เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 207 : โชค

เหยาซือหยานถอดหมวกออกก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่งดงาม

“เถ้าแก่กล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก”

นางรับรู้ถึงการฝึกฝนตนเองที่เพิ่มขึ้น ขณะนี้อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออก

“ข้ากล่าวอะไรหรือ?” เสียงดังขึ้นจากทางด้านข้าง

เหยาซือหยานตกใจ เมื่อพบเห็นผู้พูด นางค่อยถอนหายใจโล่งออกมา

ด้วยเพราะอะไรไม่ทราบ ลั่วฉวนเข้ามานั่งใกล้กับเหยาซือหยาน

เหยาซือหยานมองทางลั่วฉวน

ลั่วฉวนอดไม่ได้ที่จะนิ่งงันไปเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นชั่วครู่

“ข้าหมายความถึงโหมดทั่วไป มันถึงกับทำให้ข้าเพิ่มพูนกำลังได้ไม่ใช่น้อยเลย”

นางคล้ายพึงพอใจต่อการตอบกลับของลั่วฉวน ถึงขนาดเผยยิ้มออกมา

“โอ้?” เมื่อนึกย้อนการกระทำ ลั่วฉวนกระแอมไอแก้เขินก่อนจะกล่าว “แล้วได้อะไรมา?”

แม้เหยาซือหยานเป็นเสมียนประจำร้าน แต่ลั่วฉวนเชื่อว่าตัวเขาไม่มีทางสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจให้แก่นางได้เพราะตัวตนของเขาเอง

ขณะนี้เป็นเพียงเถ้าแก่ที่อีกฝ่ายเคารพ

ความเชื่อใจไม่ใช่สิ่งที่สร้างได้ง่าย!

เหยาซือหยานอ้าริมฝีปากแดงของนาง ก่อนจะเริ่มบอกกล่าวถึงรางวัลที่ได้รับจากโหมดทั่วไป

“ภูมิต้านทานพิษ พลังจิตเพิ่มขึ้น ความเร็วเพิ่มขึ้น ความอดทน กำลังกาย และทักษะอื่นอีกหลายอย่างที่เพิ่มขึ้น”

เมื่อฟังคำตอบของเหยาซือหยาน หางตาลั่วฉวนก็ต้องกระตุกเล็กน้อย

เพียงไม่กี่ชั่วโมง นางถึงกับได้รับรางวัลมากมาย

หากเป็นผู้อื่นจะได้มากมายเช่นนี้หรือไม่?

ด้วยเหตุผลใดไม่ทราบ ลั่วฉวนพลันนึกถึงตนเองที่ได้รับโอกาสสุ่มโชค

เป็นไปได้ว่านางคือผู้โชคดีมากล้น?

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ยากที่จะนำมาเปรียบเทียบต่อกันได้

ลั่วฉวนคิดแผนการขึ้นภายในใจ เป็นไปได้ว่าเขาจะให้เหยาซือหยานเป็นผู้ทำการสุ่มโชคที่ระบบมอบให้ในภายหน้า

เรื่องราวที่ไม่อาจมองเห็นเช่นนี้ เชื่อหรือไม่นั้นมีแต่ต้องทดลองดู

ขณะลั่วฉวนคิดอยู่ภายในใจ เสียงระบบพลันดังขึ้น

“ขอย้ำเตือนเจ้าของร้าน ระบบสุ่มโชคทำงานได้โดยเจ้าของร้านเท่านั้น ไม่สามารถให้ผู้อื่นกระทำแทนได้!”

ลั่วฉวนลอบกลอกตาพลางบ่นต่อระบบที่อ่านใจตนเอง “เข้าใจแล้วน่า...”

ตอบกลับสิ้นคำ ระบบก็เงียบหาย

“เถ้าแก่ เป็นอะไรไป?”

แม้ว่าสีหน้าลั่วฉวนจะเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย ทว่าเหยาซือหยานก็ตระหนักทราบได้ถึงอารมณ์ภายในที่แปรเปลี่ยน จึงกล่าวถามด้วยความกังวล

“ไม่มีอะไร” ลั่วฉวนส่ายศีรษะ “ข้าเพียงคิดเรื่องที่ไม่ค่อยน่ายินดีเท่าใดนัก”

กลายเป็นว่าโลกใบนี้ถึงกับมีเรื่องร้ายแรง!

ร้ายแรงขนาดทำเถ้าแก่ไม่ยินดีได้!

ลั่วฉวนรับรู้ได้ถึงความคิดในใจเหยาซือหยาน

ในช่วงเวลาปกติ น้อยครั้งนักที่จะเห็นเถ้าแก่มีอารมณ์แปรเปลี่ยน! เหยาซือหยานคิดเช่นนี้อยู่ภายใน

“อย่างนั้นข้าขอตัวไปทำอาหาร!”

เหยาซือหยานกล่าวคำจบจึงพุ่งตัวขึ้นชั้นที่สอง

เหยาซือหยานจดจำถ้อยคำหนึ่งได้ อาหารคือวิธีการทำให้ผู้คนมีความสุข

ลั่วฉวนมองตามแผ่นหลังเหยาซือหยานที่หายเข้าครัวไปอย่างเหม่อลอย

หลังเล่นเกมเสร็จ เหยาซือหยานก็เตรียมมื้อเย็นไว้เรียบร้อยแล้ว

มื้อเย็นอร่อยเหมือนเช่นเคย เป็นนางพยายามทำอย่างสุดฝีมือ

และแน่นอนว่าอาหารเหล่านี้เป็นผลจากวัตถุดิบที่ระบบมอบมาให้ด้วย

ลั่วฉวนเริ่มมีความประทับใจต่อระบบเพิ่มขึ้นราวหนึ่งในสิบ

เสร็จสิ้นมื้อเย็น ทั้งสองจึงไปเล่นเกมเพื่อฆ่าเวลาประจำวัน

ถัดจากนั้นจึงชำระกายก่อนจะแยกย้ายกลับห้องนอน

เวลาหนึ่งวันก็เรียบง่ายและอิ่มเอมเช่นนี้

ตอนที่ 208 : ปรุงยา

ด้วยฐานะศิษย์ของหุบเขาโอสถ เหว่ยอี้จึงพักอาศัยในตำหนักหมื่นโอสถตั้งแต่มาเยือนนครจิ่วเหยา

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะตำหนักหมื่นโอสถคือผู้อยู่ภายใต้หุบเขาโอสถ อีกทั้งความเป็นอยู่ที่นี่ยังดีชนิดโรงเตี๊ยมทั่วไปไม่อาจเทียบได้

อย่างไรแล้วหากคิดอยากเปิดร้านเม็ดยาหรือโอสถ รวมถึงอุปกรณ์หลากหลายจำนวนมาก และยังมีค่ายอาคม เหล่านี้ล้วนถูกจัดจำหน่ายโดยตำหนักหมื่นโอสถ

ค่ายอาคมที่นี่สามารถเก็บงำออร่าไว้ไม่ให้หลุดรั่วออกไปได้ มันส่งผลดีต่อการสกัดเม็ดยา

และเหว่ยอี้ก็คือนักปรุงยา

เพื่อเสริมความสามารถสกัดเม็ดยา เขาไม่เคยหย่อนยาน แต่เป็นฝึกฝนอย่างไม่คิดพลาดทุกโอกาสความเป็นไปได้

เหว่ยอี้ขณะนี้สะดวกสบาย ทว่าเจ้าของตำหนักหมื่นโอสถไม่ใช่ดีเท่าใดนัก

เขารู้สึกว่าตนเองกลายเป็นรอง

เถ้าแก่แห่งตำหนักหมื่นโอสถคาดหวังทุกเมื่อชั่วขณะให้เหว่ยอี้เดินทางกลับ

อย่างไรแล้วคิดขับไล่นั้นทำไม่ได้ สถานะของทั้งสองแตกต่างกันเกินไป

สิ่งสำคัญยิ่งไปกว่านั้นที่เถ้าแก่กังวล คือเรื่องที่เขาก่อไว้อาจถูกเปิดโปง เช่นนั้นเขาอาจต้องแบกรับความผิด

……

เหว่ยอี้ขณะนี้อารมณ์ดี เพียงคิดถึงวิญญาณอัคคีที่ตนได้รับมาก็ทำเขาแทบอดใจไม่ไหวที่จะทดสอบว่าควบคุมอัคคีเพลิงได้ดีขึ้นเพียงใด

ดังนั้นตลอดทางกลับ เหว่ยอี้จึงเผยยิ้มแย้มเปื้อนใบหน้า

“จงลุกโชน!”

“จงลุกโชน!”

……

เมื่อเหว่ยอี้กลับมาถึงตำหนักหมื่นโอสถ พนักงานภายในร้านจึงกล่าวต้อนรับด้วยความนอบน้อม

“ไม่เป็นไร” เหว่ยอี้พยักหน้ารับ

หากเป็นตามปกติ เขาคงไม่คิดใส่ใจพนักงานตัวจ้อยเหล่านี้ด้วยซ้ำ

กระนั้นวันนี้ไม่ใช่ เพราะเขาอารมณ์ดีมาก

“เถ้าแก่อยู่ที่ใดกัน?” เหว่ยอี้หันมองรอบตำหนักหมื่นโอสถ ขณะนี้ตะโกนถามเพราะไม่พบเห็นร่างที่คุ้นเคย

“ทางนี้!” เสียงหนึ่งดังขึ้น

ถัดจากนั้นร่างจึงปรากฏออกจากห้องด้วยท่าทีแตกตื่น กระทั่งว่าเดินเตะโต๊ะจนเกิดเสียงของล้ม

“นายท่านต้องการพบข้าหรือ?”

เถ้าแก่อดกลั้นความเจ็บปวด ขณะนี้หยุดยืนตรงหน้าเหว่ยอี้กล่าวถามด้วยความระมัดระวัง

เหว่ยอี้มองที่เถ้าแก่ด้วยความสับสน คล้ายว่าครั้งนี้เขาจะเป็นต้นเหตุจึงทำให้เกิดความรู้สึกผิดเล็กน้อย

กระนั้นเหว่ยอี้ไม่คิดเก็บมาใส่ใจ “ขอห้องให้ข้า! ข้าคิดสกัดเม็ดยา!”

“รับทราบขอรับ! นายท่านรอประเดี๋ยว!”

เถ้าแก่ถอนหายใจโล่งอกอยู่ภายในพร้อมรับคำวนซ้ำ

……

ห้องใต้ดิน

ที่ตรงกลางห้องคือหม้อปรุงยาทองแดงสูงราวตัวคน บรรยากาศที่นี่ดูมีมนต์ขลัง

เบื้องใต้หม้อปรุงยา มันมีอัคคีเพลิงสีน้ำเงินดูไม่ทราบว่าร้อนหรือเย็นลุกโชนอยู่

อัคคีเพลิงนี้เป็นอัคคีต้นกำเนิดของเหว่ยอี้ อัคคีห้วงสมุทรน้ำแข็ง

อุณหภูมิของมันสามารถแปรเปลี่ยนได้โดยใช้พลังจิตควบคุม กระทั่งว่าสามารถแช่แข็งสรรพสิ่งได้!

ขณะนี้ด้วยอัคคีห้วงสมุทรน้ำแข็งที่ร้อนแรง มันเป็นผลให้ก้นหม้อปรุงยาต้องแดงร้อน

ที่บนผนังโดยรอบ มันมีแสงสว่างเจือจางปรากฏ เป็นค่ายอาคม!

ผลลัพธ์ของค่ายอาคมนี้คือการสกัดพลังวิญญาณไม่ให้หลุดรั่ว!

เหว่ยอี้ยืนเคียงข้างหม้อปรุงยาด้วยสมาธิมั่นคง ขณะนี้เขากำลังควบคุมอุณหภูมิของอัคคีห้วงสมุทรน้ำแข็ง

หากคิดอยากสกัดปรุงยาให้สำเร็จ เช่นนั้นก็ต้องเชี่ยวชาญการควบคุมอุณหภูมิสำหรับแต่ละตัวยา นั่นคือการใช้พลังจิตอย่างมหาศาลและต้องแม่นยำ!

ตัวยาสารพัดชนิดได้ถูกโยนใส่หม้อปรุงยา ไม่ช้าพวกมันจึงเริ่มกลายเป็นยาเหลว กลิ่นหอมขณะนี้ฟุ้งกระจายในอากาศ

ผ่านไปครู่หนึ่งเหว่ยอี้ค่อยเผยดวงตาแน่วแน่พร้อมตบเข้าที่หม้อปรุงยาอย่างแรง

ตึง!

เสียงดังขึ้น หม้อปรุงยาสะท้านอย่างรุนแรง