บทที่ 2 ฉันมีหลักฐาน
เมื่อเห็นว่าซูหลีเงียบไป จ้าวซู่อวิ๋นก็กัดฟันกรอด “นังสารเลว! เย่เชาของฉันดีกับแกขนาดนี้ แกกล้าทำเื่น่าอับอายแบบนี้ได้ยังไง? นังหน้าด้าน! ไหนบอกมา ใครคือชู้ของแก!”
หลานฟางรีบเข้ามาปกป้องซูหลี ท่าทีคล้ายเห็นใจ “คุณป้าคะ ซูหลีอาจจะทำไปเพราะขาดสติ แถมเธอยังมีลูกแล้ว ยกโทษให้เธอสักครั้งเถอะนะคะ”
จากนั้นก็แสร้งไม่ระวังไปชนจอบที่ตั้งอยู่หลังประตูจนล้ม จอบตกลงมาตรงหน้าจ้าวซู่อวิ๋น ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย หลานฟางราวกับจะราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ลูกของซูหลีกับเย่เชาก็อายุห้าขวบแล้ว แต่ซูหลีก็ยังทนความเหงาไม่ไหวจนแอบไปมีชู้ แถมยังท้องโตแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาพูดอีก?
ซูหลีรู้สึกทึ่งกับนางเอกในนิยายคนนี้จริง ๆ เ้าของร่างเดิมตาบอดหรือไง ถึงมองว่าคนแบบนี้เป็เพื่อนสนิท!
จ้าวซู่อวิ๋นโกรธจนแทบะเิ เธอคว้าจอบขึ้นมาจะฟาดใส่ซูหลี “หลานฟาง หลีกไป ยัยสารเลวหน้าด้านคนนี้ ไม่คู่ควรอยู่ในตระกูลเย่ของเราอีกต่อไป วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”
เ้าของร่างเดิมก็ใกล้จะสิ้นลมหายใจอยู่แล้ว ถ้าโดนจอบฟาดลงไปอีก จะมีชีวิตรอดได้อย่างไร?
ใบหน้าซูหลีเต็มไปด้วยคราบเื เธอกัดฟันแน่น ะโหลบจอบ พลางคว้ามือของจ้าวซู่อวิ๋นไว้แล้วพูดว่า “จ้าวซู่อวิ๋น! ฉันเป็ลูกสะใภ้ของคุณนะ คุณเชื่อคำพูดของคนนอก มากกว่าเชื่อฉันเหรอ?”
จ้าวซู่อวิ๋นใกับสีหน้าที่น่ากลัวของเธอ แต่วินาทีถัดมาก็ได้สติกลับมาทันที “คิดว่าฉันโง่หรือไง ลูกชายฉันไม่ได้กลับมาตั้งครึ่งปีแล้ว แล้วท้องของเธอมันจะโตขึ้นมาได้ยังไง?”
“วันที่แปดเดือนมิถุนายน วันเกิดคุณยาย คุณพาเย่หลิงกับเย่ปิงไปอวยพรวันเกิดแม่คุณ แถมยังค้างคืนที่นั้่นด้วย คืนนั้น เย่เชากลับมา!”
“ไร้สาระ ถ้าพี่ชายฉันกลับมาจริง คนในหมู่บ้านจะไม่รู้ได้ยังไง?”
เย่หลิงก็ไม่เชื่อเช่นกัน ทุกครั้งที่พี่รองกลับมาเยี่ยมบ้าน เขาจะอยู่นานสิบวันถึงครึ่งเดือน ไม่เคยมีครั้งไหนที่กลับมาแค่คืนเดียว ซูหลีจะต้องพูดเหลวไหลแน่ ๆ!
“ฉันมีหลักฐาน!”
เมื่อซูหลีพูดออกมาเช่นนั้น หลานฟางก็เผยรอยยิ้มเย้ยหยันเพียงชั่วครู่จนแทบสังเกตไม่เห็น “คุณป้า ในเมื่อซูหลีมีหลักฐาน พวกเราก็มาดูกันเถอะ ถ้าเป็เื่จริง ฉันอาจจะเข้าใจผิดก็ได้!”
จ้าวซู่อวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “หลักฐานอะไรกัน ซูหลี เธออย่าคิดจะมาเล่นลูกไม้ต่อหน้าฉันนะ”
ซูหลีเช็ดเืบนใบหน้า “หลานฟาง อย่ามาเสแสร้งหน่อยเลย! ฉันมีตั๋วรถไฟวันที่เย่เชากลับมา!” หลานฟางทำหน้าเสียใจ “ซูหลี ทำไมเธอพูดกับฉันแบบนี้ ฉันกำลังช่วยเธอพูดอยู่นะ”
น้องสามีเย่หลิง ก็ทำหน้ารังเกียจเช่นกัน “แม่ ถ้าพี่สะใภ้รองมีตั๋วรถไฟจริง ๆ ก็ให้เธอเอาออกมาสิ หนูว่าเธอตั้งใจหลอกพวกเราแน่ ๆ!”
เย่หลิงไม่ชอบหน้าซูหลีมานานแล้ว พี่สะใภ้รองไม่ได้รับความรักจากตาและยาย ตอนแต่งงาน ได้เงินจากบ้านพวกเขาห้าร้อยหยวน แถมยังได้สินสอดอีก แต่ตอนแต่งงานกลับมีแค่ผ้านวมบาง ๆ สองผืน!!
เพราะแต่งงานกับพี่สะใภ้คนนี้ ทำให้บ้านพวกเขาเป็หนี้ก้อนโต แม้แต่เื่แต่งงานของเธอก็ได้รับผลกระทบ ปีนี้เธอจะยี่สิบแล้ว ยังไม่มีใครมาสู่ขอ
“พี่สะใภ้ ตั๋วอยู่ไหน? เอาออกมาเร็ว ๆ สิ”
ซูหลีสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามไม่ให้ตัวเองล้มลง เธอพยุงตัวเองไปที่หลังตู้ แล้วหยิบตั๋วรถที่เสียบอยู่ในช่องผนังออกมา
3K
