ตอนที่ 18
นักรบแห่งความมืดสมญานามที่มอบให้กับผู้แข็งแกร่งแห่งฝ่ายความมืด มีความถนัดทางด้านเวทย์มืดและทักษะการต่อสู้ท่าที่เป็ที่เล่าขานมากที่สุด คือโล่ทมิฬ ที่สามารถสร้างโล่สีดำขึ้นมาได้โดยการโจมตีที่กระทบโล่ทมิฬจะถูกดูดซับความเสียหายทำให้การโจมตีไร้ผล
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
“ท่านมหาจอมเวทย์ปืนใหญ่เวทย์ได้ล็อกไปที่หายนะทั้งสามแล้วขอรับ เมื่อาเริ่มต้นจะทำการระดมยิงเข้าใส่ทันที”
จอมเวทย์คนหนึ่งเดินเข้ารายงานด้วยความเคารพ
“อืม”
ลูเซียโน่พยักหน้าเบาๆ
หวังว่าการโจมตีนี้จะสร้างความเสียหายให้คนพวกนี้ได้บ้าง
“เริ่มา!!”
ลูเซียโน่ะโคำรามดังก้อง
“เฮ เพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์”
“กำราบปีศาจร้าย”
เสียงะโของเหล่าทหาระโตอบรับดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหว
“เทอร์นาโด”
“สึนามึ”
“แผ่นดินไหว”
“อาทิตย์ผลาญ”
“มหาพงไพรสังหาร”
5จอมเวทย์ระดับสูงสุดของแต่ล่ะธาตุร่ายเวทสูงสุดใส่3หายนะทันที
แต่ก่อนที่พวกเขาจะร่ายจบ
ตูมๆๆๆๆๆ
“แย่แล้ว!!”
หัวน้าสมาคมนักผจญภัยรีบเข้าไปสกัดการโจมตีความเร็วสูงที่โจมตีมา
แต่น่าเสียดาย เขาสามารถสกัดได้เร็วพอเพียงสอง
ปังๆๆๆ
ปรากฏหลุมบ่อเืบนหน้าอกของจอมเวทย์สูงสุดธาตุปฐีอัคคี พฤกษา ส่วนนักเวทย์ธาตุวารีกับวายุรอดมาได้
ฟิ้วๆๆๆ
ปืนใหญ่เวทย์ทั้ง100ระดมยิงไปยังจุดเดียวกัน
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม
เกิดะเิขนาดใหญ่บริเวณที่สามหายนะยืนอยู่
นอกจากการโจมตีของปืนใหญ่เวทย์แล้วยังมีมหาเวทย์ระดับสูงอีกสองที่ยังทำงานอยู่ทำให้เกิดพายุทอร์นาโดพัดเข้าใส่พร้อมกับมวลน้ำมหาศาล
ส่งผลให้กองทัพแมลงระดับจำนวนมากถูกทำลายและแมลงระดับสูงได้รับาเ็
แม้แต่มิโนทอร์ที่ม้าไม้อัญเชิญออกมาที่มีความสามารถในการลดโจมตทางกายภาพและเวทย์ยังตายไปไม่น้อย
ส่วนฝูงมอนสเตอร์ของวายุส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่เป็มอนสเตอร์บินได้ทำให้ไม่ได้รับความเสียหายมาก
“แลก 3 ชีวิตนักเวทย์ระดับสูงสุดกับนักผจญภัยมรกต1นาย ทับทิมอีก7 เพชรอีก 13 คนและผู้นำกองทัพกว่าครึ่งเพื่อสังหารกองทัพของพวกหายนะจนเกือบพังพินาศถือว่าคุ้มค่า”
เหล่าผู้นำที่เหลือรอดโห่ร้องะโอย่างยินดี
หัวหน้าสมานักผจญภัยกับมหาจอมเวทย์คิ้วขมวดเล็กน้อย
สำหรับหอคอยจอมเวทย์แล้วการสูญเสียจอมเวทย์สูงสุดของทั้งสามธาตุถือเป็การสูญเสียกำลังรบ40%เลยก็ว่าได้
แน่นอนว่าทางสมาคมนักผจญภัยก็เช่นกัน
บุคคลที่สูญเสียไปถือว่าเป็รากฐานของพวกเขา!!
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความเสียกายของกองกำลังหายนะตามใดที่สามารถสร้างความเสียหายให้ฝ่ายนั้นได้มากครึ่งก็ถือว่าคุ้มค่า
ยิ่งถ้าสามารถสังหารหายนะทั้งสามไปได้ถือว่าโคตรคุ้มค่า
เพราะนั้นคือการสิ้นสุดา
แต่พวกเขารู้ดีว่านั้นมันเป็ไปไม่ได้.....
ถ้าหายนะสังหารได้ง่ายดายคงไม่ทำให้พวกเขาระดมกำลังชั้นยอดของภาคกลางมาทั้งหมดหรอก
“แปะๆๆๆช่างน่าชื่นชมจริงๆที่สามารถสร้างความเสียหายให้กองทัพของเราได้ขนาดนี้”
ซากุระฉีกยิ้มออกมาพร้อมกับมองไปที่พวกเขาราวกับดูตัวตลก
“ปะ...เป็ไม่ได้”
ลูเซียโน่มองไปยังซากรุและพรรคพวกที่อยู่ครบ32โดยไม่มีขนไหม้สักเส้น
ทำไมเธอถึงไปอยู่คนล่ะทิศกับจุดที่เกิดะเิได้!?