หลังจากที่ทุกคนก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่คริสตัลก็ต้องหันมองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจไม่คิดว่าพระราชวังของเหล่าแวมไพร์จะสวยงามขนาดนี้
“มาแล้วรึ ลูคัสวินเซนต์”
“ลูกกลับมาแล้วท่านพ่อ”
“กลับมาแล้ว”
“หึ ยังเหมือนเดิมเลยนะลูคัส”
“…” เงียบแถมยังเมินหน้าหนีอีก
คริสตัลมองปฏิกิริยานั่นอย่างงุนงงซึ่งแตกต่างจากวินเซนต์ที่ยิ้มร่าพลางคิดว่านี่คือการทักทายของพ่อลูกกันอย่างนั้นเหรอ?
“เอาเถอะข้าได้ยินว่าพวกเ้าพามนุษย์มาด้วย”
“คือว่าท่านพ่อ ข้าไม่รู้ว่าท่านทราบแล้วหรือไม่ แต่ว่าพวกยูเปียร์มันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”
“ว่าอย่างไรนะ!!เป็ไปได้ยังไงกัน ทำไมพวกนักล่าไม่แจ้งข่าวมา!”
“คือท่านพ่อเื่พวกนี้ข้าก็พึ่งทราบเมื่อครู่ที่ผ่านมานี่เอง”
….
ในระหว่างที่าาแห่งแวมไพร์กำลังพูดคุยกับวินเซนต์อยู่นั้นร่างสูงของลูคัสก็ได้เดินตรงเข้ามาจับแขนของคริสตัลไว้ก่อนที่จะดึงให้ตามเขาไปโดยไม่สนใจการสนทนาที่กำลังเกิดขึ้นเื้ัเลยสักนิด
ซึ่งคริสตัลเองก็ดันตามเขาไปอย่างมึนงงเมื่อความง่วงเริ่มแผลงฤทธิ์ออกมาอีกครั้งในตอนนี้
“แล้วนั่นเ้าจะไปไหนลูคัส”
“ข้าแค่ไม่อยากเจอหน้าท่านเพราะอะไรท่านคงรู้ดี ไปกันเถอะ”
“นี่! ไอ้ลูกคนนี้นี่! ข้าบอกให้หยุดไง!!”
ร่างสูงที่ดึงข้อมือของคริสตัลนั้นเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นจนเสียงที่ะโตามออกมาอย่างไม่พอใจนั้นได้เงียบหายไปกับเื้ั
“นะ นี่คุณจะพาผมไปไหน”
“ตามมาเงียบๆถึงแล้วก็จะรู้” คริสตัลเร่งฝีเท้าเพื่อก้าวตามไปให้ทันแต่บ้าจริง! นี่ลืมไปหรือเปล่าว่าคนที่กำลังลากไปเนี่ยเป็มนุษย์นะ!!
“อะ! จะทำอะไรนะ!”
“ชักช้า! ฉันไม่ชอบ!”
คริสตัลที่ถูกอุ้มขึ้นหลังอย่างกะทันหันได้แต่กอดคออีกฝ่ายแน่นขึ้นเพราะจู่ๆร่างสูงก็เร่งความเร็วจนกลายเป็วิ่ง แล้วเพียงไม่นาน ร่างของคริสตัลก็กระแทกอย่างแรงลงบนเตียงนอนที่มีสปริงอย่างดีแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเจ็บอยู่ดี
“อะ โอ๊ย เจ็บจังนี่คุณอ่อนโยนกว่านี้ไม่เป็หรือไงกัน!” คริสตัลได้ทีก็แว้ดกลับไปอย่างลืมตัวพลางลูบหลังที่กระแทกอย่างแรงแล้วในตอนที่กระแทกนั้น เหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังลั่นขึ้นจากกระเป๋าเมื่อนึกขึ้นได้จึงรีบเปิดแล้วหยิบออกดู
..ถึงได้รู้ว่ากรอบรูปภาพถึงกับแตกร้าว
นั่นทำให้เขากำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัวพลางเงยหน้าจ้องมองร่างสูงด้วยความโกรธปนความเสียใจ ที่สิ่งสำคัญเกือบจะพังไป
ไม่เกือบหรอกแต่พังจริงๆเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่นี้ กรอบรูปเลยหักครึ่งเลยทีเดียว
แต่ก็เพียงไม่นานเท่านั้นที่สายตาโกรธแค้นได้แปรเปลี่ยนเป็ระแวดระวัง นั่นก็เป็เพราะว่า ดวงตาของร่างสูงนั่นปรากฏแสงสีฟ้าอีกแล้วและดูเหมือนมันจะไม่จางหายไปด้วย
“ฉันหิวแล้ว”
พลางก้าวเข้ามาใกล้และนั่นทำให้คริสตัลต้องถอยร่นร่างไป ถอยไปจนชิดที่หัวเตียงและแค่พริบตาเดียวเท่านั้น ร่างสูงก็ได้ขึ้นมาคร่อมทับร่างเอาไว้
“จะทำอะไรนะ!”เสียงที่เอ่ยออกมานั่นล้วนมีแต่ความสั่นกลัว
“นายเป็อาหารที่ฉันจะต้องกิน” สิ้นคำพูดนั้นร่างสูงก็ก้มหน้าลงและซุกเข้าที่ซอกคอก่อนจะหยุดชะงักเมื่ออำนาจบางอย่างได้เรืองแสงออกมาจากหน้าอกของคริสตัล
คริสตัลได้แต่เบิกตาโพล่งด้วยความใก่อนจะดึงสร้อยคอออกมาอย่างช้าๆ แสงสีฟ้าที่เรืองแสงออกมานั่นสะท้อนเข้าไปในดวงตาของร่างสูง ซึ่งมันเป็สีเดียวกัน อย่างน่าประหลาดใจ
“หิว อ่า ได้โปรดอะ อนุญาตฉันที”
เสียงแหบพร่าที่เปล่งออกมาอย่างทรมานนั่นทำให้คริสตัลได้แต่สงสัยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“กะ เกิดอะไรขึ้นนี่มัน หมายความว่าไง!?” และด้วยความสงสัยที่ทบทวี ทำให้คริสตัลร้องถามออกไปอย่างสับสนและมึนงงเพราะเท่าที่ผ่านมา สร้อยเส้นนี้ไม่เคยมีปฏิกิริยาแบบนี้มาก่อน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา
..ไม่เคยเลยสักนิด
“อนุญาต ได้โปรดแฮ่กๆ” เสียงแหบพร่านั่นอ้อนวอนออกมาอีกครั้งพร้อมลมหายใจที่รุนแรงราวกับทนอะไรบางอย่างไม่ไหว
“เร็วเข้า!แล้วจะอธิบายให้ฟัง!!”
“มะ ไม่!! ต้องบอกผมมาก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น!!”
“ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว!!”
“เฮือก!!”แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อดวงตาที่เคยเป็สีฟ้านั้นได้แปรเปลี่ยนไปเป็สีแดงดุจเื และก่อนที่จะทันได้พูดอะไรความเ็ปก็แล่นริ้วขึ้นมาจากลำคอซะก่อน
“อึ่ก! อ่า จะ เจ็บ” ความเ็ปนั่นรุกรานไปทั่วลำคอคริสตัลพยายามผลักแล้วดันเขาออกแต่ก็ไม่เป็ผล จนแขนที่ยกขึ้นเพื่อดันไหล่นั่นหมดแรงอ่อนกำลังลง
“อืมม!”
….
เสียงครางที่หลุดออกมาอย่างยินดีนั่นดังขึ้นเบาๆเวลาผ่านไปได้สักพัก ลูคัสก็ผละริมฝีปากออกจากลำคออันหอมหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งแล้วค่อยๆเลียตรงรอยฟันอีกครั้งเป็การทำความสะอาดก่อนที่ดวงตาที่แดงก้ำนั้นจะอ่อนแสงลงจนกลายเป็สีดำปกติ
หลังจากที่ลูคัสได้สติก็ได้ก้มมองร่างที่อยู่ในอ้อมแขนทันทีถึงแม้จะไม่หมดสติ แต่ดวงตาสีน้ำเงินนั่นก็จ้องตอบกลับมาอย่างอ่อนแรง
“นายผิดเองที่ไม่อนุญาตฉัน”
“ทะ ทำ..ไม”
“พักผ่อนซะตื่นขึ้นมาแล้วจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง”
แล้วร่างเล็กก็หมดสติไปลูคัสจ้องมองไปที่ต้นคอหอมหวานนั้นอีกครั้ง พลางคิดว่า ทำไม
…ทำไมตัวเองถึงกระหายได้ถึงขนาดนี้
แอ๊ด..
เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นรั้งสายตาให้หันไปมองก่อนที่พบว่าน้องชายทั้งสามได้เดินเข้ามาหาพลางจ้องสายตาไปที่ร่างที่นอนอยู่ตรงหน้า
“ข้าได้ยินเสียงร้อง”ซาลัม
“ท่านพี่ะเิพลังออกมาจนข้ารู้สึกได้เลยรีบตรงมา”ซีโน่
“กินไปแล้วสินะ ท่านพี่ นั่นอะ”
วินเซนต์เดินตรงเข้ามาใกล้แล้วคนอื่นก็ตามเข้ามาลูคัสเลยต้องดึงเอากระเป๋าของอีกฝ่ายมาในตอนนั้นเองที่สายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปที่ตั้งอยู่ด้านข้างแถมยังหักครึ่งอีกต่างหากและคาดว่าคงไม่พ้นฝีมือตนเองเป็แน่
“ที่ไหนมีกรอบรูปขายบ้างนะ”ได้แต่พึมพำออกมาแต่ก็ไม่ได้รอดพ้นหูของน้องชายไปได้
722
![[ มี E-Book ] ไม่นะคุณชาย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ตอน ข้าจะเป็นเศรษฐีนี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714103888_64234326.webp)
