เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ตั๋วเครื่องบินจากฮ่องกงไปจงไห่ในเที่ยวบินกลางคืนนั้นจะถูกกว่าตอนกลางวันและเที่ยวบินของพวกหยางเฉินก็คือรอบสี่ทุ่ม

        เมื่อถึงสนามบินจงไห่แล้ว อู๋เต๋าก็บอกลาโม่เชี่ยนนีและหยางเฉินอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเดินนำหน้าออกจากสนามบินไปอย่างรวดเร็วการเดินทางไปเจรจาธุรกิจในครั้งนี้ทำให้เขาหวาดกลัวจนหัวหดตั้งแต่วันแรกที่ไปถึงนั่นทำให้เขาไม่มีโอกาสได้พลอดรักกับเลขาสาวได้อย่างที่ต้องการ

        โม่เชี่ยนนีสูดหายใจลึก พร้อมกล่าวว่า "นายจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า?"

        หยางเฉินพยักหน้า "อยากให้ผมไปส่งมั้ยครับ?"

        "ฉันเอารถจอดไว้ที่นี่เหมือนกันอีกอย่าง... มันคงไม่ดีเท่าไหร่" โม่เชี่ยนนีกะพริบตาพลางกล่าวต่อว่า

        "นายไม่ได้เจอภรรยามาตั้งอาทิตย์หนึ่งฉันไม่กล้ารบกวนนายหรอก"

        ได้ยินดังนั้นหยางเฉินก็รู้สึกได้ถึงรสชาติที่เกินบรรยาย

        โม่เชี่ยนนีก้าวไปข้างหน้าสวมกอดหยางเฉินด้วยสองมือเพียงไม่กี่อึดใจเธอก็ผละออก จากนั้นหันหลังโบกมือเดินตรงไปที่ลานจอดรถทันทีแผ่นหลังที่โค้งเว้า พร้อมแสงที่ส่องสว่างในเวลากลางคืนกับท่าเดินอันมั่นใจให้ความรู้สึกอิสระอย่างไม่น่าเชื่อ

        หยางเฉินมองไปที่โม่เชี่ยนนีด้วยอารมณ์ที่หลากหลายหลังจากผ่านคืนนี้ไป พวกเขาทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนร่วมงานในบริษัทตามเดิมมันอาจดูไม่ยุติธรรมสำหรับโม่เชี่ยนนี แต่หยางเฉินก็จะปล่อยให้มันเป็นไปตามโชคชะตา

        เมื่อกลับไปถึงหมู่บ้านหลงจิ่งตอนนี้ไฟในบ้านยังคงส่องสว่าง

        หยางเฉินโยนกระเป๋าไปที่มุมหนึ่งของบ้านและผู้ที่นั่งอยู่ตรงโซฟาคือหลินรั่วซีนั่นเอง

        หลินรั่วซีสวมชุดนอนผ้าฝ้ายหนาที่เต็มไปด้วยสีสันผมสีดำถูกปล่อยลงมา บนมือของเธอมีมือนิตยสารแฟชั่น ท่าทางของเธอทั้งสงบและดูอ่อนโยนธรรมดายิ่ง

        เมื่อเห็นหยางเฉินเปิดประตูเข้ามาสายตาของหลินรั่วซีเหมือนสายน้ำที่นิ่งสงบ ไม่มีการตอบรับใดๆ ไม่แม้กระทั่งพยักหน้าทักทาย

        หยางเฉินฝืนยิ้มออกมาแน่นอนว่าเขารู้นิสัยของภรรยาตัวเองดีเวลานี้หลินรั่วซีคล้ายภรรยาที่ตั้งหน้าตั้งตารอสามีกลับมาบ้านและมีท่าทางของความไม่พอใจนักที่เห็นสามีกลับมาช้า

        หยางเฉินเดินตรงไปพร้อมกวาดสายตาขึ้นลงมองชุดนอนสไตล์สาวน้อยด้วยท่าทางสนใจ

        "ชุดนอนอันเซ็กซี่นี้คล้ายกับชุดนอนของสาวน้อยวัยรุ่นจริงๆ"

        "นี่เป็นชุดที่คุณย่าชอบให้ฉันใส่"สายตาของหลินรั่วซียังคงจดจ่ออยู่ที่นิตยสาร

        "เห็นคุณใช้เงินซื้อหนังสือแบบลูกคนรวยแล้วไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนตระหนี่ที่ใส่แต่เสื้อผ้าเก่าๆ"

        "วันนี้เป็นวันเกิดของคุณย่าของฉันฉันคิดถึงท่านก็เลยใส่ชุดนอนชุดนี้" หลินรั่วซีตอบออกมาเบาๆ "อีกอย่างที่ฉันไม่ค่อยได้ซื้อเสื้อผ้า เพราะบริษัทของฉันก็การขายเสื้อผ้าอยู่แล้ว"

        หยางเฉินไม่แปลกใจเลยที่ห้องของหลินรั่วซีมีเสื้อผ้ามากมายนั่นเพราะเธอไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆเสื้อผ้าหรูหราคุณภาพดีก็ถูกส่งตรงมาที่บ้านแล้ว!

        หลินรั่วซีหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆพร้อมเอ่ยถามว่า

        "การเจรจาราบรื่นหรือเปล่า?"

        "คุณอยากได้กระบวนการหรือผลลัพธ์ล่ะครับ?"

        "มันต่างกันยังไง?"หลินรั่วซีถาม

        "กระบวนนั้นน่าตื่นเต้นและหวาดเสียว มีทั้งเรื่องสนุกและหักมุมมากมายแต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ติดขัดอะไร" หยางเฉินตอบ

        หลินรั่วซีตัดสินใจเงยหน้ามองหยางเฉิน

        "นายพอจะบอกรายละเอียดเรื่องราวอันน่าตื่นเต้นและหวาดเสียวนั่นให้ฉันฟังได้หรือเปล่า?"

        "อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ มันเป็นแค่ปัญหาเล็กน้อยที่เกิดขึ้นภายในตระกูลหลี่เท่านั้นอ่อ ยังมีเรื่องที่ซูจื้อหงมาอีก คู่แข่งของเรามันพาลหาเรื่องนิดหน่อยด้วย"หยางเฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

        หลินรั่วซียืนขึ้นทันที เธอจ้องเขม็งมาที่หยางเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

        "มือสังหาร ระเบิดชีวภาพเรื่องลักพาตัวอีก หลี่มู่เฉิงถูกฆ่าตาย นี่น่ะหรือความขัดแย้งเล็กน้อย!? ปะทะกับมือปืนสามคนในภัตตาคารเก้ามังกร นี่น่ะหรือปัญหาเล็กๆ!? หยางเฉิน ฉันไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาที่นายจะมาหลอกกันได้ง่ายๆ นะ!?"

        หยางเฉินหัวเราะ "สมกับที่เป็นซีอีโอของบริษัทยักษ์ใหญ่จริงๆขนาดคุณไม่ได้ไปฮ่องกง คุณยังรู้เรื่องทั้งหมด ทุกความเคลื่อนไหวในเมื่อคุณรู้อย่างนี้แล้ว คุณยังจะถามผมทำไมอีกล่ะครับ?"

        "ฉันอยากรู้ว่านายจะพูดความจริงกับฉันหรือเปล่า"

        "ผมรู้ว่าผมไม่ได้พูดความจริง"หยางเฉินกล่าวต่อไปว่า "แต่ผมคิดว่าไม่ควรจะทำให้ประธานหลินต้องรู้สึกเป็นปัญหา"

        หลินรั่วซีจ้องมองรูปลักษณ์ที่ไม่แยแสของหยางเฉินด้วยความคับข้องใจ ผู้ชายคนนี้ไม่ซื่อสัตย์กับตัวเองและยังตอบสนองอย่างเฉื่อยชาอีกด้วย

        "เกิดเรื่องมากมายขนาดนั้นทำไมยังไม่โทรหาฉัน?" หลินรั่วซีสงบสติอารมณ์เอ่ยถามอย่างใจเย็น

        หยางเฉินตอบอย่างเคร่งขรึมว่า

        "ถ้าผมโทรหาคุณแล้วคุณจะทำอะไรได้เรียกตัวพวกเรากลับงั้นหรือ? หรือจะมาสู้รบกับผู้ก่อการร้ายและนักฆ่ากับพวกเราล่ะ?"

        "แต่ฉันเป็นเจ้านายของนายไม่ว่าอะไรจะเกิดนายสมควรต้องรายงานให้ฉันรู้!" หลินรั่วซีกล่าวอย่างไม่พอใจ

        "ผมขอโทษ ถ้าคุณถามในฐานะเจ้านายล่ะก็ผมก็คิดว่าสิ่งเดียวที่ผมจะต้องรายงานคือ การทำงานที่สำเร็จลุล่วงหรือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับงานเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ ล้วนเป็นเรื่องส่วนตัวผมไม่คิดว่าผมจะต้องรายงานเรื่องพวกนั้นด้วย" หยางเฉินหยุดชั่วครู่ก่อนกล่าวต่อว่า

        "และในฐานะภรรยาแล้ว ผมคิดว่าเมื่อสามีของคุณประสบกับอันตรายและคุณก็รู้อยู่แล้ว อย่างแรกที่คุณต้องทำคือคุณต้องกล่าวว่าเตือนผมที่ผมไม่ได้บอกคุณ เพราะว่าผมกลัวว่าสมาชิกในครอบครัวจะเป็นห่วงแต่ในเมื่อคุณไม่ได้ทำอะไรเลย นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของผม..."

        คำพูดของหยางเฉินคล้ายดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะของหลินรั่วซีถึงแม้ว่าเธอจะเป็นห่วงความปลอดภัยของหยางเฉิน และโม่เชี่ยนนีแต่เธอก็ไม่ได้โทรหาพวกเขา

        ตั้งแต่เล็กจนโต เธอมักจะเป็นฝ่ายถูกดูแลมาตลอดดังนั้นเธอจึงไม่เคยคิดถึงเรื่องการโทรหาคนอื่นเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบเพราะความสามารถพิเศษของเธอ คือการวิเคราะห์สถานการณ์ที่เฉียบขาดรวมทั้งบุคลิกที่เย็นชาดุจน้ำแข็งนั่นจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะเป็นฝ่ายดูแลคนอื่น

        แต่เมื่อโดนหยางเฉินสวนกลับมาเช่นนี้หลินรั่วซีก็ยังเถียงหัวชนฝา

        "ฉันเป็นห่วงนายขนาดนี้แท้ๆทำไมนายถึงพูดกับฉันแบบนี้!"

        หยางเฉินหัวเราะพลางกล่าวว่า

        "ความเป็นห่วงของประธานหลินนั้นพิเศษจริงๆผู้ชายขายแพะย่างในตลาดเสียชีวิตที่ฮ่องกงคงไม่สำคัญอะไรสามีที่ไม่ได้เรื่องอย่างผมคงเป็นภาระให้คุณนั่นล่ะนะ"

        "หยางเฉิน นาย... นาย..."หลินรั่วซีโกรธจนตัวสั่นภายใต้ชุดนอนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง นัยน์ตาของหลินรั่วซีเริ่มมีน้ำเอ่อล้นออกมาจากนั้นเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก

        แต่หยางเฉินเองก็ไม่ใช่นักบุญที่สามารถทนรับการดูถูก หรือความไม่แยแสสนใจครั้งแล้วครั้งเล่าได้ในเมื่อเกิดเหตุการณ์ที่เกี่ยวพันถึงความตาย แต่เขาก็ยังถูกเมินเฉย และไม่แม้แต่จะถามไถ่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นนั่นเป็นสิ่งที่ยากจะยอมรับได้

        เมื่อนึกถึงโม่เชี่ยนนีที่ปฏิบัติกับเขาอย่างดีแล้วแต่กลับกันแล้วหลินรั่วซีก็ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำต้อนรับเขา นั่นทำให้หยางเฉินรู้สึกขุ่นเคืองใจขึ้นมา

        หยางเฉินอดทนเป็นอย่างมากในบังคับตัวเองเพื่อไม่ให้จับหลินรั่วซีมาตีก้นเขาสูดลมหายใจลึกพร้อมกล่าวว่า

        "สุดท้ายคุณก็แสดงให้เห็นว่าทุกคนล้วนสามารถทำผิดได้แต่สิ่งที่น่ากลัวคือพวกเขากลับไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป ถึงคุณจะร่ำรวยมีเงินมากมายมหาศาล แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะทำตัวเป็นศูนย์กลางของทุกอย่างอย่างน้อยในฐานะสามี ผมไม่ต้องการภรรยาแบบคุณ!"

        หยางเฉินพูดจบก็หันหลังเดินไปที่ประตูบ้านทันที

        เมื่อเห็นหยางเฉินเริ่มเดินออกจากบ้านหลินรั่วซีก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจอย่างรุนแรง... เธอไม่ได้เป็นเพียงหัวหน้าของเขาแต่ยังเป็นภรรยาของเขาด้วย...

        หลินรั่วซีเริ่มตระหนักได้ว่าทั้งเธอและเขาต่างพูดจาไร้เหตุผลมากขึ้นเรื่อยๆแต่ด้วยศักดิ์ศรีที่ค้ำคอแล้ว เธอจึงไม่อาจอ่อนข้อให้หยางเฉินได้

        "ไปแล้วก็อย่ากลับมา!"หลินรั่วซีสะอื้น เอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันเบา

        ประสาทสัมผัสของหยางเฉินนั้นดีเยี่ยมผิดมนุษย์แม้เพียงเสียงกระซิบลอยมาตามสายลมเพียงเบาบาง แต่เขาก็ได้ยินมันได้อย่างชัดเจนเขาตอบกลับไปทันทีว่า

        "ไม่ต้องห่วง ไม่มีผู้หญิงคนไหนๆขอร้องให้ผมไปหรอก"

        พูดจบหยางเฉินก็เดินออกไปพร้อมเสียงประตูที่ปิดลง

        "ปัง !"

        หลินรั่วซีได้ยินเสียงกระแทกของประตูได้อย่างชัดเจนร่างกายของเธออ่อนยวบทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาดั่งสายน้ำ