เื่: ย้อนเวลามาเป็คนเลี้ยงตัวไหม
ตอนที่7 พลังวิเศษทำพิษ
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
หลังจากลี่ถิงอันและท่านแม่ได้กินอาหารเย็นจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว หลังจากนางหายาให้ท่านแม่ดื่มแล้วเรียบร้อย ลี่ถิงอินก็ได้เดินไปอาบน้ำเตรียมตัวจะเข้านอน เพราะต้องตื่นไปขายของที่ตลาดแต่เช้ามืด
ยามอิ๋น
หลังจากที่ลี่ถิงอันตื่นนอนเรียบร้อย นางก็รีบไปอาบน้ำเตรียมตัวไปตลาดขายของเหมือนเช่นเคย แต่ก่อนที่ลี่ถิงอินจะไปตลาด นางได้เดินเข้าไปดูท่านแม่จึงเห็นว่าท่านเเม่เองก็ตื่นนอนเเล้วเหมือนกัน ลี่ถิงอันจึงเดินย่องเข้าไปสวมกอดรอบเอวหนาของหญิงชราเอาไว้ พร้อมกับจมูกโด่งกดจูบลงที่แก้มย่นๆ ของหญิงชราอย่างรวดเร็ว แล้วพูดออกมาเสียงทะเล้นว่า
"ข้ามีแรงจังเลยเ้าค่ะท่านแม่ ทำไมวันนี้ท่านแม่ตื่นเช้าจังเ้าค่ะ ท่านแม่ไม่นอนต่ออีกสักครู่ ให้ฟ้าสางค่อยตื่นนอนก็ได้นี่เ้าค่ะ"
นางลี่อินเว่ยที่หันหน้ามามองบุตรสาวคนโตของนางอย่างช้าๆ มือย่นที่จับตะหลิวที่บนกระทะกำลังทอดปลาจนจะสุกแล้วเรียบร้อย หลังจากนางวางตะหลิวลงบนกระทะแล้ว มือย่นก็ยกขึ้นมาวางบนเรือนผมสวยของลี่ถิงอันอย่างเบามือ พร้อมลูบผมขึ้นลงอย่างนึกเอ็นดูบุตรสาวของนางนัก
"วันนี้อารมณ์ไหนกันเ้า หึ ถึงได้มาอ้อนข้าแบบนี้ได้น่ะ" ถามออกมาอย่างนึกสงสัยในพฤติกรรมของผู้เป็บุตรสาว เพราะยิ่งนับวันนางยิ่งดูเปลี่ยนไปมาก แต่ทว่ากลับเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้น
"ลูกแค่แสดงความรักที่มีต่อท่านแม่เองนะเ้าค่ะ หรือว่าท่านแม่ไม่อยากให้ลูกกอด ให้ลูกจูบ ท่านแม่แบบนั้นรึเ้าค่ะ ลูกจะได้ไม่ทำ"
"ไม่ใช่ดังที่เ้าว่า ทำนะทำได้ เพราะแม่ก็รักเ้า แต่อย่าไปทำให้คนอื่นเห็นแบบนี้นะลูก มันไม่งามนัก หากจะทำแบบนี้อีกก็ขอให้มันอยู่ในที่ลับตาคนแบบนี้ ได้ไหมลูกลี่ถิงอัน แม่ไม่ได้ว่าอะไร"
"เข้าใจแล้วเ้าค่ะท่านแม่ ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวข้ามานะเ้าค่ะ"
แล้วนางก็เดินกลับเข้าไปยังหอนอนของนาง นางไปเปิดไปดูผีเสื้อตัวไหม ที่อยู่ในกระดาษที่ครอบถ้วยปิดเอาไว้ พอนางยกถ้วยขึ้นมาก็ได้เห็นว่าผีเสื้อได้ออกไข่ประปรายบ้างแล้ว ลักษณะเป็ไข่สีขาวเรียงกันในกระดาษ แต่นางพึ่งนึกออกว่ามันต้องมีกระด้งมารองเวลาไข่มันแตกออกมาจะได้เอากระด้งมาลองตัวหนอนไหมเอาไว้
ลี่ถิงอันจึงคิดได้ว่าอยากได้กระด้งซักสิบใบ กับชั้นวางกระด้ง ทันทีที่นางหลับตานับหนึ่งถึงสิบ ทันทีที่นับถึงสิบแล้วลืมตาขึ้นมา
พรึบๆ
ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา กระด้งนับสิบใบพร้อมทั้งชั้นวางกระด้งก็ได้ตั้งอยู่เบื้องหน้านางแล้วเรียบร้อย แต่สงสัยว่าคุณตาทวดคงจะลืมบอกว่าให้ขอพรได้วันละอย่างหรือเปล่าไม่รู้ได้ เพราะหลังจากที่ได้กระด้งกับชั้นไม้ ลี่ถิงอันกลับมีอาการเหนื่อยหอบ หายใจไม่ค่อยสะดวก หน้ามืดตาลาย มีอาการตัวรุมๆ เหมือนจะไม่สบายขึ้นมาทันที
(ทำไมตาทวดถึงไม่ยอมบอกเราว่าห้ามขออะไรพร้อมกัน น่าจะบอกกันบ้างว่าขอได้แค่วันละกี่อย่าง แล้วแบบนี้จะไปขายของหรือว่าจะไปโรงเตี้ยมได้ยังไงกัน) ลี่ถิงอันทำได้เพียงบ่นออกมากับตัวเอง แล้วรู้สึกได้ว่านางง่วงนอนขึ้นมาจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จึงได้เดินไปล้มตัวลงนอนที่ฟูกนอนเก่า สักพักลี่ถิงอันก็ได้ผล๊อยหลับไป
นางลี่อินเว่ยที่เห็นว่าผู้เป็บุตรสาวได้เดินหายมาในหอนอนเป็เวลานานแล้ว และนางไม่เห็นว่าลี่ถิงอันจะเดินออกไปข้างนอกสักที จนจะได้เวลายามเฉิน( 06.00) จึงได้เดินตามเข้ามาดูว่าลี่ถิงอันทำอะไรอยู่
พอนางเดินเข้ามาก็ได้เห็นว่าตอนนี้บุตรสาวของนางกำลังนอนหลับอย่างสบายใจ นางจึงเดินเข้ามาแตะมือลงบนหน้าผากมน ก็เห็นว่าตัวลี่ถิงอันมีเนื้อตัวรุมๆ เล็กน้อยเเล้วหน้าตาคือซีดเซียวมาก
"คงจะเมื่อยมากสินะลูกลี่ถิงอัน" ว่าออกมาอย่างนึกสงสาร แล้วจึงได้เดินได้แง้มหน้าต่างให้อากาศถ่ายเทได้สะดวกขึ้น เพื่อจะให้ลี่ถิงอันได้นอนหลับสบายๆ แล้วนางลี่อินเว่ยก็ได้เดินออกจากห้องปล่อยให้ลี่ถิงอันได้นอนพักอยู่อย่างนั้น
ทางด้านลี่ถิงอันที่นอนหลับสนิทหญิงสาวก็ได้ฝันเห็นว่าคุณตาทวดของเธอนั้นมาหา ในฝันเวลานี้คือคุณตาทวดยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
"มื้อนั้นตาฟ้าวเลยลืมบอกโตว่าอย่าขอพร้อมกันหลายอย่าง ขอได้มื้อละบ่เกินสองเทื่อ แต่ให้เว้นกันสักครึ่งมื้อ บ่ซั่นโตกะจะมีอาการแบบนี้ละ พลังวิเศษมันจะดูดพลังงานในโตเ้าของ เลยเพลีย แล้วกะทรงคืสิไข้แบบนี้นำ"
"ตาทวดแล้วยายไสวกับพราวสองคนนั้นตอนนี้เป็จั่งใด่แน่ตา หนูคึดฮอดลาวคัก?"
"ลาวกะทำใจได้แน่แล้วละ อี่นางพราวกะอยู่ แต่แม่โตกะผัวนี่ติยากนำแต่เงิน แต่บ่เป็หยังดอก ป้าโตลาวบ่ยอม ลาวจะเอาไว้ให้พราวมันเฮียน แล้วโตละแพรวปรับโตได้แน่ยังลูก"
"ได้แน่แล้วจ้าตา บ่ยากปานใด่ แม่ลาวกะดีกับหนู"
"บักหมอนั้นนะเนื้อคู่โตเด้อ จำคำของตาเอาไว้"
พรึบๆๆๆๆ แล้วคุณตาทวดก็หายวับไปกับตา
"ตาบักได่ บักหมอได่อีก?" ไม่มีคำตอบ นอนหลายฝันหลายอีหลีกูนี่
ยามเซิน 15.00
ลี่ถิงอันนอนกะพริบตาบนฟูกนอน แล้วนึกถึงความฝันที่เธอพึ่งฝันไป แต่ทว่าในฝันนั้นเธอจำที่คุณตาทวดบอกเธอได้ทุกคำ ยิ่งคำที่ตาว่า (บักหมอนั่นเนื้อคู่โตเด้อ) บักใด่อีกอีพ่อ แล้วลุกขึ้นสลัดศีรษะสองสามครั้ง แล้วลุกขึ้นนั่ง แต่เธอก็ยังสับสนว่านางนั้นนอนหลับไปนานแค่ไหนแล้ว แต่ความรู้สึกมันบอกว่าคงพ้นครึ่งค่อนวันไปนานแล้ว เพราะมองออกไปข้างนอกแดดเริ่มไม่มีให้เห็นแล้ว นางจึงเดินออกจากหอนอนไปล้างหน้า แล้วเดินออกไปหน้าบ้านก็เห็นว่าท่านแม่กำลังนั่งอยู่นางจึงเดินเข้าไปหาผู้เป็แม่
"ท่านแม่เ้าค่ะ นี่มันกี่ยามแล้วเ้าค่ะ ข้านอนหลับจนจะมืดอยู่แล้ว ทำไมท่านแม่ถึงไม่ปลุกข้าบ้าง" ถามผู้ท่านแม่ออกมาอย่างนึกสงสัย
"ยามเซินแล้วลูก แม่เห็นว่าเ้าตัวรุมๆ แม่เลยไม่อยากปลุกเลยปล่อยให้เ้านอนพักไปนะ"
"แต่ข้าต้องไปขายของนะเ้าค่ะท่านแม่ ซาลาเปากับขนมจีบก็เตรียมเอาไว้หมดแล้ว เดี๋ยวข้าจะเอาไปขายหน้าโรงหมอในตลาด คงพอจะขายได้บ้างเ้าค่ะ"
"ถ้าเช่นนั้นเ้าก็รีบไปเถอะลูก เดี๋ยวโรงหมอจะปิดเสียก่อน"
"ลูกไปก่อนนะเ้าค่ะท่านแม่ แล้วลูกจะรีบกลับมากินข้าวเย็นกับท่านแม่ให้ทัน" แล้วลี่ถังอันนางก็เดินหาบของไปขายที่หน้าโรงหมอ เพราะส่วนมากคนป่วยจะไปหาหมอกันที่โรงหมอกัน ทันทีที่ลี่ถิงอันได้เดินไปจนถึงหน้าโรงหมอที่เ้าของก็คือท่านหมอเสี่ยวฉินเร่อ ท่านเป็หมอหลวง แล้วยังมาเปิดร้านรักษาชาวบ้านที่ไม่มีเงินอีกด้วย ลี่ถิงอันจึงเดินเข้าไปข้างใน เป็จังหวะเดียวกับได้มีท่านลุงคนหนึ่งได้เดินออกมาแล้วยิ้มให้นางอย่างใจดี ใบหน้าคม ที่เหี่ยวย่นตามอายุมีแววอื้ออารีอยู่เป็นิจ
"แม่นางลี่ถิงอัน เ้าพาท่านแม่มาหาหมอหรือมาชายซาลาเปารึ"
"ข้ามาขายขนมจีบ ซาลาเปาเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นรึ เ้าเอามาให้ข้าด้วย ข้าเอาซาลาเปา3 ลูก ขนมจีบ10ลูก"
"เดี๋ยวท่านหมอรอข้านึ่งให้ร้อนๆ ก่อนน่ะเ้าค่ะ" แล้วลี่ถิงอันก็เดินออกไปนอกร้านหมอไปนึ่งซาลาเปาขนมจีบที่เตรียมมาทันที เพราะวันนี้ลูกค้ารายแรกของเธอมาแล้ว
☆☆☆ นอนจนเพลิน โรงเตี๊ยมก็ไม่ได้ไป
611
