ดาบพิฆาตสลับนภา

รุ่งเช้าของวันถัดมา ลานมังกรทะยานก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คนตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง

ม่านหมอกสีขาวบางยังคงลอยอ้อยอิ่งเหนือพื้นศิลา ทว่ากลับมิอาจกลบเสียงฝีเท้าที่ดังต่อเนื่องจากทุกสารทิศได้ ทั้งศิษย์หลักและศิษย์ทั่วไปต่างหลั่งไหลเข้ามาจนแน่นลาน บ้างยืนเรียงอยู่ตามขั้นบันไดหิน บ้างจับจองศาลาริมผา ขณะที่บางคนถึงกับปีนขึ้นไปบนกิ่งสนโบราณซึ่งยื่นออกจากหน้าผา เพียงเพื่อให้ได้เห็นการประลองครั้งนี้ด้วยตาตนเอง

เหตุผลนั้นเรียบง่ายยิ่ง

ฟางมู่เฉิน ศิษย์หลักอันดับสี่แห่งทำเนียบ

จะลงมือทดสอบอวี้เหวิน ศิษย์หลักอันดับสิบเอ็ดผู้เพิ่งก้าวขึ้นสู่ทำเนียบได้ไม่นาน

ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วตำหนักมังกรเมฆาตั้งแต่เมื่อคืน รวดเร็วดุจเปลวเพลิงที่ลามไปบนทุ่งหญ้าแห้ง ผู้ที่ได้ยินล้วนมีปฏิกิริยาแตกต่างกัน บ้างตกตะลึง บ้างหัวเราะเยาะ บ้างถึงกับหยุดการฝึกตนกลางคัน รีบตรงมายังลานมังกรทะยานตั้งแต่รุ่งอรุณ

“อันดับสิบเอ็ดจะสู้กับอันดับสี่... เด็กใหม่ผู้นั้นไม่กลัวตายหรือ”

“เจ้าพูดผิดแล้ว คนที่เป็นฝ่ายขอทดสอบคือศิษย์พี่ฟาง”

“แล้วต่างกันตรงไหน? เมื่อวานเขายังพูดต่อหน้าคนทั้งโถงว่าให้ศิษย์พี่ฟางใช้กำลังทั้งหมด ไม่เรียกว่าโอหังแล้วจะเรียกว่าอะไร”

“แต่อย่าลืมว่า เขาคือคนที่กวาดล้างสมาคมฟ่าน แล้วยังโค่นจ้าวชิงซานได้อีก”

“จ้าวชิงซานจะเอาอะไรไปเทียบกับศิษย์พี่ฟาง อันดับสี่แห่งทำเนียบ... มิใช่ตำแหน่งที่อาศัยโชคก็ขึ้นไปยืนได้”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังแว่วมาจากทุกสารทิศ หลอมรวมกันเป็นกระแสคลื่นแผ่วเบาที่แผ่ปกคลุมทั่วทั้งลานประลอง

ทุกคนต่างรู้ดี...

ทันทีที่อวี้เหวินและฟางมู่เฉินก้าวขึ้นสู่ลานแห่งนี้ ความสงบของลานมังกรทะยานจะสิ้นสุดลงโดยสมบูรณ์

ลานมังกรทะยานตั้งอยู่กลางยอดเขา เป็นลานศิลาสีเทาเงินกว้างใหญ่ พื้นลานสลักลวดลายมังกรเมฆาโบราณทอดยาวสลับซับซ้อน ทุกเส้นลายเชื่อมต่อกับค่ายกลที่ฝังลึกอยู่ใต้พื้นศิลา เพื่อรองรับแรงปะทะจากการต่อสู้ของศิษย์หลัก มิให้สะเทือนไปถึงตำหนักโดยรอบ

ด้านเหนือของลานคือแท่นประทับของเจ้าตำหนักและเหล่าผู้อาวุโส ส่วนสองฟากเป็นตำแหน่งของศิษย์หลักอันดับต้น ๆ ที่กำลังทยอยเข้าประจำที่

ไม่นาน เงาร่างหลายสายก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน

หลัวเทียนอี้ จูซงเทียน ไป๋หยุนเซิง มู่หรงเซียว ซ่งมู่ และเยี่ยหลิวซวง ต่างเดินเข้าสู่ลานแทบไม่ห่างกันนัก

ในฐานะศิษย์หลักรุ่นใหม่ พวกเขาจึงถูกจัดให้อยู่บริเวณด้านในของลาน แยกออกจากศิษย์ทั่วไปอย่างชัดเจน

บางคนสีหน้าเรียบเฉย

บางคนทอดสายตามองลานประลองไม่วาง

ขณะที่บางคนซ่อนความคาดหวังไว้ไม่มิด

ซ่งมู่กอดอกแน่น ดวงตาเร่าร้อนดุจเปลวเพลิง

“หวังว่าเขาจะไม่แพ้เร็วเกินไป”

เขาแสยะยิ้มบาง

“ข้ายังอยากเห็นหมัดของเขาอีกสักครั้ง”

มู่หรงเซียวเหลือบมองอีกฝ่าย

“เจ้าคิดว่าเขาจะแพ้?”

ซ่งมู่เงียบไปชั่วครู่ ก่อนหัวเราะในลำคอ

“ไม่รู้”

“แต่ถ้าเป็นข้า... ตอนนี้คงรับกระบวนท่าของฟางมู่เฉินได้ไม่เกินห้ากระบวนท่า”

หลัวเทียนอี้หันมองซ่งมู่ทันที

เขารู้จักนิสัยอีกฝ่ายดี

คนผู้นี้ไม่เคยถ่อมตัว และยิ่งไม่เคยยกย่องผู้ใดง่าย ๆ

เมื่อเอ่ยเช่นนี้ ก็หมายความว่าฟางมู่เฉินแข็งแกร่งกว่าที่หลายคนคาดไว้เสียอีก

จูซงเทียนในชุดม่วงดำเอ่ยเสียงต่ำ

“วิชาของฟางมู่เฉินมิใช่พลังปะทะธรรมดา เขาชำนาญวิชามายาหยิน ผู้ใดจิตไม่มั่นคง เพียงเสียจังหวะไปครู่เดียว ก็อาจเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ได้แล้ว”

เยี่ยหลิวซวงมิได้เอ่ยวาจา

นางเพียงจ้องลานประลองเบื้องหน้าไม่กะพริบตา

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด...

มือที่ซ่อนอยู่ในชายแขนเสื้อก็กำแน่นขึ้นเงียบ ๆ

อีกฟากหนึ่ง เซี่ยชิงหลัวยืนสงบนิ่งอยู่ใต้เสาหินสลักมังกร

อาภรณ์สีขาวพลิ้วไหวไปตามสายลม ผ้าแพรบางยังคงปิดบังใบหน้าท่อนล่างไว้ดังเดิม เหลือเพียงดวงตาเย็นกระจ่างที่ทอดมองลานประลองเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

นางมิได้เอ่ยวาจากับผู้ใด

เพียงมองลานศิลาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังรอให้ใครบางคนก้าวขึ้นไปยืนตรงนั้น

บนแท่นสูง ไป๋เหวินเทียนนั่งอยู่ ณ ตำแหน่งประธาน เหล่าผู้อาวุโสนั่งเรียงอยู่สองฟาก สีหน้าของแต่ละคนล้วนเคร่งขรึมกว่าปกติ

แม้ภายนอกจะเป็นเพียงการประลองระหว่างศิษย์หลักสองคน หากทุกคนต่างรู้ดีว่า ผลของศึกครั้งนี้จะเป็นตัวตัดสินว่า การคัดเลือกตัวแทนของตำหนักมังกรเมฆาจะทำให้ผู้คนยอมรับได้หรือไม่

ผู้อาวุโสเคราขาวผู้หนึ่งทอดมองลานเบื้องล่าง พลางเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ฟางมู่เฉินผู้นี้ แม้จะมีนิสัยยากคบหา แต่พรสวรรค์ของเขาก็ไม่อาจมองข้าม วิชามายาหยินของเขา... นับว่าเป็นหนึ่งในวิชาที่โดดเด่นที่สุดของศิษย์รุ่นนี้”

ผู้อาวุโสอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย

“พัดหยกเล่มนั้นก็ไม่ธรรมดา ภายในสลักค่ายกลมายาหยินไว้หลายชั้น แม้ฟางมู่เฉินจะยังไม่อาจสำแดงพลังปราณออกนอกกายได้ดังผู้ฝึกปราณที่เเท้จริง แต่เมื่อใช้อาวุธวิญญาณเป็นสื่อ ก็เพียงพอจะทำให้ประสาทสัมผัสของคู่ต่อสู้แปรปรวนได้”

ผู้อาวุโสอีกผู้หนึ่งกล่าวเสริม

“อวี้เหวินเพิ่งก้าวสู่ขอบเขตหลอมรวมกาย รากฐานของเขาแข็งแกร่งก็จริง...”

“แต่จะรับมือกับกลวิชาเช่นนี้ได้หรือไม่ คงต้องรอดู”

ไป๋เหวินเทียนรับฟังทุกถ้อยคำอย่างสงบนิ่ง

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

ดวงตาคู่นั้นลุ่มลึกประหนึ่งบ่อน้ำโบราณ ยากจะหยั่งรู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด

ขณะนั้นเอง...

เสียงฮือฮาพลันดังขึ้นจากขอบลานด้านตะวันออก

บุรุษผู้หนึ่งค่อย ๆ เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา

อาภรณ์สีนวลปักลายเมฆาเงินสะอาดไร้รอยยับ ใบหน้าขาวสะอาดประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่กำลังเดินชมสวน มิใช่ผู้ที่กำลังจะก้าวขึ้นลานประลอง

พัดหยกในมือคลี่ออกเพียงครึ่ง แผ่กลิ่นอายเย็นจางจนแทบไม่อาจสัมผัสได้ หากมิใช่ผู้มีสัมผัสเฉียบคม ย่อมเห็นว่าเป็นเพียงพัดหยกธรรมดาเล่มหนึ่ง

ฟางมู่เฉินมาถึงแล้ว

ทันทีที่เขาปรากฏตัว เสียงพูดคุยโดยรอบก็ค่อย ๆ แผ่วลง

ศิษย์หลักอันดับสี่แห่งทำเนียบ

ตำแหน่งนั้นมิได้ ได้มาด้วยชื่อเสียงเพียงอย่างเดียว หากแลกมาด้วยการประลองและภารกิจนับครั้งไม่ถ้วน

ฟางมู่เฉินหยุดอยู่หน้าลาน ก่อนประสานมือคารวะไปยังแท่นสูงอย่างสง่างาม

“ศิษย์ฟางมู่เฉิน คารวะเจ้าตำหนัก และผู้อาวุโสทุกท่าน”

ไป๋เหวินเทียนพยักหน้าเพียงเล็กน้อย

ฟางมู่เฉินจึงหมุนกายก้าวขึ้นสู่ลานมังกรทะยาน

ทุกย่างก้าวมั่นคง ไม่เร็วไม่ช้า ประหนึ่งผ่านการคำนวณมาแล้วอย่างแม่นยำ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

ทว่าศิษย์ที่ยืนอยู่ใกล้ลานหลายคนกลับสัมผัสได้ว่า...

บรรยากาศรอบกายเขาค่อย ๆ เย็นลงอย่างแปลกประหลาด

แสงอรุณทอดต้องพัดหยกในมือ สะท้อนประกายสีเงินอ่อนจาง ๆ

หากเพ่งมองให้ดี จะเห็นอักขระเส้นเล็กละเอียดดุจเส้นไหมซ่อนอยู่ท่ามกลางลวดลายเมฆาและจันทร์ อักขระเหล่านั้นคล้ายกำลังไหลเวียนอย่างเชื่องช้า แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบที่มิได้ซึมสู่ผิวกาย หากค่อย ๆ กดทับลงในส่วนลึกของจิตใจ

ฟางมู่เฉินหยุดยืนอยู่กลางลาน

สีหน้ายังคงสงบ

รอให้อีกฝ่ายก้าวขึ้นมาประจันหน้า

ครู่หนึ่งต่อมา...

เสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากทางเดินฝั่งตะวันตก

มิได้เร่งรีบ

หากก็ไม่หยุดชะงักแม้แต่ก้าวเดียว

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น บทสนทนารอบลานก็ค่อย ๆ แผ่วลง สายตาของผู้คนทยอยหันไปยังต้นเสียงโดยไม่ได้นัดหมาย

อวี้เหวินเดินมาเพียงลำพัง

เขายังคงสวมอาภรณ์สีดำเรียบง่ายเช่นเดิม ไร้อาวุธในมือ ไร้เครื่องประดับ และไร้กลิ่นอายอันน่าเกรงขามที่ผู้คนคาดหวังจากผู้เพิ่งทะลวงขอบเขต

เขาเพียงก้าวผ่านม่านหมอกยามเช้าอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังมุ่งหน้าไปยังลานฝึกตามปกติ มิใช่ลานประลองที่ศิษย์ทั้งสำนักกำลังจับตามอง

แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น...

กลับยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

บนใบหน้าของเขาไม่มีความตื่นเต้น

ไม่มีความกังวล

ยิ่งไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ราวกับศึกที่กำลังจะเกิดขึ้น... ไม่เคยอยู่ในความสนใจของเขาตั้งแต่แรก

ซูเทียนหลงยืนพิงเสาหินอยู่ด้านข้างลาน หรี่ตามองอวี้เหวิน ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“สีหน้าแบบนั้น...”

“วันนี้ฟางมู่เฉินคงเหนื่อยไม่น้อย”

ศิษย์หลักผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ใกล้ชะงักไปทันที

วาจานี้หลุดออกมาจากปากของศิษย์หลักอันดับสอง

เพียงเท่านั้น... ก็หนักแน่นกว่าคำวิจารณ์ของผู้คนนับร้อย

ฟางมู่เฉินมองอวี้เหวินที่ก้าวขึ้นสู่ลานประลอง ดวงตาเรียวยาวฉายแววเย็นเยียบเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาอ่อนโยนดังเดิม

“ศิษย์น้องอวี้”

เขายิ้มบาง ๆ

“ข้านึกว่าเจ้าจะให้พวกเรารอนานกว่านี้เสียอีก”

อวี้เหวินหยุดฝีเท้าห่างจากเขาราวสิบจั้ง

“ในเมื่อมาถึงแล้ว...”

“ก็เริ่มเถิด”

คำตอบสั้นเรียบ ไม่มีถ้อยคำเกินจำเป็น

ฟางมู่เฉินหัวเราะแผ่วเบา พลางคลี่พัดหยกในมือออกช้า ๆ

“ดูเหมือนศิษย์น้องจะมั่นใจในตัวเองไม่น้อย”

อวี้เหวินมองเขานิ่งๆ

“เสียเวลาไปมากพอแล้ว”

รอยยิ้มของฟางมู่เฉินชะงักไปเพียงชั่วขณะ

ก่อนจะค่อย ๆ กลับมาเป็นเช่นเดิม

“ดี...”

“เช่นนั้นก็หวังว่า อีกครู่เจ้าจะยังพูดได้เช่นนี้”

อวี้เหวินไม่ตอบ เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ

ไป๋เหวินเทียนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากแท่นประธาน

เพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อย เสียงสนทนาทั่วทั้งลานก็พลันดับลงในทันที

เขากวาดสายตามองศิษย์ทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“การประลองในวันนี้ มีขึ้นเพื่อพิสูจน์ความสามารถของอวี้เหวินในฐานะตัวแทนเบื้องต้นของตำหนักมังกรเมฆา มิใช่การตัดสินเป็นตาย”

เสียงของเจ้าตำหนักกังวานไปทั่วลานประลอง

“ห้ามสังหาร ห้ามทำลายรากฐานฝึกตน ห้ามใช้เล่ห์กลหรือวิธีการนอกเหนือจากวิชายุทธ์ อาวุธ และความสามารถของตนเอง”

“ผู้ใดยอมแพ้ หมดสภาพการต่อสู้ หรือถูกบังคับให้ออกจากเขตลานประลอง ผู้นั้นถือว่าแพ้”

เขาหยุดไปเพียงครู่ ก่อนหันไปมองฟางมู่เฉิน

“เดิมที ฟางมู่เฉินเสนอว่า หากอวี้เหวินรับมือได้ครบสิบกระบวน ก็ให้ถือว่าผ่านการทดสอบ”

จากนั้น สายตาของเขาจึงเลื่อนไปยังอวี้เหวิน

“แต่อวี้เหวินปฏิเสธข้อเสนอนั้น และขอให้ฟางมู่เฉินใช้กำลังทั้งหมด”

เพียงประโยคเดียว...

ทั่วทั้งลานก็พลันตกอยู่ในความเงียบ

ศิษย์จำนวนไม่น้อยลอบกลืนน้ำลาย

ฟางมู่เฉินยังคงยิ้มบาง ๆ

อวี้เหวินก็ยังยืนนิ่งดังเดิม

ไป๋เหวินเทียนยกมือขึ้นช้า ๆ

“เริ่มได้”

สิ้นเสียงประกาศ...

สายลมยามเช้าที่พัดผ่านยอดเขา ราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ฟางมู่เฉินเป็นฝ่ายลงมือก่อน

รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงประดับอยู่บนใบหน้า หากร่างของเขากลับพุ่งทะยานออกไปในพริบตา อาภรณ์สีนวลพลิ้วไหวเพียงวูบเดียว เงาร่างก็เคลื่อนผ่านพื้นศิลาราวจันทร์เสี้ยวที่เฉือนม่านเมฆ

พัดหยกในมือพลันตวัดออก

ฟึ่บ!

เสียงลมแหวกอากาศแผ่วเบา ทว่าผู้ที่ยืนอยู่แถวหน้ากลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ปะทะผิวหน้า

แสงสีเงินอ่อนสามสายพุ่งออกจากปลายพัดอย่างไร้สุ้มเสียง

หาใช่พลังปราณที่ถูกปลดปล่อยโดยตรง หากเป็นไอหยินที่อาศัยอาวุธวิญญาณเป็นสื่อ หลอมรวมจนกลายเป็นคมมีดบางเฉียบ พุ่งเข้าโอบล้อมอวี้เหวินจากสามทิศ รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็นร่องรอย

“เร็วเหลือเกิน...”

ศิษย์ผู้หนึ่งหลุดอุทาน

หลายคนยังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่า ฟางมู่เฉินตวัดพัดไปกี่ครั้ง

แต่อวี้เหวินเพียงขยับเท้า

ก้าวเฉียงออกไปเพียงครึ่งก้าว

การเคลื่อนไหวนั้นเรียบง่ายจนดูเหมือนไม่มีสิ่งใดพิเศษ

ทว่ากลับหลบคมมีดสายแรกได้อย่างหวุดหวิด ราวกับมองเห็นวิถีของมันตั้งแต่แรก

คมมีดสายที่สองเฉียดผ่านหัวไหล่ ตัดเส้นผมสีดำเพียงไม่กี่เส้นให้ปลิวหายไปกับสายลม

ส่วนสายที่สาม...

พุ่งตรงเข้าหากลางอก

ครานี้ อวี้เหวินไม่หลบ

เขาเพียงยกมือขึ้น ก่อนสะบัดฝ่ามือออกอย่างเรียบง่าย

ปัง!

เสียงปะทะหนักดังสะเทือนไปทั่วลาน

คมมีดหยินแตกกระจายเป็นละอองแสงกลางอากาศ

ฝ่ามือของอวี้เหวินยังคงยกค้างอยู่ในท่าเดิม

ผิวหนังไม่ปรากฏแม้แต่รอยขีดข่วน

มีเพียงไอเย็นบางเบาที่เกาะอยู่ชั่วครู่ ก่อนถูกความร้อนจากโลหิตในกายเผาผลาญจนสลายหายไป

ทั่วทั้งลานพลันเงียบกริบ

หลายคนถึงกับเบิกตากว้าง

ใช้มือเปล่าปัดกระบวนท่าของฟางมู่เฉิน...

ต่อให้เป็นเพียงการหยั่งเชิง ก็หาใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับเดียวกันจะทำได้ง่าย ๆ

ฟางมู่เฉินชะงักฝีเท้า หยุดอยู่ห่างออกไปราวสามจั้ง

พัดหยกในมือยังคงคลี่อยู่เช่นเดิม

รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยน

แต่ประกายประหลาดใจในดวงตากลับปรากฎขึ้นมา

เขารู้ว่าอวี้เหวินมีกายาที่แข็งแกร่ง

แต่ไม่คิดว่า หลังทะลวงเพียงคืนเดียว ร่างกายของอีกฝ่ายจะยกระดับขึ้นถึงเพียงนี้

อวี้เหวินลดมือลงอย่างช้า ๆ

ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หนึ่งกระบวนท่า”

เพียงสามคำ กลับทำให้ทั่วทั้งลานเงียบยิ่งกว่าเดิม