ั้แ่วันนั้นมา จื่อเหวินเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในตัวของเหม่ยซิน เธอเริ่มไปดูสวนบ่อยขึ้น ทุกวันหลังจากอาหารกลางวัน เธอจะพูดว่าเธอ้าไปเดินเล่นในสวนเพื่อชื่นชมความงามของธรรมชาติ จื่อเหวินคิดว่านี่เป็เื่ปกติ เขาคิดว่าภรรยาของเขาเพียงแค่ชอบธรรมชาติและ้าหาที่สงบสำหรับตัวเอง
เขาสังเกตว่าเหม่ยซินดูมีความสุขมากขึ้นหลังจากกลับมาจากสวน แก้มของเธอจะแดงก่ำเล็กน้อย ดวงตาของเธอจะเป็ประกายและมีชีวิตชีวา เธอจะมาซบเข้าหาเขาด้วยความอ่อนหวานที่เพิ่มขึ้น จื่อเหวินคิดว่าอากาศบริสุทธิ์และความสงบของสวนทำให้ภรรยาของเขามีสุขภาพดีขึ้น
"เ้าดูสดชื่นมากเลยนะ" เขาจะพูดกับเธอทุกครั้งที่เธอกลับมา "อากาศในสวนคงจะดีจริงๆ"
เหม่ยซินจะยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่หวานหอม "ใช่ค่ะ อากาศที่นั่นทำให้ข้ารู้สึกสดชื่น" เธอจะตอบ ขณะที่ดวงตาของเธอเป็ประกายด้วยความลับที่เขาไม่เคยรู้
เขาไม่รู้ว่าเหม่ยซินกำลังหลบหนีจากตัวเขา หรือว่าเธอกำลังไปหาใครสักคน เขาเพียงแค่ยิ้มและบอกให้เธอไปได้ เขาคิดว่าการให้อิสระแก่ภรรยาคือการแสดงความรักที่แท้จริง
วันหนึ่ง ขณะที่จื่อเหวินกำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบ เขาก็นึกถึงเหม่ยซิน เขาคิดว่าเขาใช้เวลากับการอ่านหนังสือมากเกินไป และไม่ได้ใช้เวลากับภรรยาของเขาเท่าที่ควร เขารู้สึกผิดที่ปล่อยให้เธอต้องไปเดินเล่นคนเดียว
"วันนี้ข้าจะไปเดินเล่นในสวนกับเหม่ยซิน" เขาคิดในใจ "ข้า้ารู้ว่าเธอชอบสิ่งใดในสวนนี้ ข้า้าใช้เวลากับเธอมากขึ้น"
เขาวางหนังสือลงและเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ เขารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ใช้เวลากับภรรยาที่รัก เขาคิดว่าพวกเขาจะได้เดินเล่นด้วยกัน พูดคุยกัน และแบ่งปันความสุขในการชื่นชมธรรมชาติ
เขาเดินไปหาเหม่ยซิน แต่พบว่าเธอไม่อยู่ในห้อง เขาถามสาวใช้ และได้รู้ว่าเธอไปสวนแล้ว
"ดีแล้ว ข้าจะไปหาเธอที่สวน" เขาคิด "ข้าจะให้เธอแปลกใจ"
เขาเดินตามทางเดินในสวนอย่างช้าๆ มองหาเหม่ยซิน เขาเดินผ่านบริเวณดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ผ่านบริเวณบ่อน้ำที่ใสเซาะ และเดินเข้าไปยังบริเวณที่มีพุ่มไม้ขนาดใหญ่ บริเวณที่เขาไม่ค่อยเข้าไป
สวนใน่บ่ายนี้ดูสงบและร่มรื่น แสงแดดส่องผ่านใบไม้สร้างเงาที่สวยงาม เขาได้ยินเสียงนกร้องและเสียงลมใส่ใบไม้ ทำให้เขารู้สึกสงบและผ่อนคลาย
"ไม่แปลกที่เหม่ยซินชอบมาที่นี่" เขาคิด "ที่นี่ช่างสงบและสวยงามจริงๆ"
ขณะที่เขากำลังเดินอยู่ เขาก็ได้ยินเสียงที่ทำให้เขาหยุดเท้า เสียงที่อ่อนเบาและแ่เบา เสียงที่ดูเหมือนว่ามาจากตัวเหม่ยซิน แต่เสียงนั้นฟังดูแปลกๆ เหมือนเสียงของคนที่กำลังเ็ปหรือไม่สบาย
เขาคิดว่าเหม่ยซินอาจจะเป็อะไรไป อาจจะถูกแมลงกัดหรือล้มลง หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความเป็ห่วง
"เหม่ยซิน?" เขาเรียกหา "เ้าอยู่ที่ไหน?"
เขาเดินเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น ตามเสียงที่เขาได้ยิน และเห็นพุ่มไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า เขาเห็นเงาคนอยู่ด้านหลังพุ่มไม้ แต่เพราะว่าพุ่มไม้บังไว้ เขาจึงเห็นเพียงส่วนบนของร่างกายเท่านั้น
เขาเห็นไหล่เรียวของเหม่ยซิน และเห็นว่าเธอกำลังเคลื่อนไหวขึ้นลง ท่าทางของเธอเหมือนกำลังจัดแต่งดอกไม้หรือกิ่งไม้ให้เข้ารูปทรง แต่การเคลื่อนไหวดูแปลกๆ เหมือนเธอกำลังดิ้นรนกับอะไรบางอย่าง
เขาได้ยินเสียงหายใจที่หอบๆ และเสียงที่เหมือนเสียงครางเบาๆ จื่อเหวินคิดว่าเหม่ยซินอาจจะกำลังพยายามยกกิ่งไม้ที่หนักหรือกำลังต่อสู้กับแมลงตัวใหญ่
"เธอคงจะ้าความช่วยเหลือ" เขาคิด "ข้าต้องไปช่วยเธอ"
จื่อเหวินรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่เขาคิดว่าเหม่ยซินอาจจะนั่งลงชมดอกไม้และเก็บดอกไม้ หรืออาจจะกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง เขารีบเดินเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น
"เหม่ยซิน! เ้าอยู่ที่นั่นหรือ?" เขาร้องเรียกด้วยความเป็ห่วง
ทันใดนั้น เหม่ยซินก็ปรากฏตัวออกมาจากพุ่มไม้ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ มีเหงื่อซึมตามไรผม และเสื้อผ้าของเธอดูไม่เรียบร้อย ผมของเธอรุ่งรังเล็กน้อย เหมือนเธอเพิ่งต่อสู้กับอะไรบางอย่าง
"จื่อเหวิน!" เธอร้องออกมาด้วยความใ "ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
จื่อเหวินมองเธอด้วยความเป็ห่วง เขาเห็นว่าเธอหอบหายใจและดูเหนื่อยล้า "ข้าได้ยินเสียงที่ประหลาดของเ้า ข้าคิดว่าเ้าเป็อะไรไป" เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว "เ้าเป็อะไรไป? ทำไมเ้าถึงเหงื่อออกขนาดนี้?"
เขาสังเกตว่าเหม่ยซินดูตื่นตระหนกและกระวนกระวาย เธอมองไปรอบๆ เหมือนกำลังมองหาทางหนี เขาคิดว่าเธอคงจะกลัวแมลงหรืออะไรบางอย่างที่ทำให้เธอใ
เหม่ยซินพยายามที่จะควบคุมลมหายใจของเธอและเสียงของเธอ "ข้า...ข้าแค่เดินเล่นในสวน และเห็นแมลงตัวใหญ่บินมา ข้าใจึงร้องออกมา" เธอพูดอย่างเร็ว "ท่านมาเห็นข้านั่งชมดอกไม้ได้ไหมคะ ข้ากำลังจัดแต่งกิ่งไม้ให้เข้ารูปทรงที่้า"
จื่อเหวินมองไปที่พุ่มไม้ แต่เขาไม่เห็นใครอยู่ข้างในเลย เขาเห็นเพียงพื้นหญ้าและดอกไม้ เขาคิดว่าอาเฉียงอาจจะไปที่อื่นแล้ว หรืออาจจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง
"แมลงตัวใหญ่?" เขาถาม "แมลงอะไร? มันอันตรายไหม?"
"ข้าไม่แน่ใจค่ะ" เหม่ยซินตอบ "มันบินมาใส่ข้า ข้าจึงใและพยายามไล่มันออกไป"
จื่อเหวินมองไปรอบๆ เพื่อหาแมลงที่เหม่ยซินพูดถึง แต่เขาไม่เห็นอาเฉียง
จื่อเหวินมองไปรอบๆ เพื่อหาแมลงที่เหม่ยซินพูดถึง แต่เขาไม่เห็นอะไรเลย เขาเริ่มกังวลว่าอาเฉียงอาจจะอยู่ใกล้ๆ และสามารถช่วยเหลือเหม่ยซินได้
"อาเฉียง!" จื่อเหวินเรียก "เ้าอยู่ที่ไหน?"
เสียงของอาเฉียงดังมาจากไกลๆ ทางด้านซ้าย "ข้าอยู่ที่กระท่อมเก็บเครื่องมือขอรับนายท่าน!"
จื่อเหวินพอใจกับคำตอบ เขาคิดว่าอาเฉียงอาจจะไปทำงานที่อื่น หรือไปเก็บเครื่องมือที่กระท่อม เขามองไปที่เหม่ยซิน ความสงสัยเล็กน้อยเริ่มเข้ามาในใจของเขา แต่ความรักและความไว้ใจที่เขามีต่อเหม่ยซินทำให้เขาไม่กล้าที่จะเชื่อในสิ่งที่เขาเห็น
เขาสังเกตว่าเหม่ยซินยังคงหอบหายใจและดูกระวนกระวาย เขาคิดว่าเธอคงจะยังใจากแมลงที่เธอเจอ
"เ้าแน่ใจหรือว่าไม่เป็อะไร?" เขาถามอีกครั้ง "เ้าดูซีดและเหนื่อยล้ามาก"
"ข้าไม่เป็ไรแล้วค่ะ" เหม่ยซินตอบ พยายามยิ้มให้เขา "แค่ใเท่านั้นเอง"
ขณะนั้นเอง อาเฉียงก็เดินออกมาจากกระท่อมเก็บเครื่องมือ เขาถือจอบและเครื่องมือทำสวนในมือ ใบหน้าของเขาเปียกเหงื่อเล็กน้อย เหมือนเพิ่งทำงานหนัก
"อาเฉียง เ้าทำอะไรอยู่ที่นี่?" จื่อเหวินถาม
"ข้า...ข้าเห็นคุณผู้หญิงเดินมาทางนี้ ข้าจึงตามมาเพื่อดูแลว่ามีอันตรายหรือไม่ขอรับ" อาเฉียงตอบ พยายามควบคุมลมหายใจของเขา "และเมื่อข้าเห็นแมลงตัวใหญ่บินมา ข้าจึงพยายามที่จะช่วยคุณผู้หญิงให้พ้นจากอันตรายขอรับ แต่แมลงนั้นบินหนีไปก่อนที่ข้าจะทำอะไรได้"
จื่อเหวินเชื่อในคำพูดของอาเฉียง เขาคิดว่าอาเฉียงเป็คนดีและซื่อสัตย์ เขาคิดว่าอาเฉียงเพียงแค่พยายามที่จะช่วยเหม่ยซิน และการที่อาเฉียงเหงื่อออกก็เป็เพราะเขาวิ่งมาช่วยเหลือ
"ขอบใจเ้ามากนะอาเฉียง ที่ดูแลภรรยาของข้า" จื่อเหวินกล่าวด้วยความจริงใจ "เ้าเป็คนดีจริงๆ ข้าโชคดีที่มีคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์อย่างเ้า"
อาเฉียงโค้งคำนับ "เป็หน้าที่ของข้าขอรับนายท่าน ข้าจะดูแลความปลอดภัยของคุณผู้หญิงเสมอ"
ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน จื่อเหวินสังเกตเห็นใบไม้และกิ่งไม้บางส่วนที่หักและเกลื่อนกระจายอยู่บนพื้น เขาคิดว่านี่คงเป็ผลจากการที่เหม่ยซินพยายามไล่แมลงหรือการที่อาเฉียงพยายามช่วยเหลือ
เขายังสังเกตเห็นว่าหญ้าบริเวณนั้นดูเหมือนถูกเหยียบย่ำ เหมือนมีคนนั่งหรือนอนอยู่ แต่เขาคิดว่านี่คงเป็เพราะเหม่ยซินนั่งลงเพื่อหลบแมลง หรืออาเฉียงคลานเข้าไปช่วยเหลือ
"ดูเหมือนว่าแมลงตัวนั้นจะทำให้เกิดความเสียหายไม่น้อยเลย" เขาพูดขณะมองไปที่กิ่งไม้ที่หัก "มันคงจะใหญ่มากจริงๆ"
"ใช่ค่ะ" เหม่ยซินตอบ "มันใหญ่และดูน่ากลัวมาก ข้าไม่เคยเห็นแมลงขนาดนั้นมาก่อน"
อาเฉียงพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าก็ไม่เคยเห็นแมลงขนาดนั้นมาก่อนเช่นกัน มันบินเร็วมากและดูดุร้าย"
จื่อเหวินเดินเข้าไปหาเหม่ยซิน เขาเอื้อมมือไปจับมือเธออย่างอ่อนโยน "เ้าไม่เป็อะไรมากใช่ไหม?" เขาถาม "มือของเ้าสั่นเล็กน้อย"
"ไม่เป็ไรแล้วค่ะ" เหม่ยซินตอบ "อาเฉียงช่วยข้าไว้ทันเวลาพอดี ถ้าไม่มีเขา ข้าคงจะเป็อะไรไปแล้ว"
จื่อเหวินยิ้มให้เธอ เขารู้สึกขอบคุณอาเฉียงมากขึ้น "มาเรากลับไปที่เรือนพักกันเถิด ข้าจะให้ชาสมุนไพรให้เ้าดื่ม เพื่อให้เ้าสงบใจและไม่ใ"
"ได้ค่ะ" เหม่ยซินตอบ "ข้าอยากกลับไปพักผ่อนแล้ว"
เขาสังเกตว่าเหม่ยซินยังคงหอบหายใจเล็กน้อย และแก้มของเธอยังแดงอยู่ เขาคิดว่าเธอคงจะยังใและเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"เ้าต้องระวังตัวมากขึ้นนะ" เขาพูดด้วยความเป็ห่วง "ถ้าเ้าเจอแมลงหรือสัตว์อันตรายอีก ให้เรียกอาเฉียงทันที"
ขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับไปยังเรือนพัก เหม่ยซินจูงมือของจื่อเหวิน และเธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่าเธอได้ผ่านพ้นอันตรายไปได้ เธอรู้ว่าสามีของเธอเชื่อในคำพูดของเธออย่างไม่มีเงื่อนไข
จื่อเหวินรู้สึกว่ามือของเหม่ยซินยังอุ่นและเหงื่อออกเล็กน้อย เขาคิดว่าเธอคงจะยังตื่นเต้นจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาบีบมือเธออย่างอ่อนโยนเพื่อให้กำลังใจ
"ข้าขอโทษที่ไม่ได้ไปกับเ้า" เขาพูด "ถ้าข้าไปกับเ้าั้แ่แรก เ้าคงจะไม่ต้องเจอเหตุการณ์น่ากลัวแบบนี้"
"ไม่เป็ไรค่ะ" เหม่ยซินตอบ "ท่านมีงานสำคัญต้องทำ ข้าเข้าใจ"
เขามองไปที่อาเฉียงที่เดินตามหลังพวกเขา "อาเฉียง วันนี้เ้าทำได้ดีมาก ข้าจะให้รางวัลเ้า"
"ขอบพระคุณนายท่าน" อาเฉียงตอบ "แต่นี่เป็หน้าที่ของข้า ข้าไม่้ารางวัลใดๆ"
ในตอนเย็นของวันนั้น จื่อเหวินนั่งอยู่ในห้องรับรองและคิดถึงสิ่งที่เขาเห็นในสวน เขาคิดถึงเสียงแปลกๆ ที่เขาได้ยิน เขาคิดถึงท่าทางของเหม่ยซินที่ดูแปลกๆ แต่ทุกครั้งที่ความสงสัยเข้ามา เขาก็พยายามที่จะไล่มันออกไป
"เสียงที่ข้าได้ยิน" เขาคิด "มันฟังดูเหมือนเสียงครางของคนที่เ็ป แต่เหม่ยซินบอกว่าเธอแค่ใจากแมลง นั่นคงเป็เสียงที่เธอร้องเพราะใ"
เขาคิดถึงท่าทางของเหม่ยซินที่เขาเห็นผ่านพุ่มไม้ "เธอเคลื่อนไหวขึ้นลงแปลกๆ แต่เธอบอกว่าเธอกำลังจัดแต่งกิ่งไม้ นั่นคงเป็การเคลื่อนไหวเพื่อหลบแมลงหรือพยายามไล่มันออกไป"
เขาคิดว่า "ไม่ได้ เหม่ยซินเป็ภรรยาที่ดีของข้า เธอไม่สามารถทำบาปได้ เธอเป็ผู้หญิงที่มีศีลธรรมและความสุภาพ เธอรักข้าและซื่อสัตย์กับข้า"
เขาคิดว่า "อาเฉียงเป็คนดีและซื่อสัตย์ เขาจะไม่ทำสิ่งที่ผิดกับภรรยาของข้า เขาเป็คนรับใช้ที่ดี เขาช่วยเหลือเหม่ยซินเมื่อเธอ้าความช่วยเหลือ"
เขาคิดว่า "ข้าคงจะเห็นผิด ข้าคงจะตีความผิด ข้าคิดมากไป ความรักที่ข้ามีต่อเหม่ยซินทำให้ข้ากังวลเกินไป"
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปที่สวนที่ตอนนี้มืดลงแล้ว "สวนนั้นสวยงามและสงบ ไม่มีอะไรผิดปกติ เหม่ยซินชอบไปที่นั่นเพราะความสงบและความสวยงาม ไม่มีเหตุผลอื่นใด"
เขาคิดถึงการที่เหม่ยซินดูมีความสุขมากขึ้นหลังจากไปสวน "เธอมีความสุขเพราะอากาศบริสุทธิ์และความสงบ ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น เธอเป็ผู้หญิงที่ชอบธรรมชาติ"
ความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของเขาถูกกลบด้วยความรักและความไว้ใจ ความรักและความไว้ใจที่ทำให้เขาไม่สามารถเห็นความจริงได้
เมื่อเหม่ยซินกลับมาที่ห้องนอน เธอนั่งข้างๆ จื่อเหวิน เธอซบหน้าลงบนไหล่ของเขา เขาโอบเธอไว้ในอ้อมกอดของเขา
เขารู้สึกว่าร่างกายของเธอยังอุ่นและมีกลิ่นหอมของดอกไม้ปนกับกลิ่นของแสงแดดและสายลม เขาคิดว่านี่เป็กลิ่นของธรรมชาติที่เธอได้รับจากการไปสวน
"ข้ารักเ้า" เขากล่าวอย่างอ่อนโยน "ข้าเป็ห่วงเ้ามาก วันนี้เ้าเจอเหตุการณ์น่ากลัว"
"ข้าก็รักท่านค่ะ" เหม่ยซินตอบ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน แต่แฝงไว้ด้วยการโกหก "ข้าโชคดีที่มีท่านเป็สามี และมีอาเฉียงคอยดูแล"
"พรุ่งนี้ข้าจะไปสวนกับเ้า" เขาพูด "ข้าไม่อยากให้เ้าไปคนเดียวอีก"
เหม่ยซินรู้สึกใเล็กน้อย แต่เธอพยายามไม่แสดงออก "ไม่ต้องค่ะ ท่านมีงานสำคัญต้องทำ ข้าจะระวังตัวมากขึ้น และอาเฉียงก็จะคอยดูแลข้า"
"แต่ข้าอยากใช้เวลากับเ้า" เขาพูด "ข้าอยากเห็นว่าเ้าชอบอะไรในสวนนั้น"
"ข้าชอบความสงบและความสวยงามของธรรมชาติค่ะ" เธอตอบ "แต่ถ้าท่านไปด้วย ข้าจะไม่สามารถเพลิดเพลินกับความสงบได้เท่าที่ควร เพราะข้าจะคิดว่าท่านเบื่อ"
จื่อเหวินเข้าใจ "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะให้เ้าไปคนเดียวต่อไป แต่เ้าต้องสัญญาว่าจะระวังตัว"
"ข้าสัญญาค่ะ" เหม่ยซินตอบ
ขณะที่เขาโอบกอดเหม่ยซิน เขารู้สึกถึงการเต้นของหัวใจเธอที่ยังเร็วอยู่ เขาคิดว่าเธอยังตื่นเต้นจากเหตุการณ์ในวันนี้ เขาไม่รู้ว่าหัวใจของเธอเต้นเร็วเพราะความรู้สึกผิดบาปและความตื่นเต้นจากการทำบาป
"นอนหลับให้สบายนะ" เขากระซิบ "พรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น"
"ค่ะ" เธอตอบ "ฝันดีค่ะท่าน"
จื่อเหวินหลับตาลง ด้วยความสุขและความสงบใจ เขาไม่รู้ว่าภรรยาที่เขารักกำลังวางแผนสำหรับการทรยศครั้งต่อไป เขาไม่รู้ว่าความไว้ใจของเขากำลังถูกใช้เป็เครื่องมือสำหรับการโกหก
ในความมืดของห้องนอน จื่อเหวินนอนหลับอย่างสงบ ขณะที่เหม่ยซินนอนข้างๆ เขาด้วยใจที่เต็มไปด้วยความลับและความปรารถนาที่เขาไม่เคยรู้
813
