ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 50: อำนาจของป้ายหยก

เสียงตวาดของคุณชายจ้าวทำให้ลูกค้าที่เหลืออยู่ในร้านรีบจ่ายเงินและทยอยเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดอยากมีเรื่องกับคุณชายหัวไม้แห่งตระกูลจ้าวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเอาแต่ใจ
เฟิงหวงยังคงสงบนิ่ง เขาวางถ้วยชาที่เช็ดจนแห้งสนิทลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย

"ยินดีต้อนรับคุณชายทุกท่าน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ "ชาเมฆาคล้อยของร้านเรามีไว้บริการทุกท่าน แต่คงต้องเป็นไปตามลำดับคิว"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ "ส่วนเรื่องสูตรลับนั้น...เป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ ข้าไม่มีความคิดจะขายให้ผู้ใด ต้องขออภัยด้วย"
คำปฏิเสธที่สุภาพแต่กลับเด็ดขาดนั้นทำให้คุณชายจ้าวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาไม่เคยถูกใครปฏิเสธเช่นนี้มาก่อน!
"เจ้ากล้าปฏิเสธข้างั้นรึ! รู้หรือไม่ว่าตระกูลจ้าวของข้ายิ่งใหญ่เพียงใดในเมืองนี้!" เขาตวาดลั่น พร้อมกับก้าวเข้ามาข้างหน้าเตรียมจะกระชากคอเสื้อของเฟิงหวง องครักษ์ของเขาก็ปลดปล่อยพลังลมปราณขั้นหลอมรวมออกมาทันทีเพื่อข่มขู่
บรรยากาศในร้านพลันกดดันขึ้นมาทันที
แต่เฟิงหวงกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ในจังหวะที่มือของคุณชายจ้าวใกล้จะถึงตัว...เขาก็ค่อยๆ วางป้ายหยกสีฟ้าชิ้นหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์ไม้เบื้องหน้าอย่างแผ่วเบา

แปะ...
"ข้าเป็นเพียงเจ้าของร้านธรรมดา ไม่อยากมีเรื่องกับคุณชาย" เขากล่าวเรียบๆ "แต่สหายของข้าผู้หนึ่งได้ฝากสิ่งนี้ไว้...นางบอกว่าหากมีเรื่องเดือดร้อน ให้ข้านำมันออกมาแสดง"
คุณชายจ้าวชะงักไปในทันที สายตาของเขามองไปยังป้ายหยกสีฟ้านั้น...และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนกในพริบตา!
ลวดลายเมฆาที่สลักอย่างงดงามบนป้ายหยก...สัญลักษณ์ของศิษย์สายในแห่งสำนักหมอกคราม! ผู้ปกครองที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้!
"ป้าย...ป้ายหยกนั่น...ของแม่นางหลินเยว่!"

องครักษ์คนหนึ่งร้องออกมาเสียงสั่น
ทุกคนในเมืองหมอกครามต่างรู้ดีว่าหลินเยว่คือใคร นางคือดาวรุ่งพุ่งแรงของสำนัก และที่สำคัญ...คือนางเพิ่งจะทะลวงผ่านคอขวดครั้งสำคัญไปได้เมื่อไม่กี่วันก่อน! อนาคตของนางย่อมต้องรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน การล่วงเกิน "สหาย" ของนาง ก็ไม่ต่างจากการล่วงเกินนางโดยตรง!
ความหยิ่งผยองของคุณชายจ้าวสลายไปในทันที เหลือเพียงเหงื่อเย็นที่ไหลท่วมแผ่นหลัง เขารีบชักมือกลับราวกับจับโดนเหล็กร้อน
"ขะ...ขออภัย! ข้าน้อย...ข้าน้อยมีตาแต่หามีแววไม่! ไม่ทราบว่าท่านเจ้าของร้านเป็นสหายของแม่นางหลิน!" เขาโค้งคำนับอย่างลนลาน "ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว! โปรดยกโทษให้! โปรดยกโทษให้ด้วย!"

กล่าวจบเขาก็รีบหันหลังและพาลูกน้องวิ่งหนีออกจากร้านไปอย่างไม่คิดชีวิต
เฟิงหวงมองตามไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะหยิบป้ายหยกนั้นกลับมาเก็บไว้ในแขนเสื้อ...บุญคุณครั้งนี้ใช้ได้อย่างคุ้มค่าจริงๆ
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในหอเมฆาคล้อยได้แพร่กระจายออกไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก บัดนี้ทุกคนต่างรู้แล้วว่าเจ้าของร้านชาลึกลับผู้นี้ ไม่ใช่คนธรรมดาที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ แต่เป็นผู้ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของศิษย์สายในแห่งสำนักหมอกคราม!

ณ ยอดเขาหมอกคราม ที่พำนักของศิษย์สายใน
หลินเยว่กำลังรายงานเรื่องราวทั้งหมดให้สตรีสูงวัยผู้หนึ่งฟัง สตรีผู้นั้นมีใบหน้าที่ดูใจดีแต่แววตากลับแฝงไว้ด้วยปัญญาที่ล้ำลึก นางคืออาจารย์ของหลินเยว่และเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของสำนัก...ท่านผู้เฒ่าเหมี่ยว
"ชาที่ช่วยขจัดปีศาจในใจได้...เจ้าของร้านธรรมดาที่ได้รับการคุ้มครองจากศิษย์ของข้า...น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ" ท่านผู้เฒ่าเหมี่ยวลูบเคราเบาๆ

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ
"เยว่เอ๋อร์...พรุ่งนี้ เจ้าจงพา 'สหาย' ของเจ้าผู้นั้น...มาพบข้าที่นี่"
คำสั่งนี้ทำให้หลินเยว่ใจหายวาบ! อาจารย์ของนางคือยอดฝีมือขั้นเซียน การจะปิดบังสิ่งใดต่อหน้านางนั้นเป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้เลย
บุรุษปริศนาเจ้าของร้านชา...กำลังจะถูกลากออกมาสู่สายตาของผู้มีอำนาจที่แท้จริงแห่งมัชฌิมภพแล้ว!