ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 44 : ความลับของผ้าไหมทมิฬ : ภัยพิบัติที่มาพร้อมกับความสะอาด

อาเจียหอบหายใจแฮกๆ ขณะลงกลอนประตูไม้ไผ่ของกระท่อมถึง 3 ชั้น ตามด้วยการแปะยันต์พรางตา (เกรดต่ำ) ที่เขาเขียนขึ้นเองอีก 4 แผ่นรอบทิศทาง เพื่อความอุ่นใจว่าเจ้ามือหอพยากรณ์หรือใครก็ตามจะไม่ตามมาทวงเงินคืน

เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัย เด็กหนุ่มก็รีบมุดเข้าไปใต้เตียงของปู่หลิน งัดแผ่นไม้กระดานที่ซ่อนอยู่ลึกสุดออกมา แล้วหย่อนถุงทองคำ 5,000 ตำลึงลงไปในหลุมลับอย่างทะนุถนอม เสียงโลหะกระทบกันดังกุ๊งกิ๊งฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งกว่าเสียงพิณสวรรค์

"ปลอดภัย... เงินของข้าปลอดภัยแล้ว" อาเจียตบหน้าอกเบาๆ ก่อนจะหันมาสนใจกล่องไม้เก่าคร่ำครึที่วางอยู่บนโต๊ะ

ภายในกล่องคือ "เศษผ้าไหมสีดำขาดวิ่น" ที่ดูสกปรกและมีกลิ่นไหม้เหม็นฉุน มันดูไร้ค่ายิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วเช็ดโต๊ะในโรงเตี๊ยมเสียอีก

[เอามันออกมา...]

เสียงของ จ้าวอักขระบรรพกาล (มู่เฉิน) ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ร่างวิญญาณของเขาปรากฏขึ้นข้างกายอาเจีย ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เศษผ้านั้นด้วยแววตาที่ผสมปนเปไประหว่างความโกรธแค้นและความหวาดหวั่น

อาเจียใช้ปลายพู่กันคีบเศษผ้าขึ้นมาอย่างรังเกียจ "ท่านอาจารย์ ท่านแน่ใจนะว่านี่คือของวิเศษ? ข้าว่าตาแก่หอพยากรณ์นั่นต้องหลอกข้าแน่ๆ ดูสิ มันมีคราบดำปื้นๆ เหมือนรอยน้ำแกงหกใส่ แถมยังร้อนลวกมืออีกต่างหาก"

[เจ้าคนตาถั่ว!] มู่เฉินตวาด [คราบดำที่เจ้าเห็น มิใช่คราบสกปรก แต่มันคือ 'ผนึกเพลิงทมิฬจิ่วโยว' ...เปลวเพลิงชนิดเดียวกับที่... คนผู้นั้น... ใช้เผาผลาญร่างเนื้อของข้าเมื่อ พันปีก่อน!]

บรรยากาศในกระท่อมพลันเย็นวูบลงเมื่อมู่เฉินเอ่ยถึงอดีต อาเจียสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากวิญญาณอาจารย์

"คนผู้นั้น?" อาเจียเลิกคิ้ว "ไอ้คนทรยศที่ท่านเล่าให้ฟังบ่อยๆ น่ะหรือ?"

[ถูกต้อง...] มู่เฉินกัดฟันกรอด [เศษผ้านี้มิใช่แผนที่ธรรมดา แต่มันถูกลงอักขระอำพรางเอาไว้ด้วยเพลิงทมิฬเพื่อซ่อนความลับบางอย่าง... การที่มันมาอยู่ที่นี่ แสดงว่าเครือข่ายของพวกมันเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ สำนักหมึกวารี มากกว่าที่ข้าคิด]

อาเจียพยักหน้าหงึกหงัก แต่สมองกลับคิดไปอีกทาง

'อืม... ของที่มีตำหนิ มีรอยไหม้ มีคราบสกปรก แบบนี้ราคาตกแน่ๆ ถ้าข้าจะเอามันไปขายต่อให้พวกร้านของเก่า ข้าต้องทำให้มันดูใหม่เสียก่อน!'

ด้วยตรรกะพ่อค้าหน้าเลือดที่ฝังรากลึก อาเจียมองข้ามคำเตือนเรื่องอันตรายไปจนสิ้น เขาคิดแค่ว่า "ต้องทำความสะอาดสินค้า" เพื่อเก็งกำไร

"ท่านอาจารย์บอกว่ามันคือผนึกเพลิงสินะ..." อาเจียแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "ถ้ามันเป็นพลังงาน... ข้าก็แค่ใช้ 'ความว่างเปล่า' ลบมันออกไป ผ้าผืนนี้ก็จะกลับมาขาวสะอาดเหมือนใหม่!"

ไวเท่าความคิด อาเจียจรดปลาย พู่กันนิรันดร์ ลงไปที่กลางเศษผ้าทันที

[เดี๋ยว! อาเจีย เจ้าจะทำบ้าอะไร!?] มู่เฉินร้องลั่นเมื่อเห็นศิษย์ตัวแสบเริ่มรวบรวมลมปราณ

"ซักผ้าแห้งขอรับ!"

อาเจียตวาดสวน พร้อมกับตวัดปลายพู่กันวาด 'วงล้อแห่งความว่างเปล่า (O)' ครอบคลุมรอยไหม้นั้นไว้ แล้วเขียนอักขระ 'กุยหลิง (归零 - หวนคืนสู่ความว่างเปล่า)' อัดกระแทกลงไปใจกลางวงล้อ!

ทันใดนั้น กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาและสสาร ณ จุดนั้นพลันบิดเบี้ยว

มันมิใช่การชำระล้างหรือดูดกลืน แต่คือการ "ลบล้างมรรคา"... อักขระหลิงหมุนวนอย่างเชื่องช้า แต่ทรงอำนาจเด็ดขาด สั่งการให้ผนึกเพลิงทมิฬจิ่วโยวที่เกาะกุมอยู่นั้น 'สลายหายไป' ราวกับว่ามันไม่เคยดำรงอยู่บนโลกใบนี้มาตั้งแต่ต้น

คราบสีดำมิได้หลุดลอก แต่มันสลายหายไปในรอยแยกของมิติ เผยให้เห็นเนื้อผ้า "ไหมสวรรค์บรรพกาล" สีทองคำขาวบริสุทธิ์ที่ซ่อนอยู่ภายใน

อาเจียยิ้มกริ่มด้วยความภูมิใจในผลงาน "เห็นไหม! ข้าบอกแล้วว่าข้าซ่อมได้... เดี๋ยวขัดอีกนิดก็น่าจะขายได้สัก 10,000 ตำลึง..."

ทว่า... หายนะมักมาเยือนในตอนที่เราประมาทที่สุด

เมื่อ "ผนึกเพลิงทมิฬ" ถูกลบหายไป สิ่งที่ถูกผนึกไว้ภายในจึง "ตื่นขึ้น"

บึ้ม!!!

เสียงระเบิดของมวลอากาศดังสนั่นหวั่นไหว กระท่อมไม้ไผ่สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว เศษผ้าที่เคยสงบนิ่งพลันลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะระเบิด "ลำแสงสีแดงฉาน" พุ่งทะลุหลังคากระท่อมแหวกว่ายขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรี เป็นลำแสงขนาดมหึมาที่มองเห็นได้ไกลไปถึง ทั่วทั้งเทือกเขา!

ม่านแสงนิมิตมายา ขนาดใหญ่ยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือหมู่บ้านเมฆาคล้อย มันคือแผนที่ดวงดาวที่ซับซ้อนและจุดพิกัดสีแดงกระพริบวิบวับ พร้อมตัวอักษรโบราณขนาดเท่าบ้านที่ลอยเด่นอยู่กลางนภาเขียนว่า:

"ขุมทรัพย์ราชันอัคคี : พิกัดที่ 1 ถูกเปิดเผย!"

อาเจียอ้าปากค้าง แหงนหน้ามองลำแสงที่ตัวเองเพิ่งปล่อยออกไปอย่างตาลอยๆ "เอ่อ... ท่านอาจารย์... แสงสว่างจ้าขนาดนี้... มันเปลืองค่าไฟไหมขอรับ?"

มู่เฉินเอามือกุมขมับด้วยความสิ้นหวัง วิญญาณแทบจะแตกสลายเพราะความปวดหัว

[เจ้าโง่บัดซบ! นี่มันไม่ใช่แค่เปิดแผนที่! แต่เจ้ากำลังจุดพลุสัญญาณบอกคนทั้งยุทธภพว่า 'สมบัติอยู่ที่นี่' ต่างหาก!]

เสียงอึกทึกดังเซ็งแซ่ไปทั่ว สำนักหมึกวารี ศิษย์นับพันคนต่างวิ่งออกมาดูแสงประหลาด แม้แต่ยอดเขาของเหล่าผู้อาวุโสก็เริ่มมีแสงวูบวาบจากการเคลื่อนไหวของผู้มีวรยุทธ์ขั้นสูง

"แย่แล้ว..." อาเจียหน้าซีดเผือด รีบคว้าผ้า (ที่ตอนนี้ส่องแสงจ้าจนแสบตา) ยัดกลับใส่กล่องไม้ แล้วเอาตัวทับไว้ "ปิดสิโว้ย! ปิด! อย่าส่องแสงนะ ข้าไม่มีเงินจ่าย ค่าธรรมเนียมป่าวประกาศ นะ!"

แต่สายไปเสียแล้ว...

ณ ยอดเขาเร้นลับที่ห่างออกไปทางทิศเหนือ บุรุษชุดคลุมดำผู้หนึ่งที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ท่ามกลางซากศพของสัตว์อสูรพลันลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาแดงฉานดุจโลหิต ริมฝีปากแสยะยิ้มเมื่อเห็นลำแสงสีแดงที่พุ่งเสียดฟ้าอยู่ไกลลิบ ก่อนจะดับวูบหายไปอย่างกะทันหันราวกับถูกความมืดกลืนกิน

"หึ... ปิดบังร่องรอยได้รวดเร็วดีนี่..." บุรุษชุดดำหัวเราะในลำคอ "สัมผัสที่บิดเบี้ยวเช่นนี้... กลิ่นอายของวิญญาณท่านอาจารย์มู่เฉิน... และแสงแห่งแผนที่ดาราจักร"

บุรุษผู้นั้นลุกขึ้นยืน ร่างกายแผ่รังสีสังหารรุนแรงจนต้นไม้รอบข้างเหี่ยวเฉาและกลายเป็นผุยผงในพริบตา

"ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว... หนูสกปรกผู้ขโมยพู่กันนิรันดร์"