ตอนที่ 16 – หมู่บ้านกับการแข่งทำอาหารประจำฤดู
หลังจาก่เวลาของการฝึกหนักและความวุ่นวายจางลง หมู่บ้านหยุนหลิงกลับเข้าสู่บรรยากาศอันแสนคุ้นเคย และแล้ว...เทศกาลทำอาหารประจำฤดูใบไม้ผลิก็มาถึง
“ใครทำเปาะเปี๊ยะได้กรอบนอกนุ่มในที่สุดจะได้รางวัลใหญ่!” แม่เฒ่าลี่ประกาศเสียงดังจากกลางลาน
เด็ก ๆ วิ่งวุ่นหาวัตถุดิบ ขณะที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมเตา หั่นผัก ปรุงน้ำซุปกันอย่างคึกคัก หลี่เหวินจับกลุ่มกับเพื่อน ๆ
“เราจะตั้งชื่อทีมว่าอะไรดี?” เทียนิถาม
“จักรพรรดิเปาะเปี๊ยะ!” หลี่เหวินตอบอย่างภูมิใจ
“เ้าชอบตั้งชื่อแบบยิ่งใหญ่กับเื่เล็ก ๆ จริง ๆ...” จิ่นโหรวกลอกตา
หลี่เซวียนน้องสาวที่กำลังเด็ดใบโหระพาแอบหัวเราะคิก หยิบพริกขี้หนูมาซ่อนไว้ในเครื่องแกงของพี่ชายอย่างเงียบเชียบ
“วันนี้เ้าได้ลิ้มรส ‘ความเผ็ดแห่งบุญคุณ’ แน่พี่รอง!”
บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ร่วมกันปรุงอาหารอย่างสนุกสนาน แต่ละกลุ่มมีสูตรเด็ดเฉพาะ ทั้งเปาะเปี๊ยะ ไก่ตุ๋นฟัก ขนมถั่วกวน ไปจนถึงข้าวเหนียวมูนสามสี
เมื่อถึงเวลาชิม อาแปะหู ผู้เป็กรรมการประจำทุกปีถึงกับน้ำตาไหล (ไม่แน่ใจเพราะความอร่อยหรือพริกขี้หนูที่ใครบางคนแอบใส่!)
“เปาะเปี๊ยะทีมเด็กนี่...กรอบจริง แต่ข้ารู้สึกเหมือนิญญาหลุดออกจากร่าง...”
“นั่นแหละคือแก่นของอาหารฝึกจิตไงอาแปะ!” หลี่เหวินว่าอย่างมั่นใจ
หลังจากประกาศผล ทุกคนก็ได้รางวัลเป็เสียงหัวเราะ อาหารเต็มท้อง และมิตรภาพแน่นแฟ้นขึ้นอีกขั้น
ค่ำวันนั้นยังไม่จบลงง่าย ๆ เด็ก ๆ รวมตัวกันเล่นซ่อนแอบตามคอกสัตว์ ส่วนผู้ใหญ่จัดโต๊ะเลี้ยงเล็ก ๆ หน้าศาลาประจำหมู่บ้าน ไฟตะเกียงวาวไสวตัดกับท้องฟ้าในยามราตรี
บิดาของหลี่เหวิน หลี่หยาง ผู้เคยเป็ยอดฝีมือที่เร้นกาย แม้ปัจจุบันจะอ่อนข้อให้ชีวิตครอบครัว แต่ในท่วงท่าการหั่นเนื้อยังคงแฝงกลิ่นอายของวิชาเก่า
“ท่านพ่อ! ท่านกำลังหั่นเนื้อ...หรือฝึกเพลงดาบอยู่กันแน่?” หลี่เหวินแซว
“หั่นเพื่อฝึกใจ หากเ้าจำไว้ได้ ในอนาคตเ้าจะเข้าใจเอง” หลี่หยางตอบด้วยรอยยิ้มเย็นแต่ลึกซึ้ง
มารดา หลิวอิ๋น ก็ไม่แพ้กัน นางงดงามแม้แต่งตัวธรรมดา เสียงนางอ่อนโยน แต่เฉียบคมเมื่อมีผู้ใดล้ำเส้นลูกของนาง
“เ้าทำให้ข้าคิดถึงตอนข้าฝึกปรุงอาหารในวังหลวง” หลิวอิ๋นกระซิบเบา
“อะไรนะท่านแม่?” หลี่เหวินหันมาขมวดคิ้ว
“เปล่าๆ เ้ากินเยอะ ๆ เถอะ” นางหัวเราะกลบเกลื่อน
ยามค่ำ หลี่เซวียนเล่าข่าวจากมิติฟาร์มของตนให้พี่ชายฟัง เธอสามารถปลูกพืชล้ำค่า ขยายเมล็ดพันธุ์หายาก ทำให้ตอนนี้พืชผลของครอบครัวงอกเงยมากกว่าหมู่บ้านอื่นถึงสามเท่า
“เราจะมีพอเก็บไว้ยามหน้าแล้งแล้ว!”
หลี่เหวินยิ้มอย่างภูมิใจ น้องสาวของเขาอาจมีความลับมากมาย แต่สิ่งที่ชัดเจนคือ...เธอรักครอบครัวเกินกว่าชีวิตตนเอง
ท้ายที่สุด เมื่อทุกอย่างจบลง เด็ก ๆ หลับสนิทบนเสื่อฟาง เสียงจิ้งหรีดดังระงมขับกล่อมชาวบ้านสู่ความฝัน
2K
