หลายวันผ่านไป
ไต้ฝุ่นเริ่มสังเกตพฤติกรรมของเพื่อนตัวเองอย่างต้นรักที่มักจะมีขนมติดไม้ติดมือมาตลอด
"มาแล้วเหรอรัก" ไต้ฝุ่นทัก
"ใช่ ฝุ่นพักอยู่เหรอ"
"ใช่แล้วล่ะ มีขนมด้วยซื้อมาให้ฝุ่นใช่ไหมเนี่ย" ไต้ฝุ่นมองขนมในมือต้นรัก
"ไม่ใช่ซะหน่อย" ต้นรักปฏิเสธ
"อ่าว"
"ฝุ่นไปโรงยิมกับเราได้ไหม"
"ไปทำไมอะรัก"
"เอาน่า ไปเป็เพื่อนเราหน่อย"
ทั้งคู่เดินไปที่โรงยิมที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนั้น เดินได้ไม่นานก็ถึงจุดหมาย ต้นรักก็เดินไปหาใครบางคนพร้อมยื่นถุงขนมให้ ไต้ฝุ่นเห็นว่าใครเป็ใครที่ได้ถุงขนมของต้นรักไปก็รู้สึกไม่พอใจ
"ซื้อขนมมาฝากค่ะ" ต้นรักพูด
"ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับ เอาจริง ๆ พี่เกรงใจเรานะเนี่ย เราให้ขนมพี่ทุกวันเลย"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ หนูเต็มใจให้"
"งั้นเที่ยงนี้พี่เลี้ยงข้าวเที่ยงนะ ว่าแต่เราชื่ออะไรนะ พี่ยังไม่รู้ชื่อเราเลย"
"ต้นรักค่ะ"
"ไปกันเถอะรัก" ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังยืนคุยกันไต้ฝุ่นก็เข้าไปขัดจังหวะทั้งสอง พร้อมดึงแขนเพื่อนตัวเองออกจากที่ตรงนั้น
หลังจากที่ออกจากโรงยิมแล้วไต้ฝุ่นก็ยังคงเดินนำพร้อมดึงแขนต้นรักแต่ด้วยส่วนสูงที่ต่างกันทำให้ต้นรักเดินตามเพื่อนไม่ทัน จนกลายเป็ว่าตอนนี้เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่ง
"เดี๋ยวสิ ฝุ่น" ไต้ฝุ่นหยุดเดินหลังจากได้ยินเสียงต้นรักสั่ง
"ขนมเยอะขนาดนั้น คือเอาไปให้มันเหรอ"
"ฝุ่นเรียกใครว่ามัน เขาเป็พี่เราเลยนะเรียกดี ๆ สิ" ต้นรักปราม
"..."
"แล้วเมื่อกี้ฝุ่นทำแบบนั้นไม่น่ารักเลยนะ รักยังคุยไม่จบเลย"
"ไม่ต้องไปคุยหรอก ดูก็รู้ว่าเ้าชู้"
"นี่ ฝุ่น!" พูดจบต้นรักก็เดินหนีไต้ฝุ่นไปอีกทาง
"รอด้วยสิรัก" ไต้ฝุ่นเดินตาม
.
.
.
วันนี้โชคดีที่่เช้ามีคาบว่างเลยทำให้ทุกคนนั่งเล่นกัน มีทั้งไปหาเพื่อนที่อยู่ห้องข้าง ส่วนใหญ่จะลงไปหาของกินข้างล่าง แต่จะมีคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องเรียนของต้นรักแต่ไม่กล้าเข้าไป น้ำฝนที่เห็นดังนั้นจึงเรียกให้เข้ามา
"ดาว เข้ามาสิ"
"..."
"คาบนี้ว่างเหมือนกันเหรอ"
"เปล่าหรอก แต่อาจารย์ยังไม่มาน่ะ เราเลยมาหา"
"อ๋อ"
"คือเราลองทำคุกกี้น่ะ เลยอยากให้ลองช่วยชิมดู" แสงดาวพูดเสียงเบา
"คุกกี้เหรอ"
"ฝุ่น!" ต้นรักพูดเสียงดังที่เห็นเพื่อนอย่างไต้ฝุ่นไม่รู้มาั้แ่ตอนไหนอยู่ ๆ ก็มาหยิบขนมจากมือแสงดาว
"..." แสงดาวตั้งหน้าตั้งตามองไต้ฝุ่น
"อร่อยเลย" ไต้ฝุ่นพูด
"จริงเหรอ" แสงดาวฟังคำตอบจากไต้ฝุ่นด้วยสายตาเป็ประกาย
"ใช่แล้-" เหมือนไต้ฝุ่นกำลังตะลึงกับรอยยิ้มตรงหน้า
"..."
"ไปละ" ไต้ฝุ่นสะบัดหัวตัวเองพร้อมเดินจาก
"เอ้า อะไรของเขา"
"ไหน ๆ เราขอลองชิมบ้างนะ"
"อื้อ"
ทั้งต้นรักและน้ำฝนตั้งใจชิมคุกกี้ที่แสงดาวเอามาให้พร้อมเม้าท์ตามประสาสาว ๆ แสงดาวเป็คนเงียบ ๆ ไม่ค่อยมีปากมีเสียงสักเท่าไหร่ เป็คนที่เรียบร้อยมาก ๆ เธอเป็เพื่อนที่เรียนห้องด้วยกันตอนมัธยมต้นแต่น่าเสียดายที่มัธยมปลายไปได้เรียนห้องเดียวกัน
เมื่อ่พักกลางวันมาถึงก็เป็ไปตามสัญญาที่ให้ไว้เมื่อเช้า รพีได้เลี้ยงข้าวเที่ยงให้ต้นรัก ทั้งคู่คุยกันนิดหน่อย ต้นรักเดินกลับโต๊ะตัวเองด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
"แหม มันขนาดนั้นเลยดิ ยิ้มไม่หุบเลย"
"..."
"มันมีความสุขจนล้นออกปาก นอนตะแคงยังไม่ได้เลยมันจะออกทางหู" น้ำฝนพูด
"..."
"เอ้า ๆ ยิ้มเข้าไป คนอะไรกินข้าวไปยิ้มไป"
แต่แล้วรอยยิ้มของต้นรักก็หายไปเมื่ออยู่ ๆ จันฉายและแก๊งของพวกเธอก็เดินมาล้อมรอบโต๊ะของต้นรัก
"มีอะไรไม่ทราบย่ะ" น้ำฝนถาม
จันฉายมองจานข้าวของต้นรักและพูดว่า "เขาแค่เลี้ยงข้าวให้ก็ยิ้มปากจะฉีก ฉันที่เขาไปส่งทุกเย็นคงไม่กระอักเืเลยเหรอ" จันฉายพูดโอ้อวด
"โกหก" ต้นรักพูด
"ใช่" น้ำฝนเสริม
"นี่ ฉันจะโกหกทำไมละคะ เธอคงยังไม่รู้สินะว่าฉันกับรพีเราสองคนกำลังคุยกัน"
"..."
"หึ"
"แน่จริง แกก็ให้พี่รพีไปส่งสิเย็นนี้"
"โอ๊ย แกจะอยู่ทันเหรอ กว่าพี่เขาจะกลับก็ห้าโมงแล้ว อีกอย่างฉันรอพี่เขาซ้อมบาสก่อนด้วย"
"..." ต้นรักเงียบเพราะมันจริงอย่างที่จันฉายพูดว่าเธออยู่ไม่ถึงห้าโมงเย็น
พูดจบจันฉายเพื่อนก็เดินออกจากโต๊ะของต้นรัก
"นี่จันฉาย แกคุย ๆ กับพี่เขาอยู่จริง ๆ เหรอ"
"ใช่ ๆ ฉันได้ยินมาว่าพี่เขาไม่มีคนคุยนะหลังจากที่เลิกกับพี่น้ำชาไปตอนมอห้า"
เพื่อน ๆ ของจันฉายรุมถามคำถามเธอจนเธอไม่รู้จะตอบอันไหนก่อน
"โอ๊ย! ไม่ได้คุยไม่ได้อะไรทั้งนั้นแหละ"
"อ่าว แล้วแกพูดอย่างนั้นทำไม"
"ฉันรำคาญมัน แค่ผู้ชายเลี้ยงข้าวก็ยิ้มปากจะฉีก ทำเหมือนไม่เคยไปได้ ฉันน่ะรำคาญลูกตามาก"
"แล้วถ้าพวกมันอยากเห็นว่าแกกลับกับพี่เขาจริง ๆ แกจะทำอย่างไร"
"ไม่รู้"
"เอ้า!"
"เออน่ะ ถึงวันนั้นค่อยคิด อีกอย่างมันไม่มีทางอยู่โรงเรียนถึงห้าโมงเย็นหรอก ฉันเห็นมันกลับบ้านั้แ่ประตูรั้วเปิด"
"เออ ๆ"
"ไปเติมปากกัน"
.
.
.
ในทุก ๆ วันจะมีขนมจากแสงดาวคอยมาให้พวกเราชิม วันนี้ก็เช่นกัน แสงดาวนำเบเกอร์รี่ที่ลองฝึกทำให้พวกเราชิมใน่เช้าก่อนเข้าแถว
"วันนี้ทำอะไรมาให้ลองเหรอดาว" น้ำฝนเอ่ยถาม
"วันนี้เราลองทำคัพเค้กดูน่ะ คิดว่าน่าจะหวานไป" แสงดาวตอบ
"ไหน ๆ เราลองชิม" น้ำฝนหยิบคัพเค้กเข้าปาก
"..." แสงดาวลุ้น
"อืม..." น้ำฝนทำท่าครุ่นคิดถึงรสชาติ
"ก็ไม่เลวนะ กำลังพอดีเลย ไม่หวานเกินไป เราชอบ"
"จริงเหรอ"
"ใช่แล้วล่ะ แสงดาวเก่งจังเลย ทำได้หลายอย่างแหนะ ถ้าเป็ฝนนะป่านนี้ครัวแม่ะเิแล้วล่ะ" น้ำฝนพูดพร้อมกับหัวเราะกับคำพูดของตัวเอง
"ดีใจจังที่ทุกคนชอบ รักลองบ้างสิ"
"ได้ ๆ โอ๊ย!" ก่อนที่ต้นรักจะเอาคัพเค้กเข้าปากเป็่ที่ไต้ฝุ่นเดินมาตบบ่าเธอพอดิบพอดี
"ฝุ่น!"
"อ้าว ไม่เห็น ๆ ขอโทษ อย่าโกรธฝุ่นเลยนะ" ไต้ฝุ่นยีหัวต้นรัก
"โอ๊ย ฝุ่นทำอะไรเนี่ยผมยุ่งไปหมดแล้ว"
"ฮ่า ๆ ๆ" ไต้ฝุ่นกับสภาพตอนนี้ของต้นรักที่ผมยุ่งเหยิงดูไม่เป็ระเบียบ
แสงดาวเห็นดังนั้นจึงหลุบมองต่ำเพราะไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า
"เราไปก่อนนะ" แสงดาวพูด
" อ้าวดาวไปแล้วเหรอ" ไต้ฝุ่นถาม
"อื้อ"
"โอเค งั้นคัพเค้กนี้เราขอนะ"
"..." แสงดาวไม่ตอบอะไรพร้อมเดินจากไปหาเพื่อนในห้องตัวเอง
"เนี่ยฝุ่น เล่นอะไรไม่รู้เื่" ต้นรักบ่น
"อร่อยนะเนี่ย" ไต้ฝุ่นชิมคัพเค้ก
น่าเสียดายที่แสงดาวไม่ได้อยู่ฟังไต้ฝุ่นก่อน ถ้าเธออยู่ต่อสักนิดความรู้สึกว้าวุ่นในใจที่เธอรู้สึกเมื่อกี้มันคงหายไปปลิดทิ้ง
ติดตามตอนต่อไป
7K
