้งแต่เขาก็ไม่สนใจจะอ่านเพราะคิดว่าต้องเป็ข้อความจากชินภัทรเหมือนเดิม
3K
