สวัสดีค่ะฉันชื่อเอมอายุ 25 ปี เป็พนักงานออฟฟิศธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ทำงานจันทร์ถึงเสาร์ และวันนี้ก็เป็วันหยุดสุดสัปดาห์ของฉัน แทนที่ฉันจะรู้สึกสบายใจที่ไม่ต้องปวดหัวกันเื่งานเื่คนทำเอาฉันหัวหมุนไม่เว้นวัน แต่ฉันกลับรู้สึกร้อนรุ่มใจยังก็บอกไม่ถูก รู้เพียงว่าฉันไม่สบายใจเอาเสียเลย
ตอนบ่ายวันนี้ฉันมีนัดออกไปเดินเล่นที่ห้างกับพี่จันจิ เรียกได้ว่าฉันสนิทกับพี่เขาที่สุดในออฟฟิศก็ว่าได้ บ่อยครั้งในวันหยุดแบบนี้เราจะนัดกันออกไปเที่ยวเล่นกัน
หลังจากฉันเตรียมตัวเสร็จก็ออกไปหาพี่จันจิตรงที่นัดไว้ แต่เวรกรรมขณะที่ฉันกำลังจะข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามอยู่ ๆ ก็มีรถเสียหลักพุ่งมาชนเข้าที่ร่างของฉันลอยละลิ้วขึ้นเหนือพื้นก่อนจะตกกระแทกหน้ากระโปรงรถเ้ากรรมคันนั้น และภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นคือใบของหน้าคนที่ขับรถมาชนฉันผ่านกระจกหน้ารถ เขามีสีหน้าช็อคไม่น้อยแต่ก็เป็แค่เพียงชั่วครู่ก่อนที่จะกลับมาทำหน้าเ็าไร้ความรู้สึก แต่คือเขาหล่อมากกกกกกกและคุ้นมากฉันคิด ก่อนที่จะหมดสติไปไม่รับรู้อะไรอีกเลย
ที่บ้านสกุลจางคุณหนูใหญ่ของบ้าน จางลู่จิววัยยี่สิบสองปีได้แอบออกไปพายเรือเล่นกับเพื่อน ๆ ที่บึงบัวหลังแนวป่าท้ายหมู่บ้าน ทำเอาคนในบ้านวิ่งวุ่นตามหากันใหญ่ เพราะวันมะรืนนางมีนัดดูตัวกับคุณชายรองเฟยหรงแห่งจวนสกุลหวัง ผู้เ็าต่อแม่นางทุกผู้ ชอบความสันโดษจนเพื่อนวัยเดียวกันมีลูกกันหมดส่วนเขาแม้แต่ภรรยายังไม่มี ทำให้ผู้เป็มารดาเป็ห่วงกลัวลูกชายจะไม่มีคนดูแลในบั้นปลายชีวิต พอดีกับเธอและแม่ของลู่จิ่วเป็เพื่อนรักกันมาก่อนพวกเขาจึงนัดวันให้ทั้งสองได้มาทำความรู้จัดกัน
ระหว่างที่เสี่ยวฮวาสาวใช้คนสนิทของลู่จิ่วตัดสินใจวิ่งไปดูที่บึงบัวท้ายหมู่บ้านเพราะหญิงสาวชอบมาเล่นที่นี่กับนางบ่อย แต่บ้างครั้งเ้าตัวก็ชอบแอบออกมาคนเดียว
"เสี่ยวฮวาโชคดีจริงที่เจอเ้า" เฟยซิ่นเพื่อนคนสนิทของลู่จิ่ววิ่งหน้าตื่นเข้ามาหาเธอ
"เกิดอะไรขึ้นหรือเ้าคะ"
"ลู่จิ่ว......ลู่จิ่วนางพลัดตกน้ำ ตอนนี้พวกเรายังหานางไม่พบเลย" เมื่อเฟยซิ่นพูดจบ เสี่ยวฮวายืนแทบไม่ไหว แต่ครั้งได้สติเธอก็รีบวิ่งกลับไปที่บ้านสกุลจางเพื่อแจ้งข่าวให้คนที่จวนทราบ
"ช่วยด้วยเ้าค่ะ! ใครก็ได้ช่วยคุณหนูใหญ่ของข้าที" เสี่ยวฮวาร้องะโขอความช่วยเหลือเมื่อเธอวิ่งมาถึงจวน
"เกิดอะไรขึ้นกับลู่จิ่ว" แม่นางจางมารดาของลู่จิ่วะโถาม
"คุณหนูใหญ่นางตกน้ำที่บึงบัวท้ายหมู่บ้านเ้าค่ะ ตอนนี้สหายของนางพากันหาตัวกันอยู่ แต่ยังไม่พบเลยเ้าค่ะ"
"ลู่จิ่วของข้า.....พาข้าไปหานางที่นั่นเร็วเข้า"
"เ้าค่ะฮูหยิน"
เสี่ยวฮวาพาทุกคนของจวนสกุลจางไปที่บึงบัวท้ายหมู่บ้าน แต่เมื่อไปถึงเพื่อน ๆ ของนางก็ได้อุ้มร่างไร้การตอบสนองใด ๆ ขึ้นมาจากน้ำพอดี เมื่อฮูหยินเห็นร่างลูกสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่นางก็รีบวิ่งเข้าไปหาเพื่อดูให้แน่ใจว่านั่งไม่ได้ฝันไป ทำไมถึงมาเกิดเื่แบบนี้ขึ้นวันนี้วันที่สามีไม่อยู่บ้าน วันมะรืนนี้ก็เป็วันดูด้วย พอได้สตินางก็บอกให้บ่าวไปตามสามีที่เมืองฉางและเรียกหมอให้ให้มาดูอาการของลูกสาวที่จวน ในวันรุ่งขึ้นผู้เป็บิดาก็เดิน
ทางมาถึงบ้านและตรงดิ่งเข้าไปดูอาการของบุตรสาวอันเป็ดังแก้วตาดวงใจน้อย ๆ ของเขาในห้องของนางทันที
"มันเกิดเื่แบบนี้กันนางได้อย่างไร" ท่านจางถามเสียงดุเมื่อพบสภาพของลูกสาวในสภาพนอนแน่นิ่ง
"บ่าวผิดไปแล้วได้โปรดทำโทษข้าเถิด" เสี่ยงฮวาพูดขึ้นพลายร้องไห้เสียใจ นางโทษตัวเองตลอดเวลาว่าที่คุณหนูเป็แบบนี่ก็เพราะนางไม่ดีเอง
"ท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง"
"ท่านหมอบอกว่านางมีโอกาสไม่ฟื้นเ้าค่ะ"
"ข้าไม่เชื่อไปตามหาหมอที่เก่ง ๆ มารักษาลูกข้าให้ได้"
เวลาผ่านไปเป็เดือนพวกเขาก็ยังไม่สามารถหาหมอมารักษานางได้ แต่จู่ ๆ ขณะที่ลู่เสียนน้องชายคนเล็กของหญิงสาววัยหกขวบกำลังนั่งเล่นข้าง ๆ นางเพื่อหวังว่าจะมีสักวันที่พี่หญิงจะลุกมาเล่นกับเขาเหมือนวันก่อน จู่ ๆ ร่างที่นอนนิ่งอยู่ดีดตัวขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วทำเอามึนหัวไปชั่วขณะ
"ท่านพี่ท่านพื้นแล้ว" พูดจบลู่เสียนน้อยก็วิ่งออกไปจากห้อง
"เดี๋ยวที่นี่ที่ไหน ทำไมโรงพยาบาลเป็แบบนี้หรือข้ากำลังฝัน อย่าบอกนะว่าข้าตายแล้วววว" ฉันพึมพำกับตัวเองหลังจากที่เด็กน้อยคนนั้นวิ่งออกไป ทำไมเสียงที่ฉันพูดออกไปมันดูแปลก ๆ
"ลู่จิ่ว...เ้าเป็เช่นใดบ้าง" ผู้หญิงที่ดูมีอายุรีบเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับคนอีกมากมาย
“ลู่จิ่ว…ลู่จิ่วไหนข้าไม่รู้จัก” ฉันเอ่ยถามนางออกไป พร้อมกมองพวกเขาที่สวมชุดของหญิงสาวในชุดจีนโบราณเหมือที่ฉันเคยดูในซีรี่ย์จีนย้อนยุคเลย นี้อย่าบอกนะว่า….
"ที่นี้มีกระจกไหมคะ"
“เสี่ยวฮวาไปนำมันมาให้นาง”
"นี่เ้าค่ะคุณหนูใหญ่"
"แม่เ้า! นี่ใคร....ไม่ใช่ฉันแน่"
"คุณหนูความจำเสื่อมแน่เลยเ้าค่ะฮูหยิน"
"ไปตามท่านหมอมาดูอาการนางเร็วเข้า" เมื่อฮูหยินกล่าวจบสาวใช้ก็รีบออกไปตามท่านหมอทันที เอาวะเข้าเมือตาลิ่วก็ต้องลิ่วตาตามไปก่อนแล้วกัน
"ไม่ทราบว่าที่นี่คือที่ไหนหรือเ้าคะ"
"จวนสกุลจางของเราไง เ้าจำไม่ได้หรือ"
"ข้าอยากจะทราบว่าท่านแม่พอจะรู้จักสยามไหมเ้าคะ" ฉันลองพูดหว่านแหไปเพื่อรู้จัก จะได้แอบหนีขึ้นสำเภากลับบ้านเกิด
"ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน...มันคืออะไรหรือ"
"ไม่มีอะไรเ้าค่ะ" ฉันตอบเธอไปด้วยน้ำเสียงอ่อนหล้า สรุปก็คือตอนนี้ฉันหลุดมาในยุกไหนไม่ทราบได้รู้เพียงว่าฉันมาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่สกุลจิ่วแต่เธอน่าจะอายุน้อยกว่าฉันในร่างเดิม ฉันต้องหาทางกลับไปให้ได้ ถ้าไม่ได้ฉันก็ต้องอยู่ให้ได้ เวรกรรมจริง ๆ เลยไอ้เอม!
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ฝากติดตามด้วยนะคะ^^
17K
