ในตอนเย็น
ตอนนี้เป็เวลาเลิกเรียนแล้วผมกลับมาห้องด้วยความเบื่อหน่าย เพิ่งจะแยกกับไอ้แสบเมื่อกี้มันบอกว่าถ้าใครมากวนหรือรังแก ให้วิ่งหนีไปหามัน จะบ้าเหรอตึกนอนของมันอยู่อีกฝั่ง ผมจะวิ่งไปทันได้ไงเล่า? แต่เอาเถอะถ้าถามว่าจะมีใครมารังแก ก็คงจะเป็ไอ้กายคนเดียว
ผมนั่งลงยังเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยอ่อนรู้สึกเบื่อหน่ายไม่น้อยกับความเป็อยู่แบบนี้ ไม่รู้ว่าควรจะหันไปคุยกับใครเลยล่ะเพราะที่นี่มีแต่เด็กเกเรไม่น่าคบหา ผมก็ดูเป็แกะดำอยู่ไม่น้อยแต่ไม่ได้มีผมคนเดียวหรอกที่ดูเป็แกะดำไอ้เด็กที่โดนอาจารย์แดนอึ๊บไปเมื่อคืนก็ด้วย ห้องของมันอยู่ถัดไปจากห้องผมมันดูเป็เด็กดี ท่าทางเนิร์ดๆ หงิมๆ ตัวเล็กๆ ขาวๆ และดูอ่อนแอกว่าผมอีกไม่แปลกหากถูกรังแกอยู่บ่อยๆ แต่การถูกรังแกของที่แห่งนี้ หากแค่เป็การแกล้งกันก็พอจะรับได้แต่นี่มันกลับถูกไอ้อาจารย์แดนนั่นหลอกไปอึ๊บ!! เอ๊ะ!! หรือว่ามันสมยอม???
เห้อ….. ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอีกแล้วช่างมันเถอะ ตอนนี้เอาตัวเองให้รอดก่อนก็พอ เื่คนอื่นอย่าเพิ่งไปคิดเลยไหนจะไอ้กาย ไหนจะไอ้แสบ ไหนจะไอ้พวกลูกกระจ๊อกที่จ้องผมตาเป็มันอย่างกับจะกลืนกินมันโคตรไม่ปลอดภัยเลยสำหรับผมสิ่งเดียวที่ทำได้คือการมีตัวเป้งอย่างไอ้แสบกับไอ้กายคุ้มครองอย่างน้อยๆไอ้พวกลูกกระจ๊อกนั่นก็ไม่กล้าแตะต้องผมถือว่าผมโชคดีกว่าไอ้เด็กเนิร์ดนั่นอยู่มาก
ผมล้มตัวลงนอนกับเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยอ่อนวันนี้ทั้งวันใช้พลังงานชีวิตไปมากพอสมควร ไหนจะต้องทำตามคำสั่งไอ้กายไหนจะต้องคอยเดินตามไอ้แสบทั้งวันอีกผมหลับตาลงนิ่งๆก่อนจะปลดปล่อยเื่ราวบ้าๆนี้ออกไปจากหัวทั้งหมดพาตัวเองจมลงไปสู่ภวังค์แห่งความมืดมิดในทันทีพักเถอะ พรุ่งนี้อาจจะมีเื่ให้เหนื่อยมากมายกว่านี้ก็เป็ได้
....
....
….
ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้รู้สึกตัวอีกทีก็ถูกใครก็ไม่รู้ตรึงตัวเอาไว้จนแน่นวงแขนแกร่งกำยำที่โอบรัดผมอยู่ราวกับท่อนเหล็กแข็งทำให้ผมไม่มีทางจะดิ้นหลุดออกไปได้เลยมองจากสีผิวกับกลิ่นอ่อนๆที่โชยออกมาจากตัวของมันก็รู้ได้ว่าใคร ไอ้กาย......
“ตื่นแล้วเหรอมึงอ่ะ” นั่นไงเมื่อผมขยับตัวแค่เล็กน้อย มันก็ทักขึ้น
“อื้ม ปล่อยก่อน”
“ไม่ปล่อย วันนี้มึงได้อะไรจากการเดินตามไอ้แสบทั้งวันบ้างวะ ความลับข้อมูลลับ หรืออะไรที่เกี่ยวกับพวกมัน”
“ไม่มี” ผมตอบ
“อ้าวเห้ย มึงเดินตามมันทั้งวันขนาดนั้น แต่ไม่ได้เหี้ยไรเลยเนี่ยนะ กากว่ะ”มันด่า
“วันแรก จะให้รู้อะไรเยอะวะ แค่ไอ้แสบมันไม่กระทืบตายก็บุญแล้ว” ผมตอบ เริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย
“อะไรกัน แค่โดนกูจูบไปเมื่อเช้าครั้งเดียว เก่งถึงขนาด วะ กับกูเลยเหรอ?”มันถาม
“ก็...ไม่ได้ตั้งใจ มันหงุดหงิดอ่า.....ปล่อยก่อนได้มั้ยเล่า” ผมพยายามควบคุมสติ และใช้น้ำเสียงที่นุ่มลง
“ไม่!! ไม่อยากปล่อย”
“แล้วจะกอดไว้ทำไม แบบนี้ใครมันจะไปนอนหลับ” ผมเถียง
“มึงหลับมาสองชั่วโมงแล้ว” กายตอบทำให้ผมต้องหันมองไปยังบานหน้าต่าง และพบว่าเป็เวลามืดค่ำแล้ว
“งั้นปล่อยก่อน จะไปปิดหน้าต่าง”
กายปล่อยตัวผมออกผมรีบลุกขึ้นในทันทีก่อนจะเดินปรี่มาหยุดอยู่ตรงบริเวณหน้าต่าง ปิดมันลงอย่างช้าๆแล้วยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น พูดง่ายๆก็คือไม่อยากกลับไปที่เตียง
“ยืนทำอะไรตรงนั้นวะ”
“มันมืดแล้ว นายกลับห้องได้แล้ว” ผมบอก
“กูจะกลับก็ต่อเมื่อได้ในสิ่งที่กู้าแล้ว” มันพูด
ผมจิกปลายเท้าไปกับพื้นห้องด้วยความหงุดหงิดอยากจะะโทุบมันให้ตายไปตรงนี้ แต่ถ้าทำแบบนั้น คงจะเป็ผมเองที่ตาย
“แล้ว้าอะไร?” ผมถาม
“จูบ!!!” กายตอบ
“เมื่อเช้าก็ได้ไปแล้วไง”
“นั่นมันเมื่อเช้า”
“ไม่เอา” ผมบอก
“ไม่ได้จะเอา กูแค่จะจูบ” คำตอบมันทำเอาผมเสียวสันหลังวาบ
“อย่ากวนน่า......กลับห้องนายไปเถอะ”
“กูจะนับ 1-3 ถ้ามึงไม่มาหากู กูจะไปหามึงตรงนั้นและมึงจะไม่โดนแค่จูบแน่นอน” มันบอกพลางจ้องผมตาแข็ง
และประโยคนั้นเองที่ทำให้ผมยอมเดินเข้าไปหามันง่ายๆนั่งลงบนเตียงนุ่มอีกครั้งอย่างไม่ค่อยพอใจและทันใดนั้นร่างของผมก็ถูกรวบให้ล้มลงไปกับเตียง มันกอดรัดผมไว้แบบเดิมก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาทาบทับผมเอาไว้
“อย่าทำแบ.....อื้อ...”
พูดไม่ทันจบผมก็ถูกมันบดริมฝีปากลงมาในทันที ฝ่ามือหนาจับเข้าที่ใบหน้าของผม ก่อนจะถูกมันดูดดื่มอย่างหนำใจผมพยายามดันตัวมันออก แต่ก็ไม่เป็ผลเลยแม้แต่น้อยมันยังคงดูดดื่มรสจูบจากผมอยู่แบบนั้นร่างกายกำยำที่ทาบทับผมอยู่เริ่มร้อนขึ้นจนผมรู้สึกได้
อีกแล้ว........กายเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว.......
ไม่ทันสิ้นความคิดมันก็ถอนจูบออกจากริมฝีปากของผมก่อนจะซุกใบหน้าคมคายนั้นลงมายังต้นคอเนียนขาวของผมสูดดมและลิ้มลองเนื้อหนังของผมอย่างเอาแต่ใจ ผมดิ้นสุดแรงเมื่อถูกจู่โจมแบบนั้นแต่แล้วก็ถูกมือหนาใหญ่ล็อกข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ กดลงไปกับเตียงจนผมดิ้นไม่ได้ก่อนที่มันจะเริ่มลวนลามผมหนักขึ้น จากต้นคอ ก็เป็หัวไหล่ไล่ลงมาจนถึงบริเวณหน้าอกของผม ตอนนี้ผมกลัวมันจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
“กาย อย่านะ ฮรืออ อย่า” สิ่งเดียวที่ทำได้คือการร้องไห้และเสียงสะอื้นของผมก็ทำให้มันหยุดลงได้จริงๆ
กายชะงักงันก่อนจะถอยตัวออก มองผมนิ่งๆพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“กูขอโทษ...” มันพูดขอโทษอีกแล้วขอโทษไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอก
“ฮรือออออ” ผมร้องไห้อยู่อย่างนั้น
“มึงนี่มันยั่วอารมณ์กูจริงๆ หยุดร้องได้แล้ว หยุดทำตัวอ่อนแอด้วยเพราะมึงยิ่งอ่อนแอ กูก็ยิ่งอยาก....” มันพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะหยุดชะงักไป
“อะไร?” ผมถามทั้งน้ำตา
“อยาก.......ดูแล......” มันตอบ ก่อนจะลุกขึ้น
“กูกลับก่อนนะ มึงก็นอนได้แล้ว หัดล็อกประตูซะบ้าง เออ...อีกอย่างกูจะมาทวงจูบมึงทุกวันนะ เตรียมรับมือไว้ด้วย.....” มันบอกแล้วเดินไปยังบานประตูหนา กดล็อกกลอนจากด้านในให้พร้อมกับปิดประตูลงสนิท
ผมลุกขึ้นนั่งด้วยความใยอมรับเลยว่าอาการใเมื่อตะกี้ยังไม่หาย ไอ้กายมันเกือบจะ........ โว้ยยยยไม่อยากคิด ทำยังไงดี แจ้งอาจารย์ใหญ่ได้ไหม มันพูดบ้าอะไรของมัน ทวงจูบบ้าบออะไรใครจะให้วะ ผมว่ามีทางเดียวที่ผมจะหนีจากไอ้กายได้ นั่นก็คือย้ายไปอยู่ฝั่งไอ้แสบ.....
1K
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
