เขียนรักด้วยหัวใจ

ปริ ปริ(เปิดในแท็บใหม่) : เจ้าของเรื่อง

"โอ๊ย !เธอไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะ ฉันคงไม่โง่พอให้ผู้ชายคนนั้นมาหลอกเอาสมบัติของฉันไปง่ายๆ ฉันคบไปแก้เหงา แค่นั้นแหละ ฉันเบื่อเมื่อไหร่ฉันก็จะเลิกกับเขาอยู่แล้ว ฉันไม่ได้จริงจังอะไร ฉันกับเขาเราต่างกันมากเธอก็รู้" แพรวพราวคุยโทรศัพท์กับเพื่อนถึงชายหนุ่มที่ตนเองกำลังคบหาอยู่ แต่เธอไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่เธอเอ่ยถึงกำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ เขาได้ยินทุกคำพูดของหญิงสาวที่ เปล่งออกมา ทำให้เขาหยุดชะงักทันที ความตั้งใจของเขาในวันนี้จะมาบอกข่าวดีกับเธอและขอเธอหมั้นไว้ก่อน เพราะตัวเขาเองได้ทุนไปเรียนต่อปริญญาเอกที่เมืองนอก เมื่อเรียนจบเขาตั้งใจจะกลับมาแต่งงานกับเธอทันทีเพราะเขารู้ดีว่าทางครอบครัวของเขากับหญิงสาวต่างกันมาก เขาจึงพยายามเรียนให้สูงเพื่อจะได้ทำงานที่มั่นคงสามรถเลี้ยงครอบครัวให้อยู่สุขสบายได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินประโยคนี้จากคนที่เขารักและคิดว่าเธอก็รักเขาอย่างจริงใจ คำพูดของหญิงสาวยังคงก้องอยู่ในหู เหมือนมีใครเอามีดนับพันเล่มมาทิ่มแทงหัวใจของเขา ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ"ผมฝันไปใช่มั้ยแพรว สิ่งที่ผมได้ยินเมื่อกี้มันแค่ความฝันใช่มั้ย" จนแม่บ้านขึ้นมาดึงสติของเขาให้กลับมาว่าสิ่งที่ได้ยินมาเมื่อครู่ไม่ใช่ฝันมันคือเรื่องจริง "คุณก้องภพค่ะ " "ครับ"ชายหนุ่มขานรับเหมือนคนละเมอ "คุณทำของตกไว้หน้าบ้านค่ะ" หญิงสาวที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ได้ยินเสียงคนคุยกันจึงหันหลังกลับมามองและก็ต้องตกใจแล้วเธออุทานออกมา "พี่ภพ" สองสายตามองประสานกันสายของหญิงสาวบ่งบอกถึงความตกใจและเสียใจ ส่วนสายตาของชายหนุ่มนั้นหมองเศร้าเสียใจอย่างเห็นได้ชัด "มานานหรือยังค่ะ พี่ภพ" "นาน นานพอที่จะทำให้ผมตาสว่างขึ้น"ภพมองหญิงสาวด้วยสายตาผิดหวังอย่างมาก "พี่ภพ อย่ามองแพรวด้วยสายตาอย่างนั้นสิค่ะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับเดินเข้าไปจับมือชายหนุ่ม "อย่า อย่ามาถูกตัวผมเรามันต่างกันมาก อย่าเอามือของคุณมา แปะเปื้อนกับคนอย่างผมเลย"ชายหนุ่มเดินถอยหลังหนีหญิงสาวทันทีที่เธอเดิน แม่บ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ทำอะไรไม่ถูกได้แต่หันซ้ายหันขวาเมื่อก้องภพเห็นจึงเอ่ยกับแม่บ้าน "ขอบคุณครับป้าที่เก็บมาให้ผม" "ไม่เป็นค่ะ นั้นป้าขอตัวไปทำงานก่อนนะค่ะ" แม่บ้านเดินออกไปจาก บรรยากาศที่ตึงเครียดทันที "คุณแพรวพราว คุณฟังผมให้ดีนะ ผมรักคุณที่คุณเป็นคุณ ไม่รักที่สมบัติของคุณ ฉะนั้นคุณโปรดทำความเข้าใจเสียใหม่" "โถ พี่ภพ แพรวเข้าใจ" "ผมคงคิดว่า ผมคงหยุดเรื่องของเราเพียงแค่นี้ ก่อนที่ผมจะเกลียดคุณไปมากกว่านี้ ผมขอเก็บความรู้สึกดีๆนี้ไว้ก่อนที่มันจะกลายเป็นความเกลียดชัง"