“พ่อผมบอกว่าคุณมาจากบรู๊คลิน...หึ...คงไม่ได้อยู่ในย่านคนมีอันจะกินสินะไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมเดินทางไกลมาถึงนี่”
ทั้งคำพูดและน้ำเสียงเหยียดหยันนั้นทำให้ชาคริยาถึงกับสะอึกร่างเล็กที่ยืนนิ่งและมองต่ำช้อนตาขึ้นมองบุรุษร่างสูงสง่าที่แสดงตนราวกับว่าเธอเป็คนแปลกหน้าที่ไม่น่ารับเชิญอย่างไรอย่างนั้น หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น
“เอ้อ...ฉัน...”
“ผมคืออีธาน...อีธานอัลเบิร์ตสัน ลูกชายคนเดียวของนาธาเนียล อัลเบิร์ตสัน มหาเศรษฐีอันดับต้น ๆของอเมริกา...แต่ผมว่าข้อนี้คุณคงจะรู้ดีแล้วสินะ”
ร่างเล็กเงยหน้ามองเขาชัดๆ อีกครั้ง นี่หรือคือ อีธานอัลเบิร์ตสัน...บุตรชายคนเดียวที่พ่อของเขาเคยเล่าให้ฟังทั้งหล่อเหลาและสง่างามสมกับเป็ลูกชายมหาเศรษฐีหมื่นล้าน
“ค่ะ...คุณนาธาเนียลให้ฉันมาที่นี่เพื่อคอยดูแลท่าน”
“ไม่ใช่คุณไปเสนอตัวกับพ่อของผมถึงที่หรอกรึ!”
ชาคริยายิ่งกว่าสะอึกหญิงสาวชาที่ปลายนิ้วและริมฝีปากเมื่อได้ยินคำปรามาสหนักหน่วงจากลูกชายคนเดียวของนาธาเนียลทั้งที่เจอกันครั้งแรกแต่เขากลับแสดงความเป็สัตรูออกมาชัดแจ้ง เขามองเธอหัวจรดเท้าและแสยะยิ้มร้ายออกมาเพื่อแสดงให้เห็นว่ากำลังเหยียดหยามเธอมากแค่ไหน
“ผมรู้ว่ามันเป็เื่ปกติที่มหาเศรษฐีคนหนึ่งจะหว่านเงินซื้อใครมาบำเรอความสุขให้ตัวเองแบบไหนก็ได้และมันก็เป็เื่ง่ายที่ผู้หญิงสวย ๆ อย่างคุณจะอดใจไม่ไหวกับข้อเสนองาม ๆกะอีแค่มาเป็ของเล่นชั่วคราวแลกกับเศษเงินของพวกคนรวยนั่นมันงานที่โสเภณีอย่างคุณถนัดอยู่แล้วไม่ใช่รึ!”
“อีธาน!”
เสียงที่ลอดออกมาจากเรียวปากอิ่มอ้าค้างแห้งแหบจนอีกฝ่ายแทบไม่ได้ยินชาคริยาชาไปทั้งหน้าเพราะไม่นึกว่าจะได้รับการต้อนรับอย่างเจ็บแสบแบบนี้ คำพูดของอีธานทั้งเผ็ดร้อนและไม่ไว้หน้าเธอสักนิดนี่เขากำลังเข้าใจผิดคิดว่าเธอมาที่นี่เพื่อเงินอย่างเดียวไม่ทันที่หญิงสาวจะได้แก้ตัวเขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ยังเย้ยเยาะและสืบเท้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิด
“ว่าไง...แค่นี้ถึงกับเถียงไม่ออกเลยล่ะสิแสดงว่าที่ผมคิดเป็จริงทั้งหมด”
“คุณคิดอะไร”
“ก็คิดว่าพ่อของผมซื้อตัวคุณมาด้วยค่าตัวเท่าไหร่ล่ะสาวน้อย!”
อีธานกระชากแขนข้างหนึ่งของหญิงสาวมาจับไว้ซึ่งมันทำให้เธอใมากร่างน้อยสั่นไปทั้งตัวเพราะไม่เคยเจออะไรอย่างนี้มาก่อนเขาหล่อเหลาเหมือนเทพบุตรแต่กักขฬะและช่างไร้มารยาทสิ้นดี ชาคริยาพยายามบิดแขนและเม้มปากแน่น
“ฉันไม่ได้ขายตัวนะคะที่ฉันมาที่นี่เพราะฉันมีหน้าที่มาคอยดูแลพ่อของคุณ”
“ดูแลแบบไหนไม่ทราบ”คราวนี้เขากระชากแขนอีกข้างของเธอมาบีบไว้แน่นและก้มหน้าลงไปหาพร้อมแสยะยิ้ม“ดูแลแบบที่พวกอีตัวดูแลแขกวีไอพี เอาตัวเข้าแลกให้พวกเศรษฐีแก่ ๆมีความสุขอย่างนั้นใช่มั้ย”
“อีธาน...”
ชาคริยาโกรธจนั์ตาแดงก่ำหญิงสาวได้แต่กัดฟันทั้งที่อยากจะตอบโต้ด้วยการซัดฝ่ามือลงบนใบหน้าดุดันนั้นสักครั้งแต่แล้วเขาก็ผลักเธอออกห่างจนหญิงสาวเซไปข้างหลังเกือบชนกับแจกันขนาดใหญ่ร่างเล็กจับแขนตัวเองที่รู้สึกเจ็บร้าวไปถึงหัวไหล่ขณะอีธานจ้องใบหน้าหมดจดอย่างมาดหมายั์ตาสีบรูเน็ตเข้มคลั่ก
“พ่อผมซื้อตัวคุณมาเท่าไหร่?”
รอยยิ้มขุ่นจุดขึ้นบนมุมปากหยักหนาแต่คำถามนั้นทำให้หญิงสาวอึ้งไปเหมือนถูกฉีดยาชาเข็มใหญ่ชาคริยาเชิดรวบรวมกำลังใจและคางขึ้น
“ฉันมาที่นี่ในฐานะลูกจ้างของพ่อคุณต่างหากล่ะคะกรุณาเปลี่ยนคำพูดใหม่ด้วยค่ะเพราะฉันไม่ได้มีอาชีพขายตัวให้ใคร”
“อ้อ...เหรอ”
คราวนี้เขาสืบเท้าเข้าไปหาเธออีกครั้งและเลิกคิ้วสูงทำหน้ายียวนและมองเธออย่างหยามเหยียดขณะร่างเล็กถอยกรูดไปข้างหลังและเมื่อเขาหยุดเธอก็หยุดนิ่งเหมือนรูปปั้นแต่ั์ตาคู่งามนั้นเต็มไปด้วยความหวั่นกลัว
อีธานจ้องมองเธอั้แ่เรือนผมยาวเงางามสีน้ำตาลเข้มขลับเรื่อยลงมายังใบหน้าสวยหมดจดและรูปร่างภายใต้ชุดกระโปรงสีชมพูหวานแม้จะเล็กอย่างชาวเอเชียแต่ก็มีสัดส่วนโค้งเว้าน่ามองเขามองเธอลงไปจรดเท้าเรียวเล็กในรองเท้าส้นแบนราคาถูกก่อนจะยื่นหน้าเข้มคมเข้าไปใกล้และส่งเสียงดังในลำคอ
“แต่ผมดูจากหน้าตาของคุณแล้วมันไม่ได้แตกต่างจากพวกอย่างว่าสักเท่าไหร่จะมาเสนอขายของทั้งทีก็ต้องทำให้ดูดีเข้าไว้ไม่อย่างนั้นล่ะเสียราคาแย่เลยจริงมั้ย”
“ฉันไม่ได้ขายตัวอย่างที่คุณคิดนะคะ...อีธาน!”
บทที่ 2 หน้าที่แลกเงิน
“คิดว่าผมไม่รู้รึไงว่าคุณเคยทำงานอะไรมาก่อนหรือจะจะให้ผมเชื่อว่าสาวเสิร์ฟในร้านอาหารเงินเดือนต่ำอย่างคุณจะไม่ตาวาวกับข้อเสนอของมหาเศรษฐีแก่คราวพ่อเพราะมันเทียบกันไม่ได้อยู่แล้วกับไอ้เงินเดือนกระจอกที่คุณได้แทบไม่พอยาไส้”
“อีธาน...นี่คุณรู้หรือคะว่าฉันทำงานอะไร”
เขายิ้มเหยียดและไหวไหล่น้อยๆ พร้อมทั้งเลิกคิ้ว
96
