องค์หญิงโจวอวี่หลิงปีนี้ก็มีอายุครบ 18 ปี
หญิงสาวราว 16-20 ต่างก็ออกเรือนกันแล้ว
แต่ฐานะองค์หญิงต่อให้มาเป็แค่คนธรรมาดายังไงก็มีเชื้อพระวงค์แม่บุญธรรมเอ้อเปียวคงไม่อยากให้ใครมาแต่งงานเพราะหากวันหนึ่งมีคนมารู้เข้าจะมีความผิดจึงได้แต่เก็บตัวเงียบๆทั้งสองคนหลบหนีความวุ่นวายแต่ก็หนีความจริงไม่พ้น ประเพณีงานเทศกาลเด็กสาวอย่างอวี่หลิงก็ไม่อยากพลาดวันเวลาดีดี จึงได้แต่ขอให้ท่านแม่เอ้อเปียวให้นางไปชมเทศกาลโคมลอย
ขอมาหลายวันก่อนจะถึงงานเทศกาล ขอในที่สุดก็ได้ไปชมงานเทศกาล อวี่หลิง
แม่ปล่อยเ้าไปชมงานเ้าอย่ากลับมาดึกละ
แม่เป็ห่วงเ้านะเ้าค่ะ อวี่หลิงก็ถือโคมไฟที่ตัวเองทำขึ้นมาแล้วถือเดินออกจากบ้านไป
พอไปถึงงานในหมู่บ้านเป็งานเล็กๆแต่คึกคักมีผู้คนหลากหลายทั้งของกินโคมต่างๆการแต่งกายบ่าวสาวชาวบ้านรวมถึงตระกูลคุณชายคุณหนู อวี่เหลียงพยายามมองหาคุณชายที่ตนเองพบในสวนแต่ก็ไม่เจอเลยเดินชมงาน สักพักก็นั่งคิดถึง
เื่ราวในอดิต คิดถึงท่านพ่อท่านแม่ ท่านพี่ไม่รู้ว่าทุกคนสบายดีไหม อวี่หลิงอยู่ทางนี้สบายดีเพคะ สักพักก็อธิษฐาน ในใจว่า
ถ้าหากมีสักวัน อวี่หลิงก็อยากพบท่านแม่ ท่านพี่อีกครั้ง ขอให้ท่านแม่ท่านพี่แคล้วคลาดปลอดภัยอายุยืน หมื่น หมื่นปี
อวี่หลิงอยู่ทางนี้แม้จะลำบากหน่อย แต่อวี่หลิงจะอดทนให้มีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อไม่ให้เป็ภาระบ้านเมือง พออธิษฐานเสร็จก็ปล่อยโคมลอยในแม่น้ำ แล้วก็นั่งดู สักพักก็มีคุณชายตระกูลหนึ่งเดิยผ่านมา แม่นางเ้ามาคนเดียวหรือ เ้าเป็คนที่นี่หรือเปล่าเหตุใดข้าไม่เคยเห็นหน้าเ้า ขออภัยเ้าค่ะ
อวี่หลิงเดินหนีจากตรงนั้น แล้วรีบกลับบ้าน
คุณชายคนนั้นได้แต่มองแล้วสงสัย สตรีนางนี้ ไม่เหมือนสตรีนางอื่นพอเห็นข้าก็จะหว่านเสน่ห์แต่สตรีท่านนี้ หนีหน้าข้า หน้าข้ามีอะไรติดหรือ จึงถามบ่าวรับใช้ข้างกาย
สงสัยสตรีนางนั้นคงไม่กล้ามองความหล่อของคุณชายขอรับ
354
