
องค์หญิงทำไมเราต้องเรียนมารยาทในวังอีกละลู่อันขี้เกียจแล้วไหนจะมารยาทไหนจะวางตัวองค์หญิงไม่ควรขอไทเฮาให้ลู่อันเป็นท่านหญิงเลยลู่อันเหนื่อยทำอะไรก็ต้องระวังตลอด แค่กินยังต้องคอยระวังไม่ได้กินเหมือนแต่ก่อนองค์หญิง ลู่อันทนไม่ไหวหรอกเพคะ เอาละยังไม่ไปเรียนเลยข้าว่านะคงไม่กี่วันหรอก เราไปกันเถอะนางกำนันมารอนานแล้ว ทั้งสองเดินเข้าไปตำหนักซึ่งมีไทเฮามาดูมีหัวหน้ากำนันมาคอยสอนซึ่งไทเฮาพูดขึเนมาว่าหากองค์หญิงไม่ไหวเจ้าก็อย่าให้นางลำบากมากละ เพคะไทเฮาเอาละ
อวี่เออร์ลำบากเจ้าแล้วนะ แม่ไปก่อนละเจ้าไม่ไหวก็บอกนางละเจ้าค่ะ หลังจากไทเฮาไป องค์หญิงอวี่หลิงกับท่านหญิงลู่อันก็เรียนมารยาท ทั้งวันจนเหนื่อย หลังจากที่เรียนวันนี้เสร็จก็กลับไปตำหนักทั้งเหนื่อยทั้งเมื่อยทั้งสองต่างไม่คุยกันมาเจอแค่ตอนเรียนมารยาท ทั้งสองเรียนมารยาทหลายวันจนผ่าน ทั้งเหนื่อยทั้งเมื่อยจริงๆ ลู่อันพูดขึ้นมาว่า องค์หญิง ลู่อันขอไปพักหลายวัน
จะมาหาองค์หญิงนะเพคะ ข้าก็เหนื่อยไว้หายเหนื่อยเราค่อยไปหาของอร่อยทานกันเพคะองค์หญิง ทำไมข้าต้องมาเหนื่อยเช่นนี้แทนเจ้าด้วย เหนื่อย เมื่อยไปทั้งตัว นางกำนันคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า องค์หญิงให้บ่าวนวดให้ไหมเพคะ ไม่ต้องหรอกเจ้าไปหาไม้ท่อนแข็งๆใหญ่เท่าหมอนมาให้ข้าก็พอ นางกำนันคนนั้นจึงไปหาไม้มา องค์หญิง ทรงนอนกลิ้งไปมาบนท่อนไม้ เหมือนกับนวด เพื่อไม่ให้นางกำนันต้องมาเหนื่อย หลังจากพักหลายวันจนหายเมื่อย องค์หญิงอวี่หลิงก็ไปหาท่านหญิงลู่อันท้งสองก็เข้าไปในครัวทำอาการขนมอร่อยกินกันทั้งสองยังทำอาหารไปให้ไทเฮา ฝ่าบาท ฮองเฮา เหล่าสนมและกำนันบ่าว
รับใช้ ทหารภายในวังกิน หลังจากทำอาหารกินเสร็จ ทั้งสองก็มีพลัง ก็มานั่งคุยกันริมสระน้ำ ลู่อันเจ้าเป็นไงบ้างหายเมื่อยยังอิ่มยัง องค์หญิงลู่อันมีคนนวดให้หายเมื่อยแล้วเพคะ แหมๆ เจ้านะใช้ได้เลย ว่าแต่องค์หญิงละเพคะ เป็นอย่างไรบ้าง ข้าก็สบายดี กินอิ่มมีพลัง ลู่อันหลายวันมานี้เจ้าชินหรือยังกับท่านหญิง ท่านหญิง ท่านหญิงลู่อัน
ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันเล่นทั้งวัน