หลินเทียนมองนาง ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเรียบๆ
“เ้ามีเื่อันใดหรือ”
นางหันไปมองรอบๆ เล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“เอ่อ…ที่แห่งนี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ค่ะ ข้าขอเชิญท่านไปที่อื่นจะดีกว่า”
หลินเทียนนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า แล้วเดินตามนางไปเงียบๆ
“หรือว่านางจะสารภาพรักกับนายท่านหรือคะ (◕ᴗ◕✿)”
ระบบเอ่ยขึ้นทันที
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ก็เห็นนางพร้อมกันกับเ้านี่แหละ” หลินเทียนตอบกลับในใจ
“แต่บรรยากาศมันได้จริงๆ นะคะ…”
“เงียบเถอะ”
“...ค่ะ”
—
ไม่นาน ทั้งสามก็เดินมาถึงร้านอาหารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
ก่อนที่นางจะเชิญเข้าไปด้านใน
หลินเทียนเดินเข้าไป พร้อมมองสำรวจรอบๆ
ภายในมีผู้คนมากมาย นั่งทานอาหารพร้อมพูดคุยกันอย่างคึกคัก
การแต่งกายของแต่ละคนดูเหมือนจะเป็พวกคนมีฐานะในเมืองนี้พอสมควร
ก่อนที่นางจะแยกไปยังห้องใหญ่อีกฝั่งหนึ่ง
สักพักก็กลับออกมา พร้อมพาหลินเทียนขึ้นไปยังชั้นสาม ซึ่งเป็ชั้นที่สูงที่สุด
ทั้งสามเข้าไปนั่งลง
หลินเทียนถามขึ้นอย่างเรียบๆ อีกครั้ง
“เ้ามีเื่อะไรหรือ”
—
นางมองหลินเทียน ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ขอโทษที่แนะนำตัวช้าค่ะ ข้าชื่อซือเหยา”
—
“เป็ชื่อที่ดี” หลินเทียนพยักหน้าเล็กน้อย
“ข้าหลินเทียน”
—
ซือเหยาสูดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
“ที่ข้าเรียกท่านมา เพราะอยากเตือนท่านค่ะ”
“คนที่ท่านมีเื่กับเขาเมื่อครู่นี้…เขาคือผู้าุโที่ 8 ของหนึ่งในสี่สำนักใหญ่ สำนักเมฆาภิภพ ชื่อชิงหรง”
“การที่ท่านไปทำให้เขาอับอายแบบนี้ มันไม่ดีเลยนะคะ”
—
หลินเทียนนั่งนิ่งไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ
“เื่นี้ข้าไม่ได้เริ่มก่อนเสียหน่อย”
“เขาเดินมาหาเื่ข้าเอง”
“จะให้ข้าก้มหัว ทั้งๆ ที่ข้าไม่ผิดงั้นหรือ”
—
“…ไม่ค่ะ” ซือเหยาตอบเบาๆ
“แต่ท่านก็ไม่ควรกดดันเขาแบบนั้น”
“เื่นี้คงไม่จบง่ายๆ แน่”
“ท่านอาจไม่รู้ เพราะท่านเหมือนจะมาจากที่อื่น”
“แต่ทุกคนในเมืองต่างรู้ดีว่า ผู้าุโชิงหรงมีนิสัยชอบกดขี่ผู้อื่น และเป็คนหยิ่งยโสมาก”
“ข้าแนะนำให้ท่านรีบออกจากเมืองนี้โดยด่วนค่ะ”
—
พูดจบ ซือเหยาก็มองหลินเทียนด้วยความเป็ห่วง
ทั้งที่เพิ่งพบกันไม่นาน
—
หลินเทียนยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น
“ข้าไม่สนหรอกว่าจะมีเื่ตามมาหรือไม่”
“แต่ทุกอย่างที่ข้าทำ ข้าย่อมรับผลของการกระทำนั้นเอง”
“แม่นางซือเหยาไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอก”
—
“นายท่านพูดแบบนี้ เท่เกินไปแล้วนะคะ…” ระบบพึมพำ
“ถ้ามีคนได้ยินคงหลงกันทั้งเมืองแล้วค่ะ”
“เ้าพูดเกินไปแล้ว”
“นิดเดียวเองค่ะ”
—
ซือเหยามองหลินเทียน ก่อนจะเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้
นางหยิบแผ่นหยกชิ้นหนึ่งออกมา แล้วยื่นให้เขา
“นี่คือแผ่นหยกของตระกูลเหยา”
“ถ้าท่านมีเื่อะไรเกิดขึ้น ก็แสดงแผ่นหยกนี้ให้พวกเขาดู”
“ถึงแม้ตระกูลของข้าจะไม่ยิ่งใหญ่เหมือนพวกสำนักใหญ่ๆ แต่ก็มีความสำคัญพอที่พวกเขาจะไม่กล้าลงมือแน่ค่ะ”
—
หลินเทียนรับแผ่นหยกชิ้นนั้นมาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
“ขอบคุณมาก แม่นางซือเหยา ข้าจะจำไว้”
—
ซือเหยามองไปที่เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ
ก่อนจะพูดขึ้น
“หนุ่มน้อย เ้าไปซื้อเสื้อผ้ากับพี่สาวดีกว่า”
นางพูด ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำออกไป
—
เด็กหนุ่มหันมองหลินเทียน เหมือนขอความเห็น
หลินเทียนพยักหน้า
“เ้าไปเถอะ นางอุตส่าห์หวังดี เ้าก็รับไว้เถอะ”
—
จากนั้น ทั้งสองก็เดินตามซือเหยาไปยังร้านเสื้อผ้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
พนักงานที่เห็นซือเหยา รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม
“เอ่อ…คุณหนูมาที่ร้าน มีธุระหรือขอรับ”
“เลือกชุดให้เด็กหนุ่มคนนี้ทีค่ะ” ซือเหยากล่าว
“ได้ขอรับ คุณหนู”
—
“เ้าไปอาบน้ำชำระร่างกายก่อน แล้วค่อยมาเลือกชุด” พนักงานพูด
เด็กหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะเดินตามเข้าไป
—
ใช้เวลาไม่นาน เขาก็เดินออกมา
ร่างกายสะอาดขึ้น เสื้อผ้าใหม่ดูเรียบร้อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
—
หลินเทียนมอง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
“โฮ่…พออาบน้ำแล้ว เ้าหล่อพอๆ กับข้าเลยนี่”
—
เด็กหนุ่มถึงกับชะงักไปเล็กน้อย
—
ซือเหยายิ้มบางๆ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น
—
เด็กหนุ่มสูดหายใจลึก ก่อนจะคุกเข่าลง
“ท่านเ้าสำนัก ข้าขอพาน้องสาวของข้าเข้าสำนักของท่านด้วยได้หรือไม่ขอรับ!”
—
หลินเทียนทำหน้าสงสัยเล็กน้อย
“เ้ามีน้องสาวด้วยหรือ”
—
“ขอรับ นางอายุ 16 ปีแล้ว”
—
หลินเทียนกอดอก คิดเล็กน้อย ก่อนจะตอบ
“ได้สิ ถ้าเ้าจะพานางไปด้วย”
—
เด็กหนุ่มดีใจอย่างมาก
“งั้นข้าขอไปตามนางก่อนนะขอรับ!”
—
หลินเทียนพยักหน้า
เด็กหนุ่มรีบวิ่งออกไปทันที
—
ซือเหยามองหลินเทียนด้วยสายตาแปลกๆ
หลินเทียนที่สังเกตเห็นก็ถามขึ้น
“แม่นางซือเหยา ใบหน้าข้ามีอะไรติดอยู่งั้นหรือ”
—
นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพูดอ้อมๆ
“เอ่อ…ข้านึกว่าท่านเป็ศิษย์พี่หรือผู้าุโที่ออกมาหาศิษย์เสียอีก”
“ไม่คิดว่าท่านจะเป็ถึงเ้าสำนัก”
—
หลินเทียนยิ้มเล็กน้อย
“ใช่แล้ว แม่นาง สำนักของข้าอยู่ห่างไกลจากหมู่บ้านและเมืองมาก เลยไม่ค่อยได้ออกมาพบผู้คน”
(จริงๆ แล้ว เขาหาทางออกไม่เจอ)
—
“แหม นายท่านนี่หลอกแม้กระทั่งหญิงสาวที่เพิ่งพบกันเลยหรือคะ (◕ᴗ◕✿)” ระบบพูดขึ้น
“ถ้าข้าบอกนางไปว่าข้าหลงทาง แบบนั้นก็หมดภาพเ้าสำนักหมดสิ”
—
ไม่นาน เด็กหนุ่มก็พาน้องสาวกลับมา
เด็กสาวหน้าตาน่ารัก ตัวไม่สูงมากนัก
นิสัยดูไร้เดียงสา ต่างจากพี่ชายที่ดูมั่นใจและเข้มแข็ง
“สะ…สวัสดีค่ะ…” นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
—
ซือเหยามองอย่างเอ็นดู ก่อนจะพาเด็กสาวไปเปลี่ยนชุด
ไม่นานก็ออกมาในชุดใหม่ ดูน่ารักยิ่งขึ้น
“แหม เด็กอย่างเ้านี่น่ารักจริงๆ” ซือเหยาพูด พร้อมลูบหัวเบาๆ
—
เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น
“ท่านเ้าสำนัก ข้าชื่อจินซี ส่วนน้องสาวข้าชื่อไป๋ซีขอรับ”
—
หลินเทียนพยักหน้า
“อืม ข้าจะจำไว้”
—
จากนั้นเขาหันไปทางซือเหยา
“แม่นางซือเหยา งั้นข้าขอตัวก่อน”
พร้อมยกมือคำนับ
—
ซือเหยาคำนับตอบ
“ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ”
—
ทั้งสามเดินออกจากร้านไปเรื่อยๆ จนห่างจากตัวเมือง
เสียงผู้คนค่อยๆ เงียบลง
หลินเทียนเก็บของทั้งหมดไว้ในมิติ ก่อนจะออกเดินต่อ
ไม่นาน…ก็ถึงนอกเมือง และเข้าสู่ชายป่า
—
สายลมพัดผ่านเบาๆ
หลินเทียนมองไปข้างหน้า ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ
“ไปกันต่อเถอะ”
—
“ปลายทางจะเป็ที่ไหนคะนายท่าน” ระบบถามขึ้น
หลินเทียนยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอย่างสบายๆ
“ก็กลับสำนักของข้าไง ข้าคิดถึงเ้าม้านั่งตัวโปรดของข้าแล้ว”
“ข้าไม่เป็ตัวโปรดของท่านหรือค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบกลับไป
“ถ้าเ้าไม่พูดมากเหมือนเ้าม้านั่ง เ้าอาจดูดีขึ้นมาหน่อยล่ะนะ ฮ่าๆๆ”
—
หลินเทียนชะงักขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถามระบบต่อทันที
“แล้วรางวัลของข้าล่ะ เสี่ยวเอ๋อ”
“ภารกิจยังไม่เสร็จค่ะ ท่านต้องพาศิษย์ทั้งสองของท่านเดินทางไปถึงสำนักก่อน ภารกิจถึงจะสำเร็จค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“ชิ เื่มากจริงๆแกเนี่ย”
ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส
“แต่ท่านจะได้รางวัลเพิ่มแน่นอนค่ะ เพราะท่านได้ศิษย์มาถึงสองคน (◕ᴗ◕✿)”
หลินเทียนยิ้มขึ้นทันที
“ดีมากๆ เ้านี่รู้ใจข้าจริง หึหึ”
—
พูดจบ หลินเทียนก็เดินทางนำศิษย์ทั้งสองของกลับสำนักอย่างไม่รีบร้อนอะไร
บรรยากาศเงียบมาตลอดั้แ่เดินทางออกจากเมือง
—
“ท่านเ้าสำนัก…” จินซีเอ่ยขึ้น
(ตอนหลินเทียนคุยกับเสี่ยวเอ๋อ คุยกันในจิต คนอื่นไม่ได้ยิน)
หลินเทียนหันไปมองจินซี ก่อนจะบอก
“พวกเ้าเรียกข้าท่านผู้นำพอ”
ทั้งสองพยักหน้า
ก่อนที่จินซีจะเอ่ยต่อด้วยความสงสัย
“สถานที่ตั้งสำนักของท่านเป็อย่างไรหรือขอรับ”
—
หลินเทียนตอบอย่างภูมิใจ
“เอ่อ ก็อยู่ในหุบเขาขนาดใหญ่ มีน้ำตกและแม่น้ำ สวยงามมากเลยล่ะ”
เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
“ข้าเป็คนซ่อมและตกแต่งมันขึ้นมาเองกับมือ”
—
“แล้วเดินทางอีกกี่วันหรือขอรับ”
“5–6 วันได้ แต่พวกเ้าก็ระวังตัวไว้ด้วย เพราะสำนักของข้าอยู่รอบเขตป่าแห่งอสูร ถึงจะอยู่แค่รอบนอก แต่ก็ยังมีอันตรายมากมาย”
“ขอรับท่านผู้นำ”
—
2 วันต่อมา…
การเดินทางเป็ไปอย่างราบรื่น
แต่ทันใดนั้น
ฟึ้บๆๆ!
เสียงการปรากฏตัวของชาย 5 คนดังขึ้น พวกเขาโผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ล้อมรอบพวกเขาเอาไว้
—
หลินเทียนยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“หือ ข้านึกว่าพวกเ้าจะตามข้าไปเรื่อยๆไปจนถึงสำนักข้าเลยเสียอีก”
เขาพอรู้ว่าพวกนี้คือใคร
พวกเขาคือคนของผู้าุโชิงหรงนั่นเอง
—
“แกรู้ตัวแล้วก็ดี พวกข้าจะได้ไม่ต้องบอกแกก่อนตาย” หนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้น
“หึ หึ”
—
หลินเทียนพูดด้วยน้ำเสียงกวนๆ
“พากันมาแค่นี้รึ จะมาสังหารข้า กากไปม้างงง”
—
จากนั้นเขาหันไปบอกเด็กๆ
“พวกเ้าถอยออกไปห่างๆ”
ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปหลบที่ป่าด้านข้าง หลังต้นไม้ขนาดใหญ่ แล้วแอบดูอย่างลุ้นระทึก
—
หลินเทียนกวาดสายตามอง
“ระดับก่อกำเนิดขั้น 4 สามคน ขั้น 6 หนึ่งคน และขั้น 7 หนึ่งคนงั้นหรือ ไม่เลวๆ”
—
“หึ หัดเจียมตัวเสียบ้าง แกจะตายอยู่รอมร่อ” ชายขั้นที่ 6 เอ่ยขึ้น
“พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องลงมือหรอก ให้ข้ากับเ้า 3 คนนี้จัดการพอ” ชายขั้น 6 เอ่ยขึ้น
ชายขั้น 7 พยักหน้าอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก เพราะเขาเห็นว่าหลินเทียนอยู่แค่ระดับก่อกำเนิดขั้น 5
—
หลินเทียนหยิบไม้ไผ่ตีหมาออกมาจากมิติ ก่อนจะเอามาลูบๆ
—
ชายขั้น 4 ทั้ง 3 คนล้อมหลินเทียนไว้
ก่อนจะยกกระบี่ขึ้น พลังปราณไหลเข้าไปในดาบ
“ตายซะ!”
—
ตูม!!!!
เสียงดาบทั้ง 3 เล่มฟันลงตรงร่างหลินเทียนพร้อมกัน
พื้นดินยุบเป็หลุมลึก ลมพัดกระจาย ต้นไม้แทบหักโค่น
—
แต่…
“เห้ย บ้าหน่า มันรับไว้ได้!?”
—
หลินเทียนใช้ไม้ไผ่รับไว้ได้อย่างชิวๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก
“แค่นี้งั้นรึ คิดจะมาสังหารข้า”
—
“งั้นตาข้าบ้างล่ะ”
—
พูดจบ หลินเทียนก็ผลักดาบออกไปทันที
ก่อนจะแผ่แรงกดดันทับร่างทั้ง 3 ไว้จนขยับไม่ได้
—
จากนั้นหลินเทียนยกไม้ไผ่ขึ้น แล้วฟันลงไปที่ร่างของชายทั้ง 3
—
ตูม!!!!
แรงะเิดังขึ้น พื้นดินแตกเป็ร่องลึกเป็ทางยาว
ทั้ง 3 ร่างถูกฟันทีเดียวหายไปกับแรงะเิทันที
—
ชายขั้น 6 ตาค้าง ก่อนจะพุ่งเข้าไปที่ร่างหลินเทียนที่ยืนถือไม้ไผ่อย่างชิวๆ
“แกตายซะ!! กระบี่เมฆา์!!”
—
กระบี่ของเขาแผ่พลังกดดันมหาศาล ก่อนจะฟันลงไปที่ร่างหลินเทียนทันที
—
ตูม!!!
—
หลินเทียนขยับตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย
ก่อนจะเตะด้วยความเร็วสูงไปที่คอของชายขั้น 6 อย่างรุนแรง
—
ปัง!!!
—
ร่างกระเด็นด้วยความเร็ว ทะลุต้นไม้ไปหลายสิบเมตร
ก่อนจะกระแทกหน้าผาดังสนั่น
—
กร๊อบ!
เขาคอหัก ตายในทันที
—
เด็กน้อยทั้งสองต่างตัวสั่นด้วยความใ
—
ชายขั้นที่ 7 ก็ไม่ต่างกัน เขาชะงักด้วยความใ
เพราะคนที่มากับเขานั้นเป็ถึงระดับก่อกำเนิดขั้นที่ 6
แต่กลับถูกคนที่อยู่แค่ขั้นที่ 5 เตะทีเดียวตายคาที่
—
“ถุ้ยๆ แค่นี้หรือจะมาสังหารข้า มีแต่พวกกระจอกงอกง่อย”
หลินเทียนพูดพร้อมทำหน้ากวนอย่างล้อเลียน
—
“นายท่านสุดยอดมากค่ะ วาจาสุนัขไม่รับประทาน เป็การด่าที่เจ็บแสบมากค่ะ (◕ᴗ◕✿)”
“เห้ย นี่เสี่ยวเอ๋อ เ้าหลอกด่าข้าใช่มั้ย!?”
“ปล่าวค่ะ (人 •͈ᴗ•͈)”
“ชิ เดี๋ยวนี้ด่าข้าแรงขึ้นนะเ้าเนี่ย เดี๋ยวไล่ไปอยู่กับเ้าพวกจิ้งจกเขียวนั้นซะเลย”
—
“ข้าประเมินเ้าต่ำเกินไปจริง แต่รอบนี้เ้าไม่รอดแน่”
ชายขั้น 7 ก้าวเข้ามาด้วยความโกรธ
ก่อนจะชักกระบี่ออกมา พลังปราณของเขาแผ่รุนแรงมาก ทำให้บรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง
—
หลินเทียนทำหน้าจริงจังทันที เพราะเขาััได้ถึงพลังนั้น
“ถึงจะขั้น 7 เท่ากันเหมือนเ้าเฒ่าชิงหรง แต่เ้าคนตรงหน้านั้นต่างออกไป…”
—
“หึ คงรู้ตัวแล้วสินะ ถึงจะขั้น 7 เหมือนกัน แต่ข้ากับชิงหรงนั้นไม่เหมือนกัน”
“เ้าชิงหรงนั้นมาถึงขั้นนี้ได้เพราะใช้ทางลัด แต่ข้านั้นขึ้นมาด้วยความสามารถ”
—
พูดจบ เขาก็ใช้ท่าทันที
“อาภรณ์เมฆา!”
—
กระบี่พุ่งตรงมาที่ร่างหลินเทียนอย่างรวดเร็ว
หลินเทียนใช้ไม้ไผ่รับไว้ได้ แต่ก็ถูกผลักออกไปด้านหลังหลายก้าว
ต้นไม้รอบๆสั่นไหว ลมพัดกันโชกรุนแรง
—
“เอาล่ะ มาจบเื่นี้ไวๆกันเถอะ…”
“ข้าจะใช้ท่าที่แรงที่สุดสังหารเ้า จงตายอย่างสำนึกด้วยล่ะ”
—
ชายขั้น 7 ยกกระบี่ขึ้นตั้งตรง ปลายหันขึ้นฟ้า
พลังมหาศาลหลอมรวมเข้ากับกระบี่
—
“หนึ่งกระบี่สยบั!”
—
ครืนนนน…
แรงสั่นะเืดังไปทั่ว
ฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ฟ้าร้องดังแปร๊บๆ
ก่อนจะมีรูปกระบี่ขนาดใหญ่ค่อยๆโผล่ออกมาจากเมฆ
—
ชายขั้น 7 ฟันลงมาทันที
กระบี่ขนาดใหญ่นั้นพุ่งลงมาที่ร่างหลินเทียนอย่างรวดเร็ว
—
“นี่แกจะเล่นใหญ่เกินไปมั้ยเนี่ย!?”
—
หลินเทียนยกไม้ไผ่ขึ้น
รวบรวมพลังปราณมาที่จุดเดียว
—
ตูมมมมมม!!!!!!
—
ทันทีที่กระบี่ปะทะกับไม้ไผ่ แสงพุ่งขึ้นทันที
ป่าไม้หักโค่น ูเาสั่นทั้งลูก
พื้นตรงที่ปะทะกลายเป็หลุมขนาดใหญ่เท่าสระน้ำ
—
ตรงกลาง…
หลินเทียนยืนโชกไปด้วยเื
—
“บ้าหน่า รับการโจมตีสุดแรงของข้าแล้วยังไม่ตายอีกงั้นรึ!”
ชายขั้น 7 พูดก่อนจะสำลักเืออกมา
—
“เอาล่ะ…ตาข้าบ้างแล้วกัน!”
—
หลินเทียนพุ่งดีดตัวอย่างรวดเร็ว
ไปที่ร่างชายขั้น 7
ก่อนจะง้างหมัดสุดแรง
—
ชายขั้น 7 ยกกระบี่ขึ้นตั้งรับทันที
—
ตูมมมมม!!!?!!
—
แรงะเิดังขึ้น
เื้ัหมัดของหลินเทียน…
อากาศแหวกออกเป็รอย
มิติแตกเป็ทางยาว
—
ป่าด้านข้างหายไปกับแรงะเิ
ูเาด้านหลังในระยะไกล…ถูกแหวกเป็ร่องหลายร้อยเมตร
—
หลินเทียนยืนอยู่ด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะค่อยๆทรุดลงเล็กน้อย
“ชิ…แค่ขั้น 7 ข้าก็สู้แทบไม่ไหวหรือนี่…”
—
“ระบบ แลกยาฟื้นฟูหน่อย”
“ท่านได้ใช้ 400 แต้ม แลกยาฟื้นฟูระดับ 3 จำนวน 1 เม็ดค่ะ”
—
หลินเทียนรับยามาก่อนจะกินเข้าไป แล้วดูดซับทันที
ร่างกายค่
อยๆฟื้นตัว าแเล็กๆค่อยๆหายไป
ไม่นาน เขาก็กลับมาเกือบปกติ แต่ยังมีอาการปวดเล็กน้อย
—
“เห้ย แล้วเ้า 2 ตัวนั้นไม่ใช่โดนลูกหลงไปด้วยหรือไง!?”
—
แต่ทันใดนั้น
ก็มีร่างทั้ง 2 วิ่งมาจากที่ไกลๆ
—
หลินเทียนลุกขึ้นทันทีด้วยความสบายใจ
—
“ท่านๆ เป็ยังไงบ้างขอรับ!?”
ทั้งสองรีบเข้ามาสำรวจรอบตัวเขาอย่างเป็ห่วง
—
ไป๋ซีถึงกับร้องไห้
“ฮือๆ โชคดีที่ท่านไม่เป็อะไรเ้าค่ะ…”
—
หลินเทียนลูบหัวนางเบาๆ
“พวกเ้าไม่ต้องเป็ห่วง ข้าไม่เป็ไร”
—
จากนั้นทั้ง 3 ก็ออกเดินทางไปต่อ
—
ก่อนจะไปพักที่ลำธารขนาดใหญ่
ที่หลินเทียนเคยเดินข้ามตอนขามา
—
ทั้งสามหยุดพักอยู่ที่ตรงนั้น
ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลเอื่อย
ราวกับการต่อสู้เมื่อครู่…ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
—
แต่ร่องรอยที่ถูกแหวกยาวหลายร้อยเมตรด้านหลัง
ยังคงอยู่...
1K
