ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 84 : ทรัพย์สินคนตาย : กำไรที่ไร้ภาษี

ณ ก้นเหวลึกท้ายหุบเขา

เสียงลมหวีดหวิวยังคงพัดกรรโชก กลบเสียงกระแทกหนักๆ ของร่างไร้วิญญาณที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นหินเบื้องล่าง

อาเจียยืนมองผลงานอยู่ที่ขอบหน้าผาด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่ได้แค่โยนศพลงไปเฉยๆ แต่เขาจัดฉากอย่างรอบคอบตามคำแนะนำของมู่เฉิน

"เหล้า..." อาเจียเทเหล้าที่ยึดมาจากตัวจางหู ราดลงไปที่ขอบหน้าผาและรอยเท้าบริเวณนั้น เพื่อสร้างกลิ่นอายของอุบัติเหตุจากความเมามาย

จากนั้น เขาหยิบ 'ยันต์ระเบิดเพลิง' (ระดับต่ำ) ออกมาหนึ่งแผ่น แปะลงที่โขดหินใกล้จุดที่ทั้งสองตกลงไป

"ขออภัยที่ต้องใช้ความรุนแรงนะศิษย์พี่... แต่ข้าต้องแน่ใจว่าสภาพศพของพวกท่านจะดูเละเทะจนตรวจสอบร่องรอยการต่อสู้ยากหน่อย"

บึ้ม!

แรงระเบิดย่อมๆ ทำลายรอยเท้าและรอยเลือดที่เหลืออยู่ หินผาถล่มลงไปทับถมร่างที่ก้นเหวซ้ำอีกรอบ กลบฝังความจริงให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

"สะอาดเอี่ยม" อาเจียปัดฝุ่นออกจากมือ "ไปกันเถอะเจ้าสัว"

...

กลับมาถึงกระท่อมท้ายสำนัก

อาเจียปิดประตูลงกลอนแน่นหนา แล้วสั่งให้เจ้าสัวยืนเฝ้าหน้าประตู ส่วนตัวเขารีบกระโดดขึ้นเตียง จุดตะเกียงน้ำมัน แล้วเท 'สมบัติ' ที่ปล้นมาได้ลงบนผ้าปูที่นอน

เคร้ง! กรุ๊งกริ๊ง!

เสียงไพเราะที่สุดในโลกดังขึ้นเมื่อกองหินปราณและขวดโหลกลิ้งเกลื่อนกราด

"มาดูกันซิว่าศิษย์พี่กัวผู้ร่ำรวยมีอะไรบ้าง..." อาเจียตาลุกวาว ลืมความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการฆ่าคนไปจนหมดสิ้น

หินปราณ:

ของเดิมที่ถูกไถไป (25 ก้อน)

ของกัวเฟิง (150 ก้อน!)

ของจางหู (เศษเงิน 8 ก้อน)

รวม: 183 ก้อน!

"รวย! รวยเละ!" อาเจียกอบโกยหินปราณมาแนบแก้ม "183 ก้อน... นี่มันเงินเดือนศิษย์สายนอกรวมกัน 5 ปีชัดๆ! พี่กัวช่างเป็นคนดีจริงๆ ที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาให้ข้า!"

ขวดยาและโอสถ:

โอสถรวมปราณ (ระดับกลาง) 1 ขวด (ช่วยเร่งการบ่มเพาะ)

ผงสมานแผลชั้นดี 2 ตลับ

ยาถอนพิษ 1 ขวด

"ของดีทั้งนั้น..." อาเจียพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "โอสถรวมปราณนี่ข้ากำลังต้องการพอดี จะได้รีบทะลวงขั้น 7 สักที"

ของเบ็ดเตล็ด:

ตราหอคุมกฎ (อาเจียโยนทิ้งลงเตาไฟทันที เพราะเป็นของร้อนที่นำภัยมาสู่ตัว)

คัมภีร์วิชาตัวเบา : ย่างก้าวเมฆา (ของกัวเฟิง)

"วิชาตัวเบา?" อาเจียพลิกดูคัมภีร์ "อืม... ไม่เลว แต่สู้ 'วิถีอักขระ' ของข้าไม่ได้... เอาไปขายในตลาดมืดน่าจะได้สัก 40-50 หินปราณ"

"เจ้าเด็กงก..." มู่เฉินส่งเสียงขัดจังหวะความสุข "อย่าเพิ่งหลงระเริงกับสมบัติคนตาย... เจ้ารู้ใช่ไหมว่าการที่ศิษย์หอคุมกฎระดับลมปราณขั้น 9 หายตัวไป มันไม่ใช่เรื่องเล็ก พรุ่งนี้เช้าสำนักจะต้องปั่นป่วนแน่นอน"

"ข้ารู้..." อาเจียเก็บของลงถุงมิติอย่างรวดเร็ว (แยกประเภทอย่างเป็นระเบียบ) "แต่ข้าเตรียมข้ออ้างไว้แล้ว... เมื่อคืนข้านอนป่วยอยู่ที่ห้อง เจ้าสัวก็ปิดเครื่องนิ่งสนิท... ไม่มีพยาน ไม่มีหลักฐาน ศพก็เหม็นเหล้าหึ่ง ตกเขาตายเพราะเมา สมเหตุสมผลจะตายไป"

"อีกอย่าง..." อาเจียแสยะยิ้ม แววตาเป็นประกายเย็นชา "ในยุทธภพนี้ คนตายพูดไม่ได้... ตราบใดที่ข้าไม่เอาของพวกนี้ออกมาโชว์หรา ใครจะสงสัยศิษย์สายนอกกระจอกๆ อย่างข้า?"

มู่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"จำไว้... หอคุมกฎมีวิธีตรวจสอบวิญญาณ... แม้เจ้าจะทำลายศพ แต่ 'เศษเสี้ยวเจตจำนง' อาจจะยังหลงเหลือ ช่วงนี้เจ้าห้ามใช้พลังอักขระสายมืด หรือพลังของเจ้าสัวในที่สาธารณะเด็ดขาด... จงทำตัวเป็น 'อาเจียคนขี้ขลาด' ต่อไป"

"รับทราบขอรับอาจารย์!"

อาเจียดับไฟ แล้วล้มตัวลงนอน กอดถุงมิติที่มีเงินเกือบ 200 หินปราณไว้แนบอก หลับไปอย่างมีความสุขท่ามกลางความมืดมิด

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ลานฝึกยุทธ์

ข่าวลือแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

"เฮ้ย! ได้ข่าวหรือยัง? ศิษย์พี่กัวเฟิงกับจางหู ตกหน้าผาท้ายสำนักตาย!"

"จริงดิ? เป็นไปได้ยังไง! ศิษย์พี่กัวเก่งขนาดนั้น!"

"เห็นว่าเมาหนัก... ตรงที่เกิดเหตุมีกลิ่นเหล้าคลุ้ง แถมมีร่องรอยดินถล่ม คาดว่าคงไปยืนฉี่ริมผาแล้วพลาดตกลงไป..."

"น่าอนาถแท้... ฝึกยุทธ์แทบตาย มาตายเพราะเหล้า..."

อาเจียเดินกวาดใบไม้อยู่แถวนั้น แสร้งทำหูทวนลม ฟังบทสนทนาด้วยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

"น่ากลัวจังเลยนะขอรับ..." อาเจียหันไปคุยกับศิษย์ข้างๆ "เมื่อวานข้ายังเห็นพวกเขาแข็งแรงดีอยู่เลย... ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอนจริงๆ สงสัยข้าต้องหมั่นทำบุญบ้างแล้ว"

ศิษย์คนนั้นพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ๆ เจ้าเองก็ระวังตัวไว้ อาเจีย... ได้ข่าวว่าเมื่อวานเจ้าโดนพวกเขารีดไถนี่? ถือว่าเคราะห์ดีนะที่เจ้าไม่โดนหนักกว่านั้น"

"ขอรับ..." อาเจียตีหน้าเศร้า (แต่ในใจยิ้มกว้าง) "เงินทองของนอกกาย... ไม่ตายหาใหม่ได้ขอรับ"

ขณะที่อาเจียกำลังแสดงละครตบตาคนทั้งสำนัก... สายตาคู่หนึ่งจากบนยอดเขาพู่กันหยก ก็กำลังจ้องมองลงมาที่เขา

ผู้อาวุโสเทียนหยวน ยืนเอามือไพล่หลัง อยู่ที่ขอบระเบียง ข้างกายมี เย่ปิงอวิ๋น ยืนรายงานสถานการณ์

"รายงานท่านเจ้าสำนัก... ทีมตรวจสอบยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุเจ้าค่ะ สภาพศพแหลกเหลวจากการตกที่สูงและถูกหินทับ ไม่มีร่องรอยพลังปราณของผู้อื่น... แต่..." เย่ปิงอวิ๋นลังเล

"แต่อะไร?"

"แต่ข้าพบว่า... สมบัติในตัวของทั้งสองคนหายไปจนหมดเกลี้ยงเจ้าค่ะ ไม่เหลือแม้แต่เศษเงิน"

เทียนหยวนหัวเราะ หึหึ ในลำคอ สายตายังคงจับจ้องไปที่อาเจียที่กำลังกวาดพื้นอยู่อย่างขยันขันแข็ง

"คนตายเพราะเมา... แต่ทรัพย์สินหายเกลี้ยง... ช่างเป็น 'ผีขี้ขโมย' ที่ขยันทำงานจริงๆ"

"ท่านหมายความว่า..." เย่ปิงอวิ๋นเบิกตากว้าง "ท่านสงสัยอาเจีย?"

"ข้าไม่ได้สงสัย..." เทียนหยวนยิ้มบางๆ แววตาลึกลับยากหยั่งถึง "ข้าแค่กำลังชื่นชม... ว่าในที่สุด สำนักของเราก็มี 'ตัวอันตราย' ที่รู้จักใช้สมองมากกว่ากำลังถือกำเนิดขึ้นแล้ว"

"จับตาดูเขาต่อไป... ปิงอวิ๋น... แต่อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าอยากจะรู้ว่า เงินทุนก้อนโตที่เขาเพิ่ง 'เก็บได้' ...เขาจะเอามันไปทำอะไรให้ข้าประหลาดใจอีก"