กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่อบอวลอยู่ในห้องตำราพยายามจะชะล้างกลิ่นคาวเืและยาสมานแผลที่รุนแรง ทว่าสำหรับ เม่ยเหลียน กลิ่นเ่าั้กลับยิ่งย้ำเตือนถึงความพ่ายแพ้ของสามีและการรุกรานที่แสนหวานของชู้รักในค่ำคืนที่ผ่านมา นางนั่งอยู่ข้างเตียงไม้จันทน์ที่หนาหนัก มองดูร่างของ แม่ทัพเฉินหยาง ที่ยังคงหลับใหลด้วยพิษไข้จากการาเ็ ใบหน้าของเขาที่เคยเต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งบัดนี้กลับดูเปราะบางอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
นางบรรจงจุ่มผ้าสีขาวสะอาดลงในอ่างน้ำอุ่นที่โรยด้วยน้ำมันหอมระเหย แล้วซับไปตามใบหน้าคมเข้มของสามีอย่างแ่เบา หากใครมาเห็นภาพนี้คงจะชื่นชมในความกตัญญูและจงรักภักดีของฮูหยินเอกที่มีต่อสามี ทว่าภายใต้ดวงตาที่เรียบเฉยนั้น เม่ยเหลียนกลับจดจำเพียงััที่หยาบกร้านของ อาซาน ที่เพิ่งลากผ่านผิวพรรณของนาง ณ ศาลาริมน้ำเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ความรู้สึก "Psychological NTR" หรือการซ้อนทับอารมณ์ระหว่างสามีและชู้รักเริ่มกัดกินใจนางอย่างลึกซึ้ง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วััผิวของเฉินหยาง นางกลับโหยหาความร้อนระอุจากร่างกายของอาซานมากกว่าสิ่งใด
"ท่านพี่... ท่านคงไม่รู้ว่าความเ็ปที่ท่านได้รับในป่าทึบนั่น เป็เพียงเศษเสี้ยวของความร้าวรานที่ท่านเคยมอบให้ข้า" นางพึมพำแ่เบา แววตาฉายแววความสะใจที่ซ่อนเร้น
ทันใดนั้น เฉินหยางขยับกายเล็กน้อยและครางออกมาด้วยความเ็ป เขาค่อย ๆ ลืมตาที่พร่าเลือนขึ้นมองภรรยาเอก "เม่ยเหลียน... เ้ายังอยู่ที่นี่หรือ?"
"ข้าจะไปที่ใดได้เ้าคะ ในเมื่อท่านพี่าเ็ถึงเพียงนี้" นางตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเยี่ยงภรรยาผู้แสนดี นางประคองเขาให้ลุกขึ้นดื่มน้ำแกงบำรุงที่เตรียมไว้ "อนุชิงร้องไห้จนสลบไปแล้ว ข้าจึงต้องมาดูแลท่านด้วยตนเอง"
การเอ่ยถึงอนุคนโปรดคือกลเม็ดที่นางใช้เพื่อย้ำเตือนเฉินหยางว่าในยามวิกฤต มีเพียงนางเท่านั้นที่มั่นคงพอจะเคียงข้างเขา เฉินหยางมองดูใบหน้าของภรรยา แววตาของเขาเริ่มสับสน ระหว่างความสงสัยที่เคยมีก่อนหน้าและความซาบซึ้งในความเอาใจใส่ที่นางมอบให้ในยามนี้ "ข้าขอโทษ... ที่คืนนั้นข้าพูดจารุนแรงกับเ้า"
คำขอโทษจากปากแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกลับไม่ได้ทำให้นางรู้สึกดีขึ้น แต่มันกลับทำให้นางรู้สึกสมเพชในความอ่อนแอของเขา เม่ยเหลียนแสร้งทำเป็ซับน้ำตา "ข้าไม่ถือสาหรอกเ้าคะ เพียงแต่ตอนนี้ท่านต้องรักษาตัวให้หาย เื่พรานป่าคนนั้น... ทหารรายงานว่ามันหายสาบสูญไปในป่าลึกแล้ว ท่านอย่าได้กังวลไปเลย"
นางโกหกอย่างหน้าชื่นตาบาน ทั้งที่ความจริงนางเพิ่งสวมกอดกับชายผู้นั้นในเงาสลัว การเอาตัวรอดในสมรภูมิเรือนหลังเช่นนี้จำเป็ต้องมีหน้ากากที่แเีที่สุด นางเริ่มวางแผนที่จะทำลายความเชื่อมั่นของเฉินหยางทีละน้อย โดยการทำตัวเป็ภรรยาที่สมบูรณ์แบบจนเขาตายใจ เพื่อเตรียมการหนีตามที่อาซานสัญญาไว้
ในขณะเดียวกัน ที่ศาลารับรองด้านนอก อนุชิง ที่ฟื้นจากการแสร้งสลบเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว นางมองเห็นภาพเม่ยเหลียนที่กำลังปรนนิบัติเฉินหยางอย่างใกล้ชิด ความริษยาและหวาดกลัวเริ่มพุ่งพล่านในอก นางรู้ดีว่าหากเฉินหยางหันมาโปรดปรานเม่ยเหลียนอีกครั้ง ตำแหน่งและอำนาจของนางจะสั่นคลอน "ท่านพี่เม่ยเหลียน ลำบากท่านแล้ว ให้ข้าช่วยดูแลท่านพี่เฉินหยางต่อเถิดเ้าคะ"
เม่ยเหลียนหันกลับมามองด้วยสายตาที่เย็นเยียบ "เ้าพักผ่อนเถิดอนุชิง ท่านพี่เพิ่งฟื้นและ้าความสงบ อีกอย่าง... แผลที่ขาของท่านพี่ต้องใช้ยาสมานแผนสูตรพิเศษที่มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้วิธีปรุง เ้าไปเตรียมน้ำอุ่นมาเพิ่มเถอะ"
คำสั่งที่ดูเหมือนหวังดีแต่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้คอนทราสต์ระหว่างฮูหยินเอกและอนุภรรยาชัดเจนขึ้น อนุชิงกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไป เม่ยเหลียนหันกลับมาหาเฉินหยางอีกครั้ง นางเริ่มนวดเฟ้นไปตามไหล่กว้างของเขาช้า ๆ แต่ละััแฝงไปด้วยความรัญจวนซ่านสยิวที่นางเก็บกดไว้ นางจินตนาการว่ามือที่กำลังนวดอยู่นี้คือมือของอาซาน และร่างกายที่นางกำลังัันี้คือร่างกำยำของพรานหนุ่ม ความซับซ้อนของอารมณ์นี้สร้างความเสียวซ่านให้แก่นางอย่างประหลาด (Erotic x Emotion)
"เม่ยเหลียน... เ้าช่างดีต่อข้านัก" เฉินหยางพึมพำพลางหลับตาลงด้วยความผ่อนคลาย โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังตกอยู่ในกับดักแห่งกามารมณ์และแผนการลวงที่ภรรยาของตนสร้างขึ้น
ยามดึกมาเยือน เม่ยเหลียนแสร้งทำเป็หลับข้างเตียงสามี เมื่อเสียงในจวนเงียบสงบลง นางลอบลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังความมืดมิดของป่าท้ายจวน นางหยิบหยกพกของอาซานขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ ความเย็นของหยกเปรียบเสมือนสัญญาใจที่หนักแน่นกว่าคำมั่นของสามีคนใด นางรู้ว่าอาซานกำลังเตรียมการบางอย่าง... แผนการที่จะชิงตัวนางไปพร้อมกับการเปิดโปงความโสมมของเฉินหยางที่เคยใส่ร้ายเขาในอดีต
"อีกไม่นาน... กรงทองแห่งนี้จะพังทลายลง" นางพึมพำกับเงาจันทร์ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งศีลธรรมไปสู่เสรีภาพที่นางเลือกเอง
รัตติกาลในจวนแม่ทัพคืนนี้ไม่ได้มีเพียงกลิ่นคาวเืที่เริ่มจางหาย แต่กลับมีกลิ่นอายของ "รสสวาทต้องห้าม" ที่กำลังจะกลายเป็เปลวเพลิงเผาผลาญทุกสิ่งในวันพรุ่งนี้ เม่ยเหลียนรู้ดีว่าทุกย่างก้าวของนางคือการเดิมพันด้วยชีวิต แต่ความรัญจวนที่ได้รับจากอาซานคือรางวัล
270
