ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 69: ป่าอสูรบรรพกาล

ความรู้สึกบิดเบี้ยวของมิติสิ้นสุดลงพร้อมกับแสงสว่างที่วาบขึ้นมาเบื้องหน้า เฟิงหวงและกลุ่มของสำนักหมอกครามปรากฏตัวขึ้นกลางลานกว้างที่ดูเก่าแก่แห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าประตูมิติจะส่งคนที่เข้ามาพร้อมกันมายังบริเวณใกล้เคียงกัน

ทันทีที่ลืมตาขึ้น ทุกคนต่างต้องสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง!

โลกที่นี่ดูแตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้แต่ละต้นสูงใหญ่เสียดฟ้าจนแทบมองไม่เห็นยอด ลำต้นของมันใหญ่ขนาดที่ต้องใช้คนสิบคนโอบจึงจะรอบ บนเปลือกไม้มีมอสและเห็ดราที่ส่องแสงเรืองรองจางๆ อากาศเต็มไปด้วยพลังปราณแห่งฟ้าดินที่หนาแน่นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าบนยอดเขาหมอกครามเสียอีก ทั้งยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายที่ "ดึกดำบรรพ์" และป่าเถื่อน

"ทุกคนระวังตัวไว้" หลินเยว่กล่าวเตือนด้วยสีหน้าที่จริงจัง "ที่นี่คือแดนลี้ลับโบราณ สัตว์อสูรทุกตัวและสมุนไพรทุกต้นล้วนไม่ธรรมดา"

นางกางแผนที่เก่าๆ แผ่นหนึ่งออก "นี่คือแผนที่ของเขตชั้นนอกที่คนรุ่นก่อนเคยบันทึกไว้ เราต้องหาจุดอ้างอิงเพื่อดูว่าเราอยู่ที่ไหน"

เฟิงหวงหลับตาลงช้าๆ และแผ่จิตเทวะระดับราชันย์ของเขาออกไปอย่างเงียบเชียบ ประสาทสัมผัสของเขากว้างไกลและเฉียบคมกว่าทุกคนในที่นี้หลายเท่าตัว "ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ห่างไปประมาณห้าสิบลี้ มีหุบเขาที่เต็มไปด้วยพลังงานธาตุน้ำที่หนาแน่นผิดปกติ"

คำพูดของเขาทำให้หลินเยว่ตาเป็นประกาย นางรีบมองไปยังแผนที่ "นั่นต้องเป็น 'หุบเขาจันทร์เสี้ยว' แน่ๆ! มีบันทึกไว้ว่าเมื่อห้าสิบปีก่อน เคยมีศิษย์พี่พบ 'บัวหิมะพันปี' ที่นั่น!"

"บัวหิมะพันปี!" ศิษย์คนอื่นๆ ต่างร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น นั่นคือสมบัติล้ำค่าที่สามารถช่วยให้ยอดฝีมือธาตุน้ำก้าวหน้าไปได้มาก!

"ดี! เป้าหมายแรกของเราคือที่นั่น!" หลินเยว่ตัดสินใจ

กลุ่มของพวกเขาเริ่มเดินทางมุ่งหน้าไปยังหุบเขาจันทร์เสี้ยวอย่างระมัดระวัง แต่เพียงไม่นาน พวกเขาก็ได้พบกับ "เจ้าถิ่น" ของป่าแห่งนี้

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เงาสีดำหลายสายพุ่งออกมาจากพงไม้รอบตัวพวกเขาราวกับปีศาจ! มันคือฝูง "หมาป่าเงาบรรพกาล" สัตว์อสูรที่สามารถหลอมรวมตัวเองเข้ากับเงามืดได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้ยากต่อการตรวจจับอย่างยิ่ง! และหัวหน้าฝูงของมันยังแผ่พลังกดดันของขั้นราชันย์ระดับต้นออกมา!

"ตั้งกระบวนกระบี่เมฆาคลุม!" หลินเยว่ตะโกนสั่ง
ศิษย์ทั้งห้าคนชักกระบี่ออกมาและสร้างค่ายกลป้องกันขึ้นทันที แต่หมาป่าเงาก็เจ้าเล่ห์เกินไป พวกมันผลุบโผล่เข้าออกจากเงามืด โจมตีและล่าถอยอย่างรวดเร็ว ทำให้เหล่าศิษย์ต้องตกเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างยากลำบาก ส่วนหลินเยว่ก็ต้องเข้าปะทะกับหัวหน้าฝูงอย่างดุเดือด

เฟิงหวงที่ยืนอยู่ใจกลางวงป้องกันยังคงสงบนิ่ง เขาไม่ได้ชักอาวุธใดๆ ออกมา

เขาเพียงแค่หลับตาลง...และปลดปล่อย "ขอบเขต" แห่งราชันย์ของเขาออกมาเบาๆ

"ขอบเขต...พันธนาการเงา"

ทันใดนั้นเอง! เงามืดทั้งหมดที่อยู่บนพื้นพลัน "หนืดข้น" ขึ้นมาราวกับตังเม! ร่างของหมาป่าเงาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพลันชะงักงันและเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด การซ่อนตัวของพวกมันไร้ผลอีกต่อไป!

"ลงมือ!" หลินเยว่ร้องสั่ง

เมื่อเห็นศัตรูถูกเปิดเผยและเคลื่อนไหวช้าลง เหล่าศิษย์สำนักหมอกครามก็พลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุกทันที เพลงกระบี่อันเฉียบคมของพวกเขาสังหารหมาป่าเงาไปทีละตัวอย่างง่ายดาย หลินเยว่เองก็สามารถสังหารหัวหน้าฝูงลงได้ในที่สุด

เมื่อการต่อสู้จบลง ศิษย์ทุกคนต่างหันมามองเฟิงหวงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรง เขาไม่ได้สังหารศัตรูแม้แต่ตัวเดียว...แต่เขากลับเป็นผู้ที่ควบคุมผลของสงครามทั้งหมด!

"ข้าเพียงแค่ช่วยสนับสนุนเล็กน้อยเท่านั้น ฝีมือของพวกท่านทุกคนต่างหากที่ยอดเยี่ยม" เฟิงหวงกล่าวอย่างถ่อมตน

กลุ่มของพวกเขาเดินทางต่อไป และในที่สุดก็มาถึงปากทางเข้าหุบเขาจันทร์เสี้ยว

ภาพเบื้องหน้างดงามราวกับดินแดนในฝัน ทั้งหุบเขาปกคลุมไปด้วยพืชพรรณธาตุน้ำแข็งที่ส่องประกายสีฟ้าอ่อนๆ ใจกลางหุบเขาคือทะเลสาบสีมรกตที่นิ่งสงบ และกลางทะเลสาบ...บนเกาะน้ำแข็งเล็กๆ...ปรากฏ "บัวหิมะพันปี" ที่กำลังเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนโยนออกมาอย่างเด่นชัด!

แต่สมบัติล้ำค่าย่อมมีผู้พิทักษ์...

รอบเกาะน้ำแข็งนั้น ปรากฏร่างของ "มังกรอสรพิษเหมันต์" ขนาดมหึมาตัวหนึ่งนอนขดอยู่ มันกำลังหลับใหล แต่ไอพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้น...แข็งแกร่งถึงขั้นราชันย์ระดับกลาง! เทียบเท่ากับเฟิงหวงในตอนนี้!

แต่ปัญหากลับไม่ได้มีเพียงแค่นั้น...

เมื่อพวกเขามองไปยังอีกฟากหนึ่งของหุบเขา...ก็พบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึงเช่นกัน คนกลุ่มนั้นสวมอาภรณ์สีแดงเพลิงที่ตัดกับบรรยากาศเยือกแข็งของหุบเขาอย่างสิ้นเชิง ผู้นำของพวกเขาคือชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหยิ่งผยองและแผ่ไอร้อนออกมาจางๆ...ซุนเทียน แห่งตระกูลสุริยัน!

ทั้งสองกลุ่มสบตากันจากคนละฟากฝั่งของทะเลสาบ...โดยมีสมบัติล้ำค่าและอสูรผู้พิทักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวขวางอยู่ตรงกลาง!

การเผชิญหน้า...กำลังจะเริ่มต้นขึ้น