“กลับมา...ความจริงยังรอเจ้าอยู่ใต้เงามังกร”

ซ่งเหวินอวี๋พับจดหมายเก่า ๆ ลงในอกเสื้อ เสียงกลองยามสามดังแผ่วจากหอสังเกตการณ์กลางเมือง ท้องฟ้ายามค่ำคลุมด้วยม่านหมอกสีหม่น เมืองฉางเจินที่เขาเคยเรียกว่าบ้านกลับดูแปลกตาเกินจะจดจำ

เขาเคยเป็นมือปราบแห่งเมืองหลวง ผู้แบกเกียรติยศและความหวังของตระกูลซ่ง จนกระทั่งถูกใส่ร้ายว่าฆ่าราชทูตจากแดนเหนือ คำสั่งปลดตำแหน่งส่งเขาสู่การเร่ร่อน — แต่จดหมายฉบับนั้น ทำให้เขายอมเหยียบแผ่นดินเก่าอีกครั้ง

ในมือของเขามีหยกสีเลือดแตกครึ่งหนึ่ง — สิ่งเดียวที่เหลือจากพ่อผู้ล่วงลับ ในหัวของเขามีคำถามที่ไม่มีใครตอบ ในใจของเขา มีบางอย่างที่ไม่เคยจาง...

เมื่อเหวินอวี๋เหยียบย่างเข้าสู่ตรอกแคบของเมืองเก่า เงาของศาลเจ้าร้างก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นหลังม่านหมอก และเสียงกระซิบจากรอยแผลในอดีต...เริ่มดังขึ้นในยามที่ไม่มีใครพูดสักถ้อยคำ