แต่ต่อมาจางหลินกลับเกาหัวและยิ้มแห้งๆ “แต่ถึงอย่างนั้น ตระกูลจางของข้าก็ไม่มีทรัพย์สมบัติมากพอที่จะซื้อเม็ดยาระดับ 5 ได้…”
หากจะให้พูดถึงความหายากของเม็ดยาระดับ 5 ต้องบอกเลยว่านอกจากแผ่นดินใหญ่แล้ว เม็ดยาระดับ 5 ไม่เคยปรากฏขึ้นในเมืองทั้งเก้ารอบนอกแผ่นดินใหญ่มาก่อน
หาก้าเม็ดยาระดับ 5 จริงๆ ตระกูลจางมีเพียงแต่ต้องขายธุรกิจทั้งหมดทิ้งเท่านั้น เพื่อให้ได้มาซึ่งเม็ดยาระดับ 5 เพียงเม็ดเดียว
นั่นแสดงให้เห็นว่าเม็ดยาระดับ 5 มีค่ามากเพียงใดสำหรับพื้นที่กันดารรอบนอกแคว้นฉู่อย่างเมืองหยางโจว
ชิงเยว่รู้ดีว่าจางหลินกำลังกังวลเื่อะไร นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขบขัน “พี่จางไม่จำเป็ต้องรู้สึกหนักใจ ในส่วนของสมุนไพรท่านพ่อเป็คนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้เอง ท่านเพียงแค่ต้องรอปรมาจารย์ซูปรุงยาระดับ 5 ให้ท่านก็พอ”
แม้จะได้ยินดังนั้นจางหลินก็แสดงสีหน้าที่ไม่สบายใจอยู่ดี “แต่เม็ดยาระดับ 5 มีค่ามากเกินไปจริงๆ…”
จู่ๆร่างที่หอมกลิ่นของกล้วยไม้ของชิงเยว่ใกล้เข้ามา นางกอดแขนและซบไหล่เขาพลางกล่าวอย่างอบอุ่น “พี่จาง ท่านรู้หรือไม่ว่าไม่มีสิ่งใดมีค่าไปมากกว่าท่านอีกแล้ว”
ประโยคนั้นทำให้จางหลินอดไม่ได้ที่จะผงะไปครู่หนึ่ง เขาเพียงแค่ยิ้มออกมาด้วยการแสดงออกที่ขอบคุณ “เช่นนั้นข้าควรคิดหาวิธีตอบแทนลุงชิงสักครั้ง”
ชิงเยว่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาซุกซน “สิ่งที่ท่านพ่อ้าไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณ แต่ท่านพ่อคิดว่าหากพี่จางสามารถเริ่มฝึกยุทธ์ได้ก่อนจะถึงวันแต่งงาน นั่นจะเป็อะไรที่ดีที่สุดสำหรับตระกูลจางและตระกูลชิง เพื่อที่จะได้ไม่มีผู้ใดกล้าปรามาสอัจฉริยะที่สามารถปลุกจิติญญายุทธ์ั้แ่อายุ 8 ขวบอย่างท่านได้อีกต่อไป”
เห็นได้ชัดว่าหากการทลายจุดชีพจรประสบผลสำเร็จ ชื่อเสียงที่โด่งดังของจางหลินที่เคยสูญเสียไปอาจจะถูกเรียกคืนกลับมาอีกครั้ง
เมื่อนั้นต่อให้เขาจะเริ่มต้นการฝึกฝนที่ล่าช้า แต่ก็ยังถือว่าไม่น่าเกลียดเกินไปสำหรับสถานะเขยของตระกูลชิง
หากตระกูลชิงที่ไร้เทียมทานยอมให้บุตรสาวของตนแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์ นั่นจะยิ่งน่าอับอายและน่าอัปยศยิ่งกว่า
ในความเป็จริงความช่วยเหลือนี้ถือว่ายิ่งใหญ่นัก หากแต่ในสายตาของจางหลิน เหตุการณ์นี้ต้องมีจุดประสงค์บางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
มีคนประเภทใดบ้างที่ยอมเชิญปรมาจารย์นักปรุงยาระดับ 5 มาเพียงเพราะช่วยเหลือคนไร้ประโยชน์อย่างเขา?
บุคคลนั้นต้องเป็บุคคลที่ทำดีเพื่อหวังผล มิเช่นนั้นตระกูลชิงคงจะไม่ทุ่มเททรัพยากรมากมายถึงขนาดนี้
แต่อะไรทำให้ตระกูลชิงต้องทุ่มเทถึงขนาดนั้น? หรือจะคิดได้อีกแง่หนึ่งว่าตระกูลชิงจะได้อะไรตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อหากเขาช่วยเหลือตระกูลจาง?
แม้จะรู้ว่าทุกอย่างแลดูไม่ชอบมาพากล แต่เขาก็มิอาจปฏิเสธได้ เพราะนั่นอาจจะทำให้ตระกูลชิงเกิดความสงสัย
โดยปกติไม่ว่าใครก็้าที่จะกลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ต้องพูดถึงคนไร้ประโยชน์ที่ไม่สามารถฝึกฝนได้อย่างเขาเลย...
จางหลินที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ “เมื่อข้ากลับไป ข้าจะไปขอบคุณลุงชิงและปรมาจารย์ซูเป็การส่วนตัว”
ชิงเยว่ยิ้มและพยักหน้า “ปรมาจารย์ซูเองก็อยากจะพบท่านเช่นกัน เขาอยากจะเห็นว่าผู้ที่สามารถปลุกจิติญญายุทธ์ได้ั้แ่อายุ 8 ขวบจะเป็คนอย่างไร”
“ข้าจะไม่ทำให้ปรมาจารย์ซูต้องผิดหวัง” จางหลินรับปากอย่างมั่นใจ
โดยหารู้ไม่ว่าหยางเซี่ยที่กำลังขับรถม้าอยู่ภายนอกพลันเผยรอยยิ้มแสยะที่น่าขนลุกออกมา
. . .
รถม้าเคลื่อนผ่านเส้นทางสัญจรเป็ระยะเวลานาน บัดนี้พวกเขาได้ข้ามผ่านใจกลางเมืองที่มีฝูงชนคับคั่งตลอดทั้งเส้นทาง
ในระหว่างที่วิ่งผ่านเส้นทางหลักจะเห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้สมกับการถูกเรียกว่าศูนย์การค้า เพราะมีการซื้อขายที่หลากหลายไม่ว่าจะเป็อาวุธ ชุดเกราะ สิ่งประดิษฐ์หรือแม้แต่สมุนไพรระดับสูงไปตลอดทั้งเส้นทาง
แน่นอนว่าการมาถึงของรถม้าตระกูลชิงที่โอ่อ่าได้ดึงดูดสายตาของฝูงชนในทันที
“นั่นคือรถม้าของตระกูลใดกัน? เหตุใดถึงได้ดูอลังการยิ่งนัก?”
“เ้าตาบอดหรืออย่างไร? รถม้าที่หรูหราเช่นนี้จะเป็ใครไปได้อีกหากไม่ใช่ตระกูลชิง”
“ข้าสงสัยว่าใครกันที่อยู่ในรถม้า? ประมุขชิงหรือเทพธิดาชิงเยว่…”
“.....”
บทสนทนาเกี่ยวกับรถม้าของตระกูลชิงถูกพูดถึงไปตลอดทั้งเส้นทาง
ระหว่างที่คนทั้งสองภายในรถมากำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน เสียงฝีเท้าม้าก็หยุดลง ตามมาด้วยเสียงที่แข็งกระด้างของหยางเซี่ยที่ดังขึ้น “พวกเรามาถึงแล้ว”
จากนั้นม่านรถม้าก็ถูกเปิดออก จางหลินก้าวลงมาจากรถม้าพร้อมกับชิงเยว่ที่เดินตามหลังมาอย่างสง่างาม
การปรากฏตัวของพวกเขาท่ามกลางฝูงชนพลุกพล่าน ทำให้พวกเขาเป็จุดสนใจต่อบุคคลรอบข้างในทันที
“นั่นนายน้อยจางและเทพธิดาชิงเยว่มิใช่หรือ? พวกเขามาทำอะไรที่นี่?”
“พวกเขามาหยุดลงเบื้องหน้าหอยา ดูเหมือนว่าพวกเขาคงจะมาซื้อสมุนไพรตามเคย”
“น่าเสียดายที่สตรีผู้เลอโฉมจะต้องตบแต่งกับอัจฉริยะที่ตกอับเช่นนี้”
“ชู่ว เงียบๆหน่อย ต่อให้เ้าหุบปากก็ไม่มีคิดว่าเ้าโง่หรอก!”
“.....”
แม้จะมีคำปรามาสดูถูกไปตลอดทั้งเส้นทาง แต่สีหน้าของจางหลินไม่ได้ดูสะทกสะท้านกับความเห็นของคนเหล่านี้
ทว่าสีหน้าของชิงเยว่กลับเผยให้เห็นถึงความกังวล นางรีบยื่นมือของนางไปจับมือของเขาไว้เพื่อเสริมความมั่นใจให้แก่เขา
จางหลินเพียงแค่ยิ้มออกมา ก่อนที่สายตาของเขาจะมองไปยังทิศทางของหยางเซี่ยที่เพิ่งจะลงจากรถม้า
เขาก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับประสานมือไปยังหยางเซี่ยที่กำลังหันหลัง “พี่หยาง ต้องขออภัยที่ข้าเสียมารยาทไปก่อนหน้านี้ ข้าหวังว่าท่านจะไม่ถือโทษโกรธเคือง”
หยางเซี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขากลับเห็นว่าในแววตาของจางหลินมีความซาบซึ้งแฝงอยู่ เขาทำได้เพียงยิ้มออกมาอย่างจริงใจ “หากจะขอบคุณ เ้าควรจะไปขอบคุณลุงชิงหรืออาจารย์ของข้าจะดีกว่า ข้ามีหน้าที่เพียงแค่หาสมุนไพรที่ยังขาดในใบสั่งยาเท่านั้น”
“เช่นนั้นจางผู้นี้ขอขอบคุณท่านอีกครั้ง” จางหลินประสานมือแสดงให้เห็นถึงความจริงใจ
ชิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างลับๆ รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยนัยยะที่ซ่อนเร้น
จากนั้นพวกเขาทั้งสามก็เดินตรงไปยังอาคารหลังหนึ่งที่มีป้ายสีทองสลับไว้ด้านหน้าว่า【หอยาปรมาจารย์กู่】
แต่เมื่อมาถึงด้านหน้าอาคารขนาดใหญ่ ชิงเยว่หันไปถามแก่จางหลิน “พี่จาง ท่านจะไปหาปรมาจารย์กับพวกเราหรือไม่?”
จางหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “พวกเ้าทั้งสองไปเถิด ข้าไม่ได้ศึกษาทางด้านสมุนไพรระดับสูงมามากนัก การที่ข้าขึ้นไปพร้อมกับพวกเ้าก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร”
“และอีกอย่างพี่หยางก็อยู่ที่นี่ คงไม่มีอันตรายใดๆเกิดขึ้นกับเ้า… ข้าจะแวะไปที่หอตำราที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่”
ชิงเยว่และหยางเซี่ยมองหน้ากัน พลันพยักหน้าให้แก่จางหลิน “เอาล่ะ เมื่อท่านทำธุระของท่านเสร็จสิ้นแล้ว ท่านควรจะกลับมารอที่รถม้า”
จางหลินพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันหลังตรงไปยังอาคารอีกหลังที่อยู่ไม่ไกล
ขณะที่จางหลินคล้อยหลังไป จู่ๆชิงเยว่และหยางเซี่ยก็หันมามองหน้ากัน ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเบาๆ “เป็อย่างที่เ้าว่าไว้ จางหลินผู้นี้ไม่สามารถเปิดจุดชีพจรได้จริงๆ”
จู่ๆใบหน้าของชิงเยว่ที่เคยเป็มิตรก็เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากดุจดั่งอสรพิษ “ที่เหลือข้าฝากท่านและปรมาจารย์ซูจัดการด้วย วิธีการนี้คงจะเป็วิธีการที่ดีที่สุดที่จะกลืนกินตระกูลจางโดยที่ไม่มีผู้ใดสงสัย”
หยางเซี่ยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอ่ยถาม “ข้ายังคงสงสัยเหตุใดเราถึงไม่สังหารจางหลินโดยตรง? ด้วยวิธีการเช่นนี้เราไม่จำเป็ต้องสูญเสียทรัพยากรจำนวนมากไปกับเม็ดยาระดับ 5 เลยด้วยซ้ำ”
ชิงเยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงกระซิบ “ท่านพ่อบอกว่าตระกูลจางมีปรมาจารย์ที่แข็งแกร่งจากแคว้นฉู่กำลังจับตามองอยู่ พวกเราไม่สามารถทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าได้มากนัก”
“โอ้?” หยางเซี่ยอุทานด้วยความประหลาดใจ “คิดไม่ถึงเลยว่าขยะพรรค์นั้นจะถูกจับตามองโดยปรมาจารย์จากแผ่นดินใหญ่…”
648
