กรุงเทพฯ ยามค่ำคืน
เหมือนหญิงสาวสวมหน้ากากเพชรวิบวับ ซ่อนรอยแผลเน่าเฟะไว้ใต้รอยยิ้มฉาบเงาแสงไฟ

เมธาวีดึงหมวกแก๊ปให้ต่ำลง
สายตาคมกริบจดจ้องไปยังตึกสูงตระหง่านที่ตั้งตระหง่านเหนือสายน้ำเจ้าพระยา—ตึกของเขา

วริษฐ์ วรเมธากุล

ชายหนุ่มที่ครอบครองทุกอย่างตั้งแต่สายป่านธุรกิจระดับชาติ...ไปจนถึงความลับดำมืดใต้เงาเมือง
ผู้ชายที่ใคร ๆ ต่างร่ำลือว่า 'อันตรายเกินกว่าจะเข้าใกล้'
แต่สำหรับเธอ — มันไม่ใช่เรื่องของความกลัว
มันคือ "หน้าที่" ที่จะต้องล้วงทุกอย่างจากเขา
และบางที...อาจเป็นความดึงดูดที่เธอไม่อยากยอมรับเองด้วยซ้ำ

เสียงหัวใจเต้นหนักหน่วงใต้เสื้อฮู้ดสีดำ
ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ การจราจรอันวุ่นวาย และเสียงเพลงจากคลับหรูที่ปะปนมาในลมกลางคืน

ไฟนีออนสะท้อนเงาของเธอบนกระจกหน้าร้านริมถนน
หญิงสาวร่างเพรียว ดวงตาคมเฉียบ แววตาเหมือนแมวป่า—พร้อมจะข่วนทุกคนที่ขวางทาง

"คืนนี้ต้องได้ข้อมูล..." เมธาวีพึมพำ

แต่เธอไม่รู้เลยว่าการเดินเข้าไปในโลกของเขา
ไม่ต่างอะไรจากการเดินเปลือยกายเข้าไปในกรงหมาป่า
และหมาป่าตัวนั้น...ก็กำลังมองเธออยู่จากในความมืด

**

ควันบุหรี่จาง ๆ ลอยเหนือระเบียงกระจกของเพนท์เฮาส์หรู
วริษฐ์เท้าแขนกับราว ระบายลมหายใจหนัก ๆ ขณะมองลงมายังความวุ่นวายเบื้องล่าง

เขาเห็นเธอ

เด็กแมวตัวเล็ก ๆ ที่คิดจะล่าเสือ
แม้จะปกปิดตัวจนแนบเนียน แต่กลิ่นของความอยากรู้อยากเห็นก็ฉุนจนแทบแทงจมูก

ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย็นเฉียบ

"น่าสนใจ..."

เสียงทุ้มต่ำกว่ากระซิบ กว่าเอื้อนเอ่ย
เหมือนเสียงคำรามเบา ๆ ของสัตว์นักล่า ที่เห็นเหยื่อดิ้นกระเสือกกระสนในระยะเผ่นตะครุบ

เขาไม่ชอบให้ใครตามหลัง
แต่เด็กคนนี้—เขาอยากรู้ว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน
หรือบางที...เขาอยากจับเธอไว้ทั้งอย่างนั้น
ล่ามด้วยโซ่มองไม่เห็น แล้วฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ บนเตียงของเขาเอง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกงสูท
วริษฐ์เหลือบตาดูชื่อที่โชว์บนหน้าจอ—คิมหันต์

ไอ้เพื่อนเก่า...
หมากกำลังวางกระดานในโลกมืดใบนี้อีกครั้ง และเขา...ไม่มีทางถอยหลัง

มือหนาดับบุหรี่ลงกับขอบเหล็ก
พลิกตัวกลับเข้าไปในห้อง เดินหายไปกับแสงสลัวและความลับนับพันที่ก่อกำแพงรอบตัว

คืนนี้—
เกมล่าเริ่มต้นแล้ว

และไม่ใช่ทุกคนที่จะมีชีวิตรอดจากเกมนี้

**

ปลายรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นคอนกรีตอย่างเร่งรีบ
เมธาวีหลบมุมเข้าไปในตรอกแคบ หยิบกล้องเล็กจิ๋วขึ้นบันทึกภาพชายสองคนที่ยืนสนทนากันอย่างลับ ๆ ข้างคลับหรู

หนึ่งในนั้นคือคนสนิทของวริษฐ์

เธอกดซูม ใจเต้นตึกตัก

‘ใกล้แล้ว...ใกล้มากแล้ว...’

มือเรียวกำกล้องแน่นจนข้อนิ้วซีด

แต่เธอไม่รู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหว
ตั้งแต่รอยเท้าเล็ก ๆ บนพื้นซีเมนต์ ไปจนถึงกลิ่นเหงื่อเจือหวานจากเรือนกาย

...กำลังตกอยู่ในสายตาของนักล่า

นักล่าที่ไม่ได้ตั้งใจแค่เฝ้าดู
แต่วางกับดักไว้แล้วอย่างสมบูรณ์

รอแค่เธอก้าวพลาด—
แล้วเขาจะฉีกเธอลงมาทั้งตัว...ไม่เหลือแม้แต่โอกาสร้องขอ

**

ไฟท้ายรถสปอร์ตสีดำแวบวาบหายไปในเงามืด
เมืองทั้งเมืองเหมือนหม้อน้ำที่กำลังเดือดพล่าน

และในหม้อไฟนั้น
มีหมาป่า สัตว์ล่า และเหยื่อที่ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง

คืนนี้—ทุกอย่างเริ่มต้น
ไม่มีใครหนีได้
ไม่มีใครรอดพ้น
แม้แต่หัวใจของตัวเอง