ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          คาซุโอะสบถคำหยาบออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อถูกทำลายช่วงเวลาดีๆ

          ริงโกะซึ่งหลุดออกจากพันธนาการรีบซุกตัวเข้าไปข้างใต้โคนรากต้นไม้ใหญ่ ร้องไห้อย่างเสียขวัญ ตอนนี้สติของเธอแทบไม่สามารถรับรู้เหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างชัดเจนอีกแล้ว

          “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกแกเป็นใครแต่ขอเตือนว่าอย่ามาแส่เรื่องนี้จะดีกว่า!”

          คาซุโอะพร้อมกับกำลังพินิจชายแปลกหน้าทั้งสองซึ่งยืนอยู่บริเวณตำแหน่งทางลาดใต้เนินหินมีหมอกบดบังอยู่เล็กน้อยทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก ชายคนหนึ่งดูคุ้นตาส่วนชายอีกคนที่สวมหน้ากากสีทองไว้ครึ่งหน้าเขาไม่เคยเห็นมาก่อนหากเป็นยอดฝีมือที่สังกัดอยู่ในกิลด์ใหญ่ตนนั้นต้องคุ้นตาบ้าง

          “เหอะ! พวกแกนี่มันหยาบช้าได้ใจไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ นะไม่คิดว่าการกระทำจะตกต่ำลงขนาดนี้ตั้งแต่ฉันไม่อยู่”

          “เสียงนั่น— คุณกาโต้เองงั้นเหรอ?”

          กาโต้เดินก้าวขึ้นหน้าจนพ้นระยะของหมอกแสดงให้เห็นใบหน้าบึ้งตึง ดูโกรธขึ้งกับการกระทำของเดนมนุษย์พวกนี้ ซึ่งดูจะไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ทำลงไป

          เขาเห็นประจักษ์มาหมดแล้วก็จริงแต่ไม่คิดเลยว่าชายตรงหน้าที่ตนเคยสอนสั่ง จะถูกย้อมเป็นสีดำได้ขนาดนี้

          “อะไรกันที่ทำให้แกเปลี่ยนไปได้มากแบบนี้นะคาซุโอะพอมีตำแหน่งเข้าหน่อยก็เริ่มทำตัวแบบเจ้าพวกนั้นแล้วน่ะรึ?”

          กาโต้ยังจำได้ถึงวันที่อีกฝ่ายเข้ามาเป็นฮันเตอร์ฝึกหัดในทีมของตัวเองได้ดี

          “นี่ก็เกือบสองปีแล้วสินะคุณเองก็ยังน่ารำคาญไม่เคยเปลี่ยน... และฉันคิดว่าไม่ควรมีใครถูกตำหนิเพราะพรสวรรค์ของตัวเองหรอกจริงไหม?”

          คนในทีมที่เหลืออีกสองคนตามมาสมทบกับคาซุโอะอย่างเตรียมพร้อม

          “คนรู้จักคาซุโอะซังเหรอครับ”

          “ก็แค่อดีตเพื่อนร่วมกิลด์ของเราน่ะไม่ต้องไปใส่ใจหรอก”

          “แต่จัดการแท็งเกอร์ประจำทีมของเราจนล้มคว่ำแบบนั้นได้คงไม่ธรรมดาสินะครับ”

          “ผมฆ่าคนพวกนี้ได้ไหมครับคุณกาโต้”

          คาซุโอะหันความสนใจมาที่ชายภายใต้หน้ากากอีกครั้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงอันเย็นเยียบดังขึ้นแทรกบทสนทนาของตนกับพรรคพวก

          “ไม่ได้เดี๋ยวจะเป็นปัญหาในภายหลังเอา แค่สั่งสอนพวกมันให้รู้สำนึกก็พอแล้วล่ะ”

          ผู้ที่กำลังจะถูกสอนให้รู้สำนึกส่งเสียงขึ้นจมูกออกมาเสียงดังเฮอะ

          “คุณเนี่ยนะจะสั่งสอนคนอย่างผม?บทเรียนนั้นมันจบไปนานแล้ว ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ระดับชั้นของเราไม่แตกต่างกันเหมือนแต่ก่อนและไม่ต้องห่วงนะ ถึงคุณไม่คิดจะลงมือฆ่าแต่รับรองได้เลยว่าพวกคุณจะต้องถูกฝังอยู่ที่นี่แน่ถ้าพ่ายแพ้ล่ะก็”

          คาซุโอะกล่าวอย่างเย้ยหยันแล้วจึงหันไปสั่งการกับลูกทีมที่เหลือทั้งสามคน

          “แกสองคนไปจัดการเจ้าหน้ากากนั่นอีกคนปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง และเธอคอยยิ่งสนับสนุนทุกคนจากตำแหน่งนี้”

          ผู้นำอย่างคาซุโอะเดินแยกตัวออกมาจากกลุ่มแสดงให้อีกฝั่งเห็นว่าเขาต้องการแบ่งกำลังกันต่อสู้

          เมื่อยืนอยู่ในตำแหน่งที่ต้องการเรียบร้อยทั้งสองฝ่ายต่างอยู่ในท่าเตรียมพร้อมคาซุโอะพยักหน้าให้กับลูกทีมเป็นสัญญาณเริ่มได้

          นักธนูสาวง้างคันศรปล่อยลูกธนูเคลือบมวลพลังเปิดนำสิบสองดอกครอบคลุมตำแหน่งของศัตรูจากมุมสูงในวินาทีเดียวกับที่คาซุโอะและพรรคพวกของเขาอีกสองคนพุ่งเลียดลงเนินหินออกไปประกบเป้าหมายของตนเองตามคำสั่ง

          แท่งหินแทงพรวดขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้าคาซุโอะแต่การโจมตีของแท่งหนามหินก็มีสัญญาณบอกล่วงหน้า ซึ่งคาซุโอะเฝ้าระวังเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้วนับตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างเข้าสู่ระยะร่ายเมื่อต้องเจอกับกาโต้

          คาซุโอะกระโดดม้วนหน้าอย่างไม่ต้องคิดคาดไม่ผิด หนามหินใต้ดินแทงพรวด แต่เขาลอยตัวอยู่บนอากาศไม่โดนคมหนามแม้แต่ขีดข่วน แต่ระยะระหว่างทั้งสองกลับถูกร่นจนใกล้กันยิ่งขึ้น

          กาโต้จนใจในขณะที่อีกฝ่ายรู้จักตนมากเกินไปแต่เขากลับไม่รู้เลยว่าคาซุโอะพัฒนาไปในทิศทางไหนแล้วบ้าง จนมายืนในฐานะฮันเตอร์ระดับซิลเวอร์

          กาโต้เรียกทรายจำนวนมากพุ่งทะลุออกมาจากชั้นดินก่อเกิดเป็นกำแพงทรายขวางกั้นระหว่างเขากับคาซุโอะและป้องกันฝนธนูให้ตนเองกับเรย์ไปพร้อมกัน

          “คิดว่าของแค่นี้จะหยุดฉันได้รึไง!”

          คาซุโอะกล่าวขณะใช้ดาบซึ่งครอบคลุมด้วยปราณอันเข้มข้นตัดกำแพงทรายจนแหวกออก

          กาโต้ใช้เรียกทรายขึ้นมาปกคลุมแขนข้างขวาก่อนจะปิดทับเคลือบด้วยชั้นหิน เกิดเป็นเกราะแขนธรรมชาติขนาดใหญ่ ตั้งรับคมดาบของศัตรูที่เหวี่ยงฟาดลงมา

          “คุณกาโต้ไหวแน่นะครับ”

          เรย์เอ่ยถามขณะจดจ้องศัตรูสองคนที่กำลังมุ่งตรงมา

          “นายไปจัดการกับสองคนนั้นเถอะระวังการยิงสนับสนุนจากนักธนูหญิงนั่นด้วยล่ะ”

          กาโต้มองแผ่นหลังเด็กหนุ่มพุ่งแยกตัวออกไปอีกด้านก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจกับอดีตรุ่นน้องเบื้องหน้า

          ‘โลงศพหิน’

          กาโต้เป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายปฐพีธาตุเขาเรียกแท่งหินหลายแท่งขึ้นพุ่งขึ้นมาในมุมหกสิบองศาไขว้กันเป็นพีระมิดฐานสามเหลี่ยม กักขังเป้าหมายไว้ด้านใน

          การควบคุมหินเพื่อเปลี่ยนรูปทรงเป็นอะไรที่สิ้นเปลืองมาโซกาโต้จึงมักใช้ทรายที่มีน้ำหนักเบาและควบคุมรูปทรงได้ง่ายกว่าสำหรับใช้งานเป็นหลักเสียส่วนมาก

          “ยังคิดดูถูกฉันอยู่อีกงั้นเหรอ...ฉันไม่ใช่คนเดิมที่แกรู้จักอีกต่อไปแล้ว ถ้าอยากจะชนะก็ต้องลงมือให้หนักกว่านี้!”

          สรรพนามที่ใช้เรียกเปลี่ยนไปน้ำเสียงที่ได้ยินออกมาจากด้านในแสดงให้เห็นถึงความเกรี้ยวกราด

          เรย์วิ่งฉีกออกมาจากกาโต้คอยฟันลูกธนูทิ้งเป็นระยะ สายตาจดจ้องไปยังศัตรูสองคนที่กำลังบุกเข้ามาประชิดเขาไม่รีบร้อนผลักดันตัวเองเข้าไปหา แต่เลือกที่จะเลี้ยวหลบอ้อมอำพรางตัวไปยังแนวป่าทึบด้านล่างเนินหิน

          “ทำไมแกไม่โจมตีมันสักทีวะ!”

          ชายที่ถือเกรทซอร์ดเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะคิดว่าศัตรูน่าจะอยู่ในระยะทำการของพรรคพวกตัวเองได้แล้วไม่ใช่ปล่อยให้มันผลุบหายเข้าไปในแนวป่าแบบนั้น

          “ฉันสาบานว่าพริบตาที่เห็นหมอนั่นพุ่งออกมาฉันร่ายมนตร์โจมตีออกไปแล้วก่อนที่นายจะสั่งเสียอีก!...แต่ว่าพลังของฉันมันกลับไม่แสดงผล ฉันมั่นใจว่าตัวเองโจมตีใส่หมอนั่นแล้วจริง ๆนะ”

          ชายผู้ใช้เวทในกลุ่มพูดขณะแกว่งสายตาไปมาอย่างงุนงง

          “หมอนั่นคงมีความสามารถอะไรบางอย่างในการป้องกันหรือไม่ก็วัตถุสวมใส่ระดับพิเศษที่ช่วยหลีกเลี่ยงการตรวจจับเวทมนตร์บางอย่าง ทำให้เวทของฉันไม่ทำงานตามปกติ”

          เวทย์บางแขนงจำเป็นต้องกำหนดเป้าหมายด้วยสายตา เพื่อสร้างปรากฏการณ์แบบเจาะจง

          “งั้นก็เปลี่ยนบทร่ายเป็นแบบควบคุมเองสิวะหรือเล็งไปที่พื้นใต้เท้าของมันแทนก็ได้ เวลานี้ไม่ต้องสนความแม่นยำแล้วเฟ้ย!”

          ทั้งสองแบ่งตำแหน่งเป็นหนึ่งหน้าหนึ่งหลังพุ่งเข้าป่าตามศัตรูไป

          คาซุโอะฟันใส่แท่งเสาหินที่กักขังเขาไว้เกือบสิบกว่ากระบวนท่าจนหินเริ่มปริแตกในท่วงท่าสุดท้ายเขากุมดาบไว้สองตวัดเป็นคลื่นปราณผ่าหินรอบด้านจนขาดเป็นเสี่ยงและไม่รอให้เศษหินฝุ่นควันคลายตัวก็พุ่งประชิดเข้าหากาโต้อย่างรวดเร็ว

          แต่กำแพงทรายก็ขึ้นมาสกัดกั้นหน่วงเหนี่ยวให้คาซุโอะชะลอการรุกคืบ

          ดาบในมือคาซุโอะลากใส่ทรายที่คอยกั้นระหว่างตนเองกับเป้าหมายก่อนจะพบว่ามีแท่งหินแหลมคมซุกซ่อนอยู่หลังม่านทรายพุ่งออกมาถึงสามแท่ง

          “ชิ! ลูกไม้ตื้น ๆ น่ารำคาญ!”

          คาซุโอะที่ถูกลูกไม้นี้เข้าไปจำต้องดึงดาบกลับมาตั้งฉากป้องกันช่วงอกและเอวส่วนแท่งสุดท้ายพุ่งใส่ต้นขาข้างขวาเขาจำต้องเกร็งลมปราณดึงออร่าไปรวมกันไว้ยังตำแหน่งนั้น

          แท่งหินพุ่งเข้าปะทะต้นขาแต่ก็แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เช่นเดียวกัน

          ก่อนที่กาโต้จะได้ลงมือโจมตีซ้ำลูกธนูก็พุ่งเข้ามาสกัดกั้นทำให้ต้องแบ่งทรายออกไปตั้งรับ

          “ทำดีมากยัยหมูตัวเมียของฉัน!”

          กาโต้ที่พยายามโจมตีและรักษาระยะห่างกลับถูกหน่วงเหนี่ยวไว้เสียเอง

          ระยะห่างระหว่างทั้งสองถูกร่นจนเหลือไม่ถึงสิบก้าวคาซุโอะฟันดาบลงพื้นด้านหน้าอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกพุ่งทะยานใส่เป้าหมาย

          กาโต้ไม่สามารถหลบได้ทันในระยะนี้ตัดสินใจเรียกแท่งหินสองอันขึ้นมาไขว้เป็นกากบาทโดยมีกำแพงทรายกั้นไว้อีกชั้นด้านหน้าสำหรับช่วยดูดซับแรงกระแทก

          ฟุ่ม!

          ละอองจากทรายฝุ้งแผ่กระจายทั่วบริเวณผสมกับม่านหมอกจาง ๆ ทำให้กาโต้ไม่สามารถจับตำแหน่งปัจจุบันอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

          ทว่าทางฝั่งคาซุโอะคำนวณตำแหน่งยืนสุดท้ายของกาโต้ได้อย่างแม่นยำเขาพุ่งตัวไปทางด้านขวาของซากแท่งหินรูปกากบาทในขณะที่มือล้วงหยิบรูนชนิดหนึ่งออกมา

          กาโต้เองที่ร่ายเวทติดต่อกันเกิดอาการหน่วงเล็กน้อยกว่าจะรู้ตัวอีกทีศัตรูก็ปรากฏออกมาจากมุมอับด้านซ้ายพร้อมกับโยนบางสิ่งขึ้นไปด้านบน

          ‘สัญลักษณ์ᛉ นั่นเป็นรูนชนิดสร้างระเบิดแสงงั้นรึ’

          เขารับรู้ได้เพียงเสี้ยววิจากการที่คาซุโอะหลับตาพุ่งเข้ามา

          ฟุบ!วิ๊ง—

          รูนระเบิดแสงสว่างจ้าออกมาทำเอาสายตาของกาโต้พร่ามัวด้วยความมึนงงเขารีบปั้นทรายเป็นรูปหอกสามอันพุ่งสุ่มโจมตีไปด้านหน้า

          คาซุโอะเผยรอยยิ้มเหี้ยมเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดาย

          กว่าการมองเห็นของกาโต้จะกลับคืนจนใช้การได้คมดาบก็จวนเจียนแทงมาถึงตำแหน่งท้องน้อย กาโต้รีบใช้ท่าฝ่ามือประกบดาบรับไว้และดึงทรายที่ฟุ้งในอากาศมารวมกันด้านหน้าเพื่อดูดซับการโจมตีอีกชั้นทว่านั่นยังคงไม่หนาแน่นมากพอ

          กาโต้ถูกปราณดาบแทงจนร่างกระเด็นกลิ้งครูดไปด้านหลัง

          โชคดีที่เสื้อเกราะผ้าช่วยรับการโจมตีนี้ไว้ได้อีกชั้นแต่ก็แลกมาด้วยความเสียหายของมัน เสื้อผ้าบริเวณช่องท้องของกาโต้ฉีกขาดเป็นรูโหว่เกิดอาการจุกเสียดตามมา

          กาโต้ไม่มีเวลาให้สำรวจความเสียหายที่ได้รับเมื่อคมดาบเหวี่ยงฟาดมาอีกคราหนึ่ง เขาใช้ทรายห่อหุ้มไปทั่วแขนสองข้างปัดป้องกระบวนท่าของศัตรูซึ่งกำลังรัวมาเป็นชุดต่อเนื่องรวมถึงต้องคอยหลบลูกธนูไปด้วย

          “เป็นอะไรไป แกเริ่มเหนื่อยแล้วรึไง!”

          สิ้นคำพูดด้ามดาบก็กระทุ้งใส่หัวไหล่ของกาโต้จนตัวเอียง ร่างกายเสียสมดุลสายตามองเห็นอีกฝ่ายกำลังพลิกดาบในมือเพื่อปิดเกมกาโต้จำต้องใช้ท่าที่สิ้นเปลืองมาโซออกมา

          เขาประสานมือนิ้วมือทั้งห้าเข้าด้วยกันขณะร่างกายกำลังหงายล้มจากแรงกระแทก

          ‘พายุทรายคลื่นทรงกลด’

          กระแสทรายที่ห่อหุ้มร่างของกาโต้และรอบตัวหมุนวนเป็นพายุ ก่อนที่จะระเบิดออกอย่างรุนแรงผลักกระแทกศัตรูให้ลอยออกไปด้วยคลื่นทรายด้วยแรงแหวี่ยงอันมหาศาล

          แทบจะในวินาทีเดียวกันที่กาโต้เหนื่อยหอบไม่ทันได้คลายใจก็เห็นรูนกำลังส่องแสงสีแดงเข้มตกอยู่ใต้เท้า ไม่ทันได้สังเกตว่าศัตรูแอบหย่อนไว้ตอนไหน

          ‘อักษรᚦ ธอร์น... ไฟเออร์บลาส!?’

          ตู้ม!

          ระเบิดเพลิงรูปกางเขนส่องสว่างเจิดจ้า

          คาซุโอะถึงแม้จะถูกแรงอัดจากทรายไถลไหลไปกับพื้นเขาก็ยังหัวเราะร่าด้วยความสะใจเมื่อพลิกตัวยืนขึ้นได้

          “ที่หลังหัดใช้หัวบ้างสิไอ้—”

          ยังไม่ทันสิ้นคำพูดหอกรูปทรงหินก็พุ่งออกมาจากมุมป่าด้านข้างทำเอาคาซุโอะต้องพลิกตัวกระโดดหลบอย่างหวุดหวิด ทว่าขายังไม่ทันแตะถึงพื้นกาโต้ก็พุ่งออกมาจากแนวป่า

          ‘รูน ᚱ ไรโดงั้นรึ!?’

          คาซุโอะสันนิษฐานได้ทันทีว่าอีกฝ่ายใช้รูนไรโดประเภทสลับตำแหน่งพื้นที่ที่มาร์คจุดไว้กับตำแหน่งปัจจุบันของตัวเองแต่รูนนี้หลังจากมาร์คตำแหน่งแล้วนั้นจะทำงานในระยะเวลาเพียงไม่เกินสิบนาทีมีระยะสลับเปลี่ยนตำแหน่งที่ไม่ไกลกันมากนักจากจุดมาร์คและเมื่อครบเวลาหากไม่ใช้งานรูนก็จะสลายไป

          ‘แสดงให้เห็นว่าก่อนเปิดฉากต่อสู้ ศัตรูได้เตรียมการไว้อย่างรอบคอบ’

          คาซุโอะไม่แปลกใจมากนักเพราะนี่เป็นเทคนิคของพวกนักเวททั่วไปเมื่อต้องการทิ้งระยะห่างจากศัตรูหรือหลบหลีกอย่างฉับพลัน

          ระหว่างที่สมองกำลังครุ่นคิดดาบในมือก็ฟาดฟันใส่คลื่นทรายที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด

          ‘แรงหมุนเหวี่ยงกับน้ำหนักทรายกลายเป็นพลังทำลายที่เหนือคาดแต่ตอนที่เราโจมตีมันด้วยท่าเฉพาะมันจะสร้างกำแพงและเปิดช่องว่างเยื้องด้านซ้ายตัวเองตลอด’

          คาซุโอะคิดได้ดังนั้นก็แฉลบกายฉีกออกข้างฟาดปราณดาบนำการเคลื่อนไหว

          ‘นิสัยเสียนั่นจะต้องเผยออกมาแน่ขอแค่มีโอกาสได้หักมือสักข้าง มันก็จะไม่สามารถควบคุมทรายได้เต็มประสิทธิภาพอีก’

          กาโต้ะสร้างกำแพงทรายขึ้นป้องกัน ช่วงเวลาเดียวกับที่คาซุโอะพุ่งตัวเข้ามาประชิดด้วยก้าวพริบตา

          ‘เสร็จฉันล่ะ!’

          คาซุโอะยิ้มพยอง วนอ้อมฟันจากมุมอับด้านซ้ายของกำแพงส่วนกาโต้ใช้ทรายหุ้มแขนและยกขึ้นการ์ดขึ้นสูงเพื่อตั้งรับ

          ทว่านั่นเป็นเพียงแค่การหลอกฟันคาเสะยกหน้าแข้งหวดเข้าที่สะโพกของกาโต้ซึ่งกำลังเปิดโล่ง

          พลั่ก

          ร่างของกาโต้ถูกเตะใส่จนแตกระเบิดออกเป็นทราย

          ‘ร่างปลอมงั้นรึ!?’

          คาซุโอะรู้ว่าตนเองพลาดโดนซ้อนแผนเสียแล้วเมื่อหางตาเห็นกาโต้ซึ่งมุดหลบฝังตัวอยู่ในกำแพงทรายด้านหลังโผล่ออกมา

          กาโต้ใช้วิชากำปั้นทรายยักษ์ด้วยการห่อหุ้มหมัดด้วยทราย ชกเข้ากลางหลังคาซุโอะกระเด็นลอยหวืออัดกับต้นไม้บริเวณชายป่าจนหักโค่นดังครืน

          “ไม่ใช่แค่นายหรอกที่รู้จักฉันดีเกินไป...ตัวนายเองตอนเตะมักจะตั้งศอกข้างเดียวกันขึ้นสูงจนติดเป็นนิสัยเหมือนเดิมเลยนะมันเพิ่มมุมอับสายตาให้ตัวเองนา... จำที่ฉันสอนไม่ได้แล้วหรือไง”