Chapter 8
หมาน้อยบนเตียง
“หึ...แอ่นตูดให้โค้งๆ เดี๋ยวฉันกระแทกเอง”
เปลี่ยนจบท่านั้นบริกซ์ตันก็จับเอวของเพียงฟ้าเอาไว้แน่นแล้วเสียบแท่งลำเข้าร่องที่ตอนนี้บอบช้ำไปด้วยแรงกระแทกอีกครั้ง ก้นกลมสีขาวนวลเนียนแอ่นจนสุดให้เขาได้เชยชมพร้อมรับแรงกระแทกจากหน้าขาแกร่ง
“อ๊าส์ คุณบริกซ์ตั้นขาา อื้ออ”
เสียงหวานครางระงมเมื่อได้รับััแรงกระแทกจากคนตัวใหญ่กว่าที่ช่องทางรัก ท่าทางอันแสนจะเร่าร้อนพร้อมกับร่องสวาทที่ตอดรัดลำเอ็นที่ใหญ่เกินขนาดมาตรฐานชายไทย
“ซี้ด แน่นฉิบหาย”
คนตัวใหญ่กว่าเชยชมความแน่นของร่องสวาทที่ไม่เคยได้พบเจอมาก่อนอย่างตื่นตาตื่นใจ มันแน่นและตอดรัดซะยิ่งกว่าสิ่งที่เขาเคยเจอมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ตอดรัดและตอบรับได้ดีขนาดนี้มาก่อน
“อ๊าส์”
“หึ แบบนี้เอาโคตรมันส์...ดีกว่ารูหลวมๆที่เคยเอามาเยอะเลย ซี้ด”
มาเฟียหนุ่มติดใจในความแน่นของหญิงสาวเพราะนี่ก็เป็ครั้งแรกที่เขามีอะไรกับสาวเอเชีย ไม่รู้ว่าเพราะรูปร่างที่เล็กแบบนี้หรือเปล่าจึงทำให้เธอรับขนาดความใหญ่โตได้ไม่ดีเท่าสาวฝั่งอเมริกายุโรปบริกซ์ตั้นจึงรู้สึกแน่นราวกับว่าเธอคนนี้ซิงอยู่
สะโพกสอบกระแทกเข้าออกร่องสวาทไปมาจนน้ำสีไหลไหลเยิ้มออกมาตามง่ามขาในขณะที่ทั้งคู่กำลังอยู่ใน ท่าด็อกกี้สไตล์
เพียงฟ้าที่ตอนแรกหวาดกลัวเ็ปในตอนนี้เธอกลับรู้สึกมันส์และติดใจในจังหวะสวาทที่บริกซ์ตั้นมอบให้ ตอนอยู่ที่ไทยเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้กับใครเลยเนื่องจากพ่อหวงมากและคุมพฤติกรรมเธอให้อยู่ในกรอบในกฎ ขนาดย้ายมาอยู่อเมริกายังคอยโทรวิดีโอคอลหาเธอตลอดไม่ให้ไปเถลไถลที่ไหนกลับห้องเมื่อไหร่ก็ต้องรายงาน คุณพ่อเพิ่งจะมาปล่อยหลังจากที่เธอเรียนจบนี่เอง
อัศวินผู้เป็พ่อยอมปล่อยให้เธอได้อยู่ที่นิวยอร์คต่อก็ถือว่าดีมากแล้ว แต่หากพ่อรู้ว่าเธอมาทำเื่แบบนี้อยู่คงจะโกรธและดุเธอมากเป็แน่นี่คือสิ่งที่เพียงฟ้าคิด
แท่งลำร้อนกระแทกเข้าออกจนเพียงฟ้าในตอนนี้แทบจะทนไม่ไหว
“อ่า จะแตก”
“อ๊าส์ กรี๊ดดด!”
น้ำสีขาวขุ่นถูกพ่นออกมาจากยุทธโธปกรณ์ตัวร้ายแท่งลำเอ็นไซส์หกสิบสอง ร่องสวาทผลิตน้ำใสออกมาจากการ เสร็จสมอารมณ์หมายร่วมกับเขาเมื่อสักครู่นี้
เพียงฟ้าล้มตัวลงเอาหน้าซุกหมอนอย่างหมดแรงส่วน บริกซ์ตั้นก็ล้มตัวลงนอนข้างเธออย่างอ่อนระทวยรวยแดง
“อ่า...เธอดูดพลังงานฉันไปเยอะ”
บริกซ์ตั้นนอนแผ่หมดแรง รู้สึกเหนื่อยเหลือเกินสำหรับวันนี้ที่ได้ทำกิจกรรมร่วมกับหญิงสาวตัวเล็กบนเตียง
ไม่รู้ว่าน้องชายของเขา ‘ไบรอัน’ หากตื่นขึ้นมาจากอุบัติเหตุจะรู้สึกอย่างไร แต่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องกีดกันไม่ให้ผู้หญิงคนนี้ได้เจอกับไบรอันอีกเป็ครั้งที่สอง ไบรอันจะต้องได้คู่ชีวิตที่ดีไม่ใช่ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเพียงฟ้าคนที่ขโมยสร้อยเพชรประจำตระกูลไป
เวลาผ่านไป
“คุณครับ....ตื่นได้แล้วครับ”
“อื้ออ”
เพียงฟ้าขยับตัวและพยายามลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนเรียกให้เธอตื่นจากการหลับไหล
ดวงตากลมโตลืมและพยายามโฟกัสสิ่งรอบข้างว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันนะ
แล้วก็พบความจริงว่าเธอยังอยู่ที่เดิม...เพนท์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมืองนิวยอร์ก ที่อยู่อาศัยของบริกซ์ตั้นมาเฟียหนุ่มหล่อร้ายที่ย่ำยีจิตใจและร่างกายของเธอ
“ตื่นได้แล้วคุณเพียงฟ้า นายให้คุณอาบน้ำและแต่งตัวให้สวยที่สุดคืนนี้จะพาไปดินเนอร์”
ลูกน้องของบริกซ์ตั้นฝรั่งหนุ่มตัวใหญ่บึกบึนได้เข้ามาปลุกเธอเพราะได้รับคำสั่งจากเ้านายที่ออกไปทำงานว่าให้พาผู้หญิงของเขาไปพบที่ห้องอาหารของโรงแรมสุดหรูและไพรเวทที่ได้จองเอาไว้สำหรับดินเนอร์คืนนี้
“เขาไปไหนแล้วล่ะคะ...”
เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างกายเล็กตอนนี้ปกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนาทำให้ลูกน้องของบริกซ์ตั้นเห็นว่าเธอเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนนี้ แต่ถึงไม่เห็นก็พอจะเดาได้ว่าผู้หญิงคนนี้เพิ่งผ่านกิจกรรมอันโชกโชนกับเ้านายของเขามาไม่นาน
“คุณบริกซ์ตั้นออกไปทำงานสักพักแล้วครับ ส่วนคุณเพียงฟ้าหลับไปสักพักใหญ่ๆ”
“งั้นหรอคะ....งั้นฝากไปบอกเขาด้วยว่าฉันไม่ไปค่ะ เดี๋ยวฉันหาอะไรกินที่นี่เอง”
เพราะความเขินอายจึงไม่อยากไปสู้หน้า และเธอรู้สึกว่าที่ชดใช้ให้เขามันก็น่าจะมากเกินพอแล้วไม่อยากโดนบังคับอะไรไปมากกว่านี้
“อย่าขัดคำสั่งนายเลยครับ...พวกผมเองก็ไม่อยากเดือดร้อน”
“ทำไมพวกคุณต้องมัวแต่ฟังคำสั่งของคุณบริกซ์ตั้นด้วย คนบ้าอำนาจแบบนั้นมีอะไรให้น่าเคารพ”
รู้สึกขัดใจเล็กน้อยที่เห็นลูกน้องกลัวบิ๊กตั้นจนหัวหดไม่รู้กลัวอะไรกันนักหนา(แต่เธอเองก็กลัวเขาหัวหดเหมือนกัน ไม่กลัวสิแปลกเล่นเอาปืนสั้นมาจ่อกะโหลกเธอแบบนั้น เพียงแค่คิดก็สยองแล้ว)
“คุณอย่าพูดแบบนี้ให้คุณบริกซ์ตั้นได้ยินเชียว...ระวังจะหาว่าผมไม่เตือน”
“...”
“ห้องใต้ดินของคฤหาสน์เบอริอันต์มันพร้อมจะฝังศพแล้วก็กระดูกคุณได้ทุกเมื่อนะครับคุณเพียงฟ้า ยิ่งสาวไทยตัวเล็กแบบนี้แล้วด้วย...ขุดไม่ยาก”
เพียงได้ยินแบบนั้นเพียงฟ้าก็ขนลุกเกลียวขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เอาเถอะค่ะ...เดี๋ยวฉันจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปดินเนอร์กับคุณบริกซ์ตั้นเ้านายของพวกคุณแล้วกันนะคะ”
“ครับ”
“งั้นก็กรุณาออกไปจากห้องของดิฉันด้วยค่ะ พอดีจะอาบน้ำแต่งตัว”
“ครับ”
ลูกน้องของเขาก้มหัวให้เธอก่อนที่จะเดินออกไปปล่อยให้เพียงฟ้าได้นั่งทบทวนตัวเองอยู่บนเตียงซักแป๊บแล้วก็รีบลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเพราะหากว่าช้ากลัวเขาจะโมโหร้ายขึ้นมาอีก
“ฟ้าคิดถึงคุณพ่อคุณแม่จังเลยค่ะ...”
เพียงฟ้าอาบน้ำแต่งตัวไปก็นึกถึงหน้าพ่อหน้าแม่ไป หากไม่มีอะไรผิดพลาดป่านนี้เธอคงได้กอดพ่อแม่อยู่ที่เมืองไทยพร้อมกับเข้าไปช่วยพ่อทำงานที่บริษัทแล้ว
เพียงฟ้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เปิดตู้เสื้อผ้าแบบวอล์คอินพบว่ามีเสื้อผ้าผู้หญิงมากมายหลายชุดพร้อมทั้งเครื่องประดับและรองเท้า เขาคงจะให้คนมาจัดการเื่นี้เอาไว้แล้วสินะ
เพียงฟ้าหยิบชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวพร้อมกับรองเท้าส้นสูงสีดำมา ภายในตู้เสื้อผ้านี้มีชุดเซทเครื่องเพชรด้วยแต่เธอไม่กล้าแม้แต่จะหยิบ
“ไม่ใส่เครื่องประดับดีกว่า...เดี๋ยวผีบ้าเข้าสิงหาว่าเราขโมยเพชรสกุลเขาอีก”
ร่างเล็กได้แต่พูดพึมพำกับตัวเองว่าชาตินี้จะไม่มีทางยุ่งกับเครื่องเพชรของตระกูลเบอริอันต์อีกไม่ว่าจะเป็ประจำตระกูลหรือไม่ประจำตระกูลก็แล้วแต่ เพียงแค่นี้ก็ตกกระไดพลอยโจรมาไกลมากพอแล้ว
“ฉันพร้อมจะไปแล้วค่ะ”
เพียงฟ้าเปิดประตูเพนท์เฮาส์ออกไปก็พบกับลูกน้องที่เฝ้าอยู่ถึงสองคน เธอสวมใส่ชุดเดรสแขนสายเดี่ยวสีดำซึ่งเป็กระโปรงยาวผ่าขึ้นมาจนถึงขาอ่อนพร้อมกับทำผมมวยไว้ด้านหลังและสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ
“ครับ”
เธอนั่งรถมากับลูกน้องจนถึงที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในเมืองนิวยอร์ก
เพียงฟ้าถูกเชิญไปยังห้องอาหารชั้นบนโดยมีบอดี้การ์ดประกบอยู่ประมาณห้าหกคนด้วยกัน
“เว่อร์เกินไปไหมคะ...ไม่เห็นต้องให้คนมาคุ้มกันขนาดนี้เลย”
เพียงฟ้าเมื่อมาถึงโต๊ะอาหาร ก็เจอว่าบริกซ์ตั้นนั่งรออยู่แล้วเธอจึงรีบโวยใส่เขาในทันทีเพราะรู้สึกอับอายที่โดนสายตาจับจ้องตลอดระยะเวลาที่เดินขึ้นมาบนชั้นอาหารแห่งนี้
“ตอนนี้เธอเป็ผู้หญิงของมาเฟีย จะเที่ยวไปไหนมาไหนแบบเด็กมหาวิทยาลัยเหมือนแต่ก่อนได้ยังไงล่ะ”
บริกซ์ตั้นพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มแล้วส่งเมนูให้กับหญิงสาว
“สั่งสิ...อยากกินอะไรล่ะ”
“หนูไม่อยากกินอะไรหรอกค่ะ...ตอนนี้หนูอยากกลับบ้านมากกว่า”
หญิงสาวทำหน้างอแล้วพูดออกมาตามความจริง
“อะไรกัน เธอยังใช้หนี้ไม่ได้ถึงครึ่งด้วยซ้ำจะกลับได้ไง”
“ร่างกายครึ่งนึงกับเงินอีกครึ่งนึงไม่ได้เหรอคะ หนูพร้อมจะโทรหาพ่อให้เอาเงินมาให้คุณได้ตลอดเวลา”
คำพูดของหญิงสาวทำเอาบริกซ์ตั้นแปลกใจเพราะจากคำบอกเล่าของคนสนิทที่เขาให้จับตาดูไบรอันบอกว่าแฟนสาวคนล่าสุดของไบรอันฐานะค่อนข้างยากจน ไบรอันจะชอบพาไปเลี้ยงและซื้อของให้อยู่เสมอ แต่ทำไมเพียงฟ้ากลับดูไม่เหมือนคนฐานะยากจนเลยนะ
เธอดูหยิ่งในศักดิ์ศรีและพร้อมจะโทรให้พ่อที่เมืองไทยเอาเงินมาให้เขาตลอดเวลา
“ก็อยากจะรู้นักว่าพ่อเธอจะมีปัญญาใช้ค่าเครื่องเพชรของฉันหรือเปล่า”
คนตัวสูงกว่าแสยะยิ้มเพราะมั่นใจว่าพ่อของเพียงฟ้าไม่มีทางหาเงินมาให้เขาได้แน่เพราะเครื่องเพชรชุดนี้มันประเมินราคาไม่ได้ เป็ของเก่าแก่ของตระกูลจริงๆ
ได้ยินแบบนั้นหญิงสาวตัวเล็กก็ได้แต่นั่งกอดอกและเสตามองไปทางวิวไม่มองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจเพราะรู้ว่ายังไงบริกซ์ตั้นก็คงจะแกล้งบอกราคาเครื่องเพชรที่สูงเข้าไว้กว่าราคาจริง
“หนูอยากกลับบ้าน”
“อยากกลับงั้นเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
หน้าสวยหันมาสบตาเขาอย่างมีความหวัง
“งั้นก็อยากต่อไป...เพราะฉันจะไม่ให้เธอกลับ”
1K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)